ਵਜ੍ਰਾ ਤੋਂ ਵਜ੍ਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਵਜ੍ਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤੀਬਾਹੁ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਬਾਹੁ ਤੋਂ ਸੁਚਾਰੁ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਗਿਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਇਥੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਅਠੱਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੱਸ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ? ਇਹ ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੌ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਧ ਕੇ ਇੱਕ ਸੌ ਇੱਕ ਕੁਲ ਸਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਮਰਯਾਦਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲੇ-ਫੂਲੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸਦਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੁਰਵਸਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣ।" ਤੁਰਵਸਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਹਨੀ ਸੀ, ਵਹਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੋਭਾਨੁ, ਉਸ ਤੋਂ ਤ੍ਰੈਸ਼ੰਭ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਰੰਧਮ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮਰੁੱਤ। ਮਰੁੱਤ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਪੌਰਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਸ਼ਮੰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵੰਸ਼ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਭਰੂ ਸੀ। ਬਭਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੇਤੁ, ਸੇਤੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਰਬਧ, ਆਰਬਧ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਾਂਧਾਰ, ਗਾਂਧਾਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਘ੍ਰਿਤ, ਘ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਦੁਰਦਮ, ਅਤੇ ਦੁਰਦਮ ਤੋਂ ਪ੍ਰਚੇਤਾ। ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਤਧਰਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉੱਤਰੀ ਮਲੇਛ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।" ਫਿਰ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਪੂਰੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਜਯ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਚਿਨਵਾਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਵੀਰ, ਪ੍ਰਵੀਰ ਤੋਂ ਮਨੱਸਯੁ, ਮਨੱਸਯੁ ਤੋਂ ਅਭਯਦ, ਅਭਯਦ ਤੋਂ ਸੁਦਯੁਮਨ, ਸੁਦਯੁਮਨ ਤੋਂ ਬਹੁਗਤ, ਬਹੁਗਤ ਤੋਂ ਸੰਯਾਤੀ, ਸੰਯਾਤੀ ਤੋਂ ਅਹੰਯਾਤੀ ਤੇ ਅਹੰਯਾਤੀ ਤੋਂ ਰੌਦਰਾਸ਼ਵ।" ਰੌਦਰਾਸ਼ਵ ਦੇ ਦੱਸ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਰਿਤੇਸ਼ੁ, ਕਕਸ਼ੇਸ਼ੁ, ਸਥੰਡਿਲੇਸ਼ੁ, ਕ੍ਰਿਤੇਸ਼ੁ, ਜਲੇਸ਼ੁ, ਧਰਮੇਸ਼ੁ, ਧ੍ਰਿਤੇਸ਼ੁ, ਥਲੇਸ਼ੁ, ਸਨਨਤੇਸ਼ੁ, ਅਤੇ ਵਨੇਸ਼ੁ। ਰਿਤੇਸ਼ੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਤਿਨਾਰਾ ਸੀ। ਅੰਤਿਨਾਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਸੁਮਤੀ, ਅਪ੍ਰਤਿਰਥ, ਅਤੇ ਧ੍ਰੁਵ। ਅਪ੍ਰਤਿਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਣਵ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਣਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਧਾਤਿਥਿ। ਮੇਧਾਤਿਥਿ ਤੋਂ ਕਣਵਾਯਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਅਪ੍ਰਤਿਰਥ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਅਈਲੀਨ ਸੀ। ਅਈਲੀਨ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਸੀ। ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਰਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਮਾਂ ਹਵਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹੈ। 'ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੂੰ ਮੰਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਨਾ ਕਰ।' " "ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਤੂੰ ਇਸ ਗਰਭ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ—ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਸਚ ਕਿਹਾ।" ਭਰਤ ਦੀ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਨੌਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਭਰਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ', ਤਾਂ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਭਰਤ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਸੋਮ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਭਰਦਵਾਜ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਤਥਯ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਦੀਰਘਤਮਸ ਦੀ ਧੀ ਮਮਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਅਰਥ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਇਸ ਭਾਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ, ਇਹ ਭਰਦਵਾਜ ਪੁੱਤਰ ਹੈ!" ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਮਾਪੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਭਰਦਵਾਜ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਰੁਤਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ, ਵਿਤਥਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਵਿਤਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਨਯੁ ਸੀ। ਮਨਯੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਿਹਤ੍ਕਸ਼ਤ੍ਰ, ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ, ਨਗਰ ਅਤੇ ਗਰਗਾ ਹੋਏ। ਨਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੰਕ੍ਰਿਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਗੁਰੂਪ੍ਰੀਤੀ ਅਤੇ ਅੰਤਿਦੇਵ ਹੋਏ। ਗਰਗਾ ਤੋਂ ਸ਼ਿਨੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਗਾਰਗਿਆ ਵੰਸ਼ ਚਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਸ਼ਤਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ।