ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਰਲੋਕ ਗਮਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਦੇ ਕੂੰਏ ਜਾਂ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, 'ਇਹ ਇਸ ਲਈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਹਥੇਲੀਆਂ ਭਰ ਜਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤਾਰੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਗਾਂਵਾਂ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਘਾਹ ਦੀ ਚਟਾਈ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕਰਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ (ਭੋਜਨ ਦੀ ਗੋਲੀ) ਅਰਪਣ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ, ਮਾਸ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਭੁੱਖ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ, ਤੀਜੇ, ਸੱਤਵੇਂ ਅਤੇ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਇਕੋ ਜਲ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਤਰ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੁਖ-ਸੰਬੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਇੱਕੋ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਸੋ ਸਕਦੇ, ਬੈਠ ਸਕਦੇ, ਜਾਂ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਥੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਜੇਕਰ ਬੱਚਾ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਪਤਿਤ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਜਲ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਫਾਂਸੀ ਨਾਲ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੁਰੰਤ ਜਾਂ ਮਨਚਾਹੀ ਸਮੇਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਤੋਂ ਦਸ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਪਰਿਵਾਰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਦਾਨ-ਲੇਣ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਵੈਦਿਕ ਪਾਠ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਇਹ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ, ਵੈਸ਼ ਲਈ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਪੂਰਾ ਮਹੀਨਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਆਖਰੀ ਦਿਨ, ਜੇ ਮਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗੈਰ-ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਲ, ਹਥਿਆਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਾਠੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ-ਕਰਮ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਉਚਿਤ ਆਮਦਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨਿਭਾਏ। ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਇਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਿਯੌਤਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਭਾਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਸਮ ਵਿਚ ਇਕ ਜਲ-ਤਰਪਣ ਤੇ ਇਕ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਅਖੁੰਝ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਰਸਮ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਲ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਤੇ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਪਾਤਰ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਤਿਲ, ਗੰਧ ਤੇ ਜਲ ਨਾਲ। ਇੱਕ ਪਿਤਰ ਲਈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ। ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਤਿੰਨਾਂ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪਿਤਾ ਪੂਰਵਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਾ, ਪਰਪੋਤਾ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਸਪੀੰਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜਲ-ਦਾਇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਮਾਂ-ਵੱਲੋਂ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਜਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਦੋਹਾਂ ਘਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼-ਲਾਈਨ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਾਂ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਪੀੰਡਾ ਜਾਂ ਜਲ-ਦਾਇ, ਇਹ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋਣ ਤਾਂ ਰਾਜਾ, ਜੇਕਰ ਵਿਰਾਸਤ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਕਰਮ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਪੂਰਵ, ਮੱਧਮ ਤੇ ਉੱਤਰੀ। ਅੰਤਿਮ ਸਸਕਾਰ ਤੋਂ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪੂਰਵ, ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਤੇ ਇਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਮੱਧਮ, ਤੇ ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਉੱਤਰੀ ਹਨ। ਸਪੀੰਡਾ ਜਾਂ ਜਲ-ਦਾਇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਰਾਸਤ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਰਮ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਕਰਮ ਵੀ। ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮਹਿਲਾ ਲਈ ਵੀ, ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਸਾਲ-ਦਰ-ਸਾਲ ਇਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧਾਨ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕੌਣ ਕਰੇ, ਇਹ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ, ਔਰਵ ਮੁਨੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸੂਰਜ, ਅਗਨੀ, ਵਸੂ, ਮਰੁਤ, ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ, ਪਿਤਰ, ਕੁਲ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਸਰਪਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਭੂਤ-ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਤੇ ਅਸ਼ਟਕਾ ਦੇ ਦਿਨ, ਜਿਹੜਾ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਸਮੱਗਰੀ ਜਾਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਉਣ, ਜਾਂ ਦੱਖਣਾਯਨ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਚੰਦ੍ਰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ, ਜਾਂ ਜਦ ਸੂਰਜ ਨਵੇਂ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਹ ਨਕਸ਼ਤਰੀ ਦੁਖ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਫਸਲ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਮਨ-ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਮੈਤ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਜਾਂ ਸਵਾਤੀ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਯ, ਰੁਦ੍ਰ ਜਾਂ ਪੁਨਰਵਸੂ 'ਚ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਾਸਵਜੈਕਪਾਦ ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਚ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਨੌਂ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀਆਂ ਸੰਤ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਇਲਾ ਨੂੰ ਦੱਸੀਆਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭਾਵ ਤੇ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਸੰਤ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਨੌਮੀ, ਨਭੱਸਯ ਅਤੇ ਮਾਘ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਤੇ ਪੰਦਰਵੀਂ, ਇਹ ਚਾਰ ਦਿਨ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹਨ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਪੁੰਨ ਦੇ ਦਿਨ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ, ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਟਕਾ ਤੇ ਦੋ ਸੰਕਰਾਂਤੀਆਂ ਵੀ ਇਹੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਧਨਿਸ਼ਠਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਲ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਭਾਦ੍ਰਪਦ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਗੰਗਾ, ਸ਼ਤਦ੍ਰੂ, ਯਮੁਨਾ, ਵਿਪਾਸ਼ਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਜਾਂ ਨੈਮਿਸ਼ ਗੋਮਤੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ: 'ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਭੇਟਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ?' ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਮਨ ਤੇ ਧਨ, ਜਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਸਮਾਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਵਿਧੀ ਸਹੀ ਹੋਵੇ, ਪਾਤਰ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਅਤਿ ਉੱਚੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਓਹਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।