ਇਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਪਰ, ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਜੋ ਹਰ ਵਾਰ ਵਧਦੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਧਮਕਾਉਣ 'ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਆਦਤ ਮੁਤਾਬਕ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਵਿਚ ਉਚਾਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਵਸਤ੍ਰ, ਨਿਰਮਲ ਮਕੁਟ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਹਾਰ, ਕੰਗਣ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਉਜਲੀਆਂ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ—ਉਸ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਕਰਕੇ, ਚੱਲਣ, ਖਾਣ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਬੈਠਣ, ਲੇਟਣ ਆਦਿ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਮੁੜਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਵਿਚ ਉਚਾਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ—ਚਕ੍ਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਅਮਰ ਤੇਜ, ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਆਦਿ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ—ਦੇਖਿਆ, ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਜਦ ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—even ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨਾਲ—ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਲਾਭ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਫਿਰ ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਸੱਚੀ ਭਕਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਲਾਭ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਹਨ! ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੀਆਂ ਕਈ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੇਵਕੀ, ਰੋਹਿਨੀ, ਮਦੀਰਾ, ਭਦਰਾ ਆਦਿ ਮੁੱਖ ਸਨ। ਰੋਹਿਨੀ ਤੋਂ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ (ਵਾਸੁਦੇਵ) ਨੇ ਬਲਭਦ੍ਰ, ਸ਼ਠ, ਸਾਰਣ, ਦੁਰਮਦ ਆਦਿ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ। ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਰੇਵਤੀ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਉਲਮੁਕ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ। ਸਾਰਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਰਸ਼ਟੀ, ਮਾਰਸ਼ਟੀ, ਸ਼ਿਸ਼ੁ, ਸਤਿਆ, ਸਤਿਆਧ੍ਰਿਤੀ ਆਦਿ ਸਨ। ਰੋਹਿਨੀ ਤੋਂ ਭਦਰਾਸ਼ਵ, ਭਦਰਬਾਹੂ, ਦੁਰਦਮ ਆਦਿ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ। ਮਦੀਰਾ ਤੋਂ ਨੰਦ, ਉਪਨੰਦ, ਕ੍ਰਿਤਕ ਆਦਿ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਭਦਰਾ ਤੋਂ ਉਪਨਿਧਿ ਅਤੇ ਗਦਾ ਆਦਿ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਵੈਸ਼ਾਲੀ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ, ਕੌਸ਼ਿਕ, ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਕੀ ਤੋਂ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਨੇ ਛੇ ਪੁੱਤਰ—ਕਿਰਤਿਮਾਨ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਉਦਾਯੂ, ਭਦ੍ਰਸੇਨ, ਰਿਜੁਦਾਸ, ਅਤੇ ਭਦ੍ਰਦੇਵ—ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਾਂਸਾ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ ਦਿਵ੍ਯ ਨੀਂਦ ਨੇ ਸੱਤਵੀਂ ਗਰਭ ਨੂੰ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਰੋਹਿਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨਾਂਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ (ਕਰਸ਼ਣ), ਉਹ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਮੂਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਮਹਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਨਵੇਂ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਪੂਜਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਰੰਭ, ਮੱਧ ਅਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਆਏ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਧ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਨੰਦਗੋਪ ਦੀ ਪਤਨੀ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਜਦ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਹ, ਤਾਰੇ, ਸੱਪ ਆਦਿ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਡਰ ਮਿਟ ਗਏ। ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲੱਗ ਗਈ। ਇਥੇ ਵੀ, ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਇਕ ਸੌ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਮਿਨੀ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ, ਜੰਬਵਤੀ—ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀਆਂ—ਮੁੱਖ ਸਨ; ਅਠ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਮੂਹ ਦਾ ਰੂਪ, ਅਰੰਭ ਰਹਿਤ, ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਅਠ ਵਿੱਚ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਸੰਬਾ ਆਦਿ—ਤੇਰਾਂ ਮੁੱਖ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਧੀ ਰੁਕਮਾਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਜਨਮਿਆ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਵੀ ਰੁਕਮਿਨੀ ਦੀ ਪੋਤੀ ਸੁਭਦਰਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਵਜ੍ਰਾ ਜਨਮਿਆ। ਵਜ੍ਰਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਬਾਹੂ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਚਾਰੂ ਜਨਮਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਤਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਇਥੇ ਆਏ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਅਠੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਘਰ-ਉਸਤਾਦ ਸਨ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਕੌਣ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਸਦੇ ਰਹੇ? ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਸੌ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਲ ਸਨ, ਹੇ ਦਵਿਜ! ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਪ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋਏ; ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ, ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਚਲੇ ਅਤੇ ਫਲ-ਫੂਲੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।