ਸਾਰਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਰਸ਼ਟੀ, ਮਾਰਸ਼ਟੀ, ਸ਼ਿਸ਼ੁ, ਸਤਿਆ, ਸਤ੍ਯਧ੍ਰਿਤੀ ਆਦਿ ਹੋਏ। ਰੋਹਿਣੀ ਤੋਂ ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ, ਭਦ੍ਰਬਾਹੁ ਅਤੇ ਦੁਰਦਮ ਆਦਿ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਮਦੀਰਾ ਤੋਂ ਨੰਦ, ਉਪਨੰਦ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਕ ਆਦਿ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਭਦ੍ਰਾ ਤੋਂ ਉਪਨਿਧਿ ਅਤੇ ਗਦਾ ਆਦਿ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਵੈਸ਼ਾਲੀ ਤੋਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਦੇਵਕੀ ਤੋਂ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਕੀਰਤਿਮਾਨ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਉਦਾਯੁ, ਭਦ੍ਰਸੇਨ, ਜੁਦਾਸ ਅਤੇ ਭਦ੍ਰਦੇਵ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਸ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ ਦਿਵ੍ਯ ਨੀਂਦ ਨੇ ਸੱਤਵੇਂ ਗਰਭ ਨੂੰ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਰੋਹਿਣੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨਾਂਤਰਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ (ਕਰਸ਼ਣ), ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਟਵ੍ਰਿੱਛ ਦਾ ਮੂਲ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਭੂਤ, ਵਰਤਮਾਨ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਆਗੂਪਨ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਪੂਜਿਆ, ਉਹ ਆਦਿ, ਮੱਧ, ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਅਵਤਰਨ ਕਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਧ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਨੰਦਗੋਪ ਦੀ ਪਤਨੀ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ, ਸੱਪਾਂ ਆਦਿ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦਾ ਮਾਰਗ ਅਪਣਾਇਆ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਸੌ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਅਤੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ — ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ — ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸਨ; ਕੁੱਲ ਅੱਠ ਪਤਨੀਆਂ ਮੁੱਖ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਠ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਆਦਿ-ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਦੇ ਸਰੂਪ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਸਾਂਬ ਆਦਿ ਤੇਰਾਂ ਮੁੱਖ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਧੀ ਰੁਕਮਾਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਵੀ ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਪੋਤਰੀ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਜ੍ਰਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਵਜ੍ਰਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਬਾਹੁ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਚਾਰੁ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵੀ ਗਿਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਅਠੱਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ ਅਧਿਆਪਕ ਸਨ, ਜੋ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸਨ। ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਸੌ-ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ? ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਸੌ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਧ ਕੁਲ ਸਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਪ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ; ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲੇ-ਫੂਲੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਕਥਾ ਦੱਸੀ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਤੁਰਵਸਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝੋ।" ਤੁਰਵਸਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਹਿਨੀ ਹੋਇਆ; ਵਹਿਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੋਭਾਨੁ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰੈਸ਼ੰਭ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਕਰੰਧਮ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮਰੁੱਤ ਹੋਇਆ। ਮਰੁੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਪੌਰਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਸ਼ਮੰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੰਸ਼ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਭ੍ਰੂ ਸੀ। ਬਭ੍ਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੇਤੁ ਹੋਇਆ। ਸੇਤੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਰਬ੍ਧ ਸੀ। ਆਰਬ੍ਧ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਾਂਧਾਰਾ ਹੋਇਆ; ਗਾਂਧਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਾ; ਧਰਮਾ ਤੋਂ ਘ੍ਰਿਤ; ਘ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਦੁਰਦਮ; ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਚੇਤਾ। ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਤਧਰਮਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉੱਤਰੀ ਮਲੇਛ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਪੂਰੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਜਯ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਚਿਨਵਾਨ; ਪ੍ਰਚਿਨਵਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਵੀਰ; ਪ੍ਰਵੀਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਨਸਯੁ; ਮਨਸਯੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਭਯਦ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦ੍ਯੁਮਨ; ਸੁਦ੍ਯੁਮਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਗਤ; ਬਹੁਗਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੰਯਾਤੀ; ਸੰਯਾਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਹੰਯਾਤੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਰੌਦ੍ਰਾਸ਼ਵ। ਰੌਦ੍ਰਾਸ਼ਵ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਤੇਸ਼ੁ, ਕਕ੍ਸ਼ੇਸ਼ੁ, ਸਥੰਡਿਲੇਸ਼ੁ, ਕ੍ਰਿਤੇਸ਼ੁ, ਜਲੇਸ਼ੁ, ਧਰਮੇਸ਼ੁ, ਧ੍ਰਿਤੇਸ਼ੁ, ਥਲੇਸ਼ੁ, ਸਨ੍ਨਤੇਸ਼ੁ ਅਤੇ ਵਨੇਸ਼ੁ। ਤੇਸ਼ੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਤਿਨਾਰਾ ਹੋਇਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਆਗੇ ਵਧੀ।