ਉਹ ਵੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਇਆ—ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ, ਦਵਾਰ੍ਹਾ, ਦੇਵਗਰਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ। ਦੇਵਗਰਭ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਸ਼ੂਰ। ਸ਼ੂਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਸੀ। ਮਾਰੀਸ਼ਾ ਤੋਂ ਉਸਨੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਊਰਵ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਤਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਡੋਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਈਸ਼ਵਰੀ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਅਵਤਰਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਅਸਾਧਾਰਣ ਜਨਮ ਉੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਢੋਲ ਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀਆਂ ਵੱਜਾਈਆਂ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਨਾਮ ਮਿਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਨੌ ਭਰਾ ਹੋਏ: ਦੇਵਭਾਗ, ਦੇਵਸ਼੍ਰਵਾ, ਅਸ਼ਟਕ, ਕਕੁਦ, ਚਕ੍ਰਵਤ, ਸਧਾਰਕ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਸ਼ਯਾਮ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮਿਕਗੰਜੂਸ਼ਾ। ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਭੈਣਾਂ ਸਨ: ਪૃਥਾ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵਾ, ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਸ਼੍ਰਵਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾਧਿਦੇਵੀ। ਸ਼ੂਰ ਦਾ ਇੱਕ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਕੁੰਤਿਰ ਨਾਮ ਦਾ। ਕੁੰਤਿਰ ਦੇ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ੂਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਪૃਥਾ ਉਸਨੂੰ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਪੰਡੂ ਨੇ ਪૃਥਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ। ਪੰਢੂ ਦੇ ਘਰ ਪૃਥਾ ਨੇ ਧਰਮ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ—ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਪੁਰਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਕਰਣ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਾਨੀਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪૃਥਾ ਦੀ ਇੱਕ ਸਹਪਤਨੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮਾਦ੍ਰੀ ਸੀ। ਮਾਦ੍ਰੀ ਤੋਂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਰਾਹੀਂ, ਨਕੁਲ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ ਪੰਢੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰੂਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵ੍ਰਿਧਧਰਮ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਜਨਮਿਆ। ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪੰਜ ਕੇਕਯ ਪੁੱਤਰ, ਸੰਤਾਰਦਨ ਆਦਿ, ਜਨਮੇ। ਰਾਜਾਧਿਦੇਵੀ ਤੋਂ, ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਿਂਦ ਅਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ ਜਨਮੇ। ਸ਼੍ਰੁਤਸ਼੍ਰਵਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਮਘੋਸ਼ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਜਨਮਿਆ। ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਸੀ, ਜੋ ਦੈਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਅਖੂਟ ਤਾਕਤ, ਸ਼ੌਰਯ, ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਦਸ਼ਾਨਨ (ਰਾਵਣ) ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਕਈ ਯੁੱਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਜਦ ਰਘੁਪਤੀ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਮਘੋਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਵੈਰਤਾ ਰੱਖੀ, ਜੋ ਪੁੰਡਰੀਕਨਯਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਆਏ। ਆਖ਼ਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੇ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੈਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਅਦ੍ਵਿਤੀਯ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਤਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵਿਣੂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ ਵੀ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਸੁਖ-ਸੰਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜੋ ਅਮਰਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਪਰ, ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ ਵੀ, ਉਸਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ? ਫਿਰ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਕਿਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਹਰੀ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ? ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਜੋ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਨਾ ਅਤੇ ਸੰਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪਰ, ਉਥੇ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਕਿ ਇਹ ਵਿਣੂ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਜੀਵ ਅਤਿ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਭਾਵਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾ ਨਾਲ, ਇੱਕਾਗ੍ਰਤਾ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਧਿਆਨ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਾਨਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਸੁਈ ਭੋਗਣ ਵਾਲੀ ਉੱਚਤਮ ਭੋਗ-ਅਵਸਥਾ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ। ਪਰ, ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆਰੰਭ ਜਾਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਅਸੰਗ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਚਿੱਤ ਲੀਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ਼ਾਨਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਨਕੀ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੇਵਲ ਉਸ ਰੂਪ ਤੱਕ ਸੀ; ਉਸਦਾ ਮਨ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ—ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਮਤਿ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਚੇਦੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਕਰਿਆ।