ਜਾਣਕਾਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਕਹੋ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਸੱਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੁਹਾਵਣੀ ਗੱਲ ਲਾਭਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਹੀ ਜਾਵੇ; ਉਹਨਾਂ ਮੌਕਿਆਂ ’ਤੇ, ਚਾਹੇ ਗੱਲ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਅਸੁਖਾਵਣੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੋ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ, ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਬੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਮਾਪਦੰਡਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਰੱਖੇ। ਫਿਰ, ਔਰਵਾ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ (ਦਵਿਜ) ਦੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਤੇ ਜੌ ਨਾਲ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਕੇ ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਸੰਤੋਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਧੇ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ’ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਆਹ ਸਮਾਰੋਹ, ਨਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼, ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮਕਰਨ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਵਾਲ ਕਟਾਉਣ, ਚੁੱਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ’ਤੇ, ਘਰ-ਵਾਲਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਪਿਤਰ-ਪੂਜਾ ਦੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਪੁਰਾਤਨ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੀ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, “ਇਸ ਲਈ” ਕਹਿ ਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਜਲੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣ। ਜਦੋਂ ਤਾਰੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ, ਗਾਂਵ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰਤ ਆਉਣ ਤੇ, ਘਾਹ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਨ, ਮਿੱਟੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਪਿੰਡ ਰੱਖਣ। ਉਸ ਦਿਨ ਮਾਸ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਭੁੱਖ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ, ਤੀਜੇ, ਸੱਤਵੇਂ ਤੇ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਕੱਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤਿਲ ਮਿਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਦੇ ਅੰਗ ਛੂਹਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਭ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਪਾਣੀ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੇਲ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੁਖ-ਸੰਬੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਰਤਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਕੋ ਕੁਲ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਸੌ ਸਕਦੇ, ਬੈਠ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਜੇਕਰ ਬੱਚਾ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਪਤਿਤ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਲ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਫਾਂਸੀ ਨਾਲ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੁਰੰਤ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਸ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਦਾਨ-ਪੁੰਨ, ਯਜਨ ਤੇ ਪਾਠ ਵੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਖ਼ਤਰੀ ਲਈ ਇਹ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ, ਵੈਸ਼ ਲਈ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਪੂਰਾ ਮਹੀਨਾ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਆਖਰੀ ਦਿਨ, ਜੇ ਚਾਹੋ ਤਾਂ, ਅਣਸਬੰਧਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਬਚੀ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰੀ ਜਾਵੇ। ਪਾਣੀ, ਹਥਿਆਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਾਟੀ—ਇਹ ਸਭ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਛੂਹਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਰ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਨ, ਏਕੋਦਿਸ਼ਟ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਕਿਸੇ ਨਿਮੰਤਰਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਭਾਗ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਲ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਤੇ ਇੱਕ ਜਨੇਊ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਦਵਿਜਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਕੀ ਇਹ ਅਖੂਟ ਹੈ?”—ਇਹ ਆਖਰੀ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਏਕੋਦਿਸ਼ਟ ਰਸਮ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਛੇਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਜਾਂ ਸਾਲ ’ਚ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਪਾਤਰ ਲੈਣੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਲ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ; ਇੱਕ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ। ਮਰੇ ਹੋਏ ਦਾ ਪਾਤਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਪਿਤਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਾ, ਪਰਪੋਤਾ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਪੀੰਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਇਹ ਰਸਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਮਾਂ ਦੀ ਸਾਈਡ ਵਾਲੇ ਚਾਵਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਕੁਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਰਸਮ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਪੀੰਡਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ। ਜੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਜਾਇਦਾਦ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਰਸਮ ਕਰਵਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਰਸਮਾਂ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ—ਪਹਿਲੀਆਂ, ਮੱਧਵਰਤੀ ਤੇ ਆਖਰੀ। ਚਿਤਾ ਤੋਂ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਹਨ; ਮਾਸਿਕ ਤੇ ਏਕੋਦਿਸ਼ਟ ਰਸਮਾਂ ਮੱਧਵਰਤੀ ਹਨ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਪਿਤਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਆਖਰੀ ਹਨ। ਇਹ ਆਖਰੀ ਰਸਮਾਂ ਵੀ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਪੀੰਡਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਜਾਇਦਾਦ ਵਾਰਸ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਕਰਵਾਈਆਂ ਜਾਣ। ਪਹਿਲੀਆਂ ਤੇ ਆਖਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਬੰਧੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਨ, ਆਖਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ, ਹਰ ਸਾਲ ਏਕੋਦਿਸ਼ਟ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ। ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਆਖਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਸ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ, ਇਹ ਸੁਣੋ। ਔਰਵਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਵਾਸੂ, ਮਰੁਤ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਪਿਤਰਾਂ, ਵੰਸ਼ਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅੰਮਾਵੱਸਿਆ ਤੇ ਅਸ਼ਟਕਾ ਦਿਨਾਂ, ਮਨਚਾਹੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਚੰਗਾ ਸਮਾਨ ਜਾਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿਲੇ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਅਯਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਤੇ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਵੇਂ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ’ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤਾਰੇ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿ ਦੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹੋਣ, ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ ਆਉਣ ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਫ਼ਸਲ ਆਉਣ ’ਤੇ ਵੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੰਮਾਵੱਸਿਆ ਮੈਤ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਜਾਂ ਸਵਾਤੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੰਮਾਵੱਸਿਆ ਪੁਸ਼ਯ, ਰੁਦ੍ਰ ਜਾਂ ਪੁਨਰਵਸੂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੰਮਾਵੱਸਿਆ ਵਾਸਵਜੈਕਪਾਦ ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਰਪਣ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅੰਮਾਵੱਸਿਆ ਨੌਂ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਕੀਤੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਰਸਮਾਂ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼, ਜੀਵਨ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਵਾਸਤੇ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।