ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਤਨ ਹਾਲ ਵਿਚ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਸਭਾ ਘਰ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਰਤਨ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਜਿਸ ਦਾ ਇਹ ਹੱਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਸਨੂੰ ਲੈ ਲਵੇ।" ਜਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਰਤਨ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਸੋਂ "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼" ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਸ ਰਤਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਬਹੁਤ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਉਥੇ ਹੀ ਸਤਭਾਮਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਇਹ ਖ਼ਿਆਲ ਆਇਆ, "ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ," ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਰਤਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਸਤਭਾਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਭ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਰਤਨ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਲਈ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰਾ, ਬਲਰਾਮ ਦਾ ਅਤੇ ਸਤਭਾਮਾ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਪਿਤਰੀਕ ਧਨ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਰਤਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਚਰਜ ਆਦਿ ਗੁਣ ਹੋਣ। ਜੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਾਜ ਨੂੰ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਪਰ ਇਹ ਰਾਜ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਰਤਨ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਸਤਭਾਮਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਅਤੇ ਹੇ ਬਲਰਾਮ! ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਹੁਣ ਸ਼ਰਾਬ ਆਦਿ ਵਿਲਾਸਤਾ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਇਸ ਲਈ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ ਕਿ ਬਲਰਾਮ, ਸਤਭਾਮਾ ਅਤੇ ਮੈਂ—ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਰਤਨ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ। ਜਿਹੜਾ ਰਤਨ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜ ਨੂੰ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰਾਜ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖੋ—ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਤਨ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਉਸ ਰਤਨ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ; ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਡੰਬਰ ਰਹਿਤ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਰਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿਚ ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਅਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਨਮਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਸ਼ਿਨੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਸਤਯਕਾ; ਸਤਯਕਾ ਤੋਂ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਯੁਯੁਧਾਨਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੰજયਾ, ਫਿਰ ਕੁਣੀ, ਅਤੇ ਕੁਣੀ ਤੋਂ ਯੁਗੰਧਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਸ਼ਿਨੀ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ। ਅਨਮਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਵਫਲਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਥਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਸ਼ਵਫਲਕ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੀ ਚਿਤ੍ਰਕ। ਸ਼ਵਫਲਕ ਅਤੇ ਗਾਂਦੀਨੀ ਤੋਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਜਨਮੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਪਮਦਗ ਵੀ ਜਨਮੇ। ਉਪਮਦਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਮ੍ਰਿਦ, ਅਮ੍ਰਿਦ, ਵਿਸ਼ਵਾਰੀ, ਮੇਜਯ, ਗਿਰਿਕਸ਼ਤ੍ਰ, ਉਪਕਸ਼ਤ੍ਰ, ਸ਼ਤਘ੍ਨ, ਅਰੀਮਰਦਨ, ਧਰਮਦ੍ਰਿਕ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਧਰਮਾ, ਗੰਧਮੋਜ, ਵਾਹਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਵਾਹਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ ਸੀ ਸੁਤਾਰਾ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ ਦੇਵਵਾਨ ਅਤੇ ਉਪਦੇਵ। ਚਿਤ੍ਰਕ ਦੇ ਕਈ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਠੁ ਅਤੇ ਵਿਪ੍ਰਠੁ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਨ। ਕੁਕੁਰਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਭਜਮਾਨ, ਸ਼ੁਚੀ, ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਬਰਹਿਸ਼ਾਖਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਧਕਾ ਦੇ ਵੀ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਕੁਕੁਰਾ ਤੋਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਫਿਰ ਕਪੋਤਾਰੋਮਾ, ਫਿਰ ਵਿਲੋਮਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਤੁੰਬੁਰਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਅਨੁਸੰਜਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਅਨੁ ਤੋਂ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ, ਫਿਰ ਅਭਿਜਿਤ ਤੇ ਅਭਿਜਿਤਾ, ਫਿਰ ਪੁਨਰਵਸੁ। ਪੁਨਰਵਸੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਹੁਕ ਅਤੇ ਧੀ ਆਹੁਕੀ ਹੋਈ। ਆਹੁਕ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਦੇਵਕ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ। ਦੇਵਕ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ: ਦੇਵਵਾਨ, ਉਪਦੇਵ, ਸਹਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵਰਕਸ਼ਿਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਧੀਆਂ: ਵ੍ਰਿਕਦੇਵਾ, ਉਪਦੇਵਾ, ਦੇਵਰਕਸ਼ਿਤਾ, ਸ਼੍ਰੀਦੇਵਾ, ਸ਼ਾਂਤਿਦੇਵਾ, ਸਹਦੇਵਾ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਕੰਸ, ਨਯਗ੍ਰੋਧ, ਸੁਨਾਮ, ਨਕਾਹਵਾ, ਸ਼ੰਕੁ, ਸੁਭੂਮੀ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਾਲ, ਯੁੱਧਤੁਸ਼ਟੀ, ਸੁਤੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਮਤਸ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ: ਕੰਸਾ, ਕੰਸਵਤੀ, ਸੁਤਨੂ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਲਿਕਾ। ਭਜਮਾਨ ਤੋਂ ਵਿਦੂਰਥਾ, ਵਿਦੂਰਥਾ ਤੋਂ ਸ਼ੂਰ, ਸ਼ੂਰ ਤੋਂ ਸ਼ਮੀ, ਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਕਸ਼ਤ੍ਰ, ਪ੍ਰਤਿਕਸ਼ਤ੍ਰ ਤੋਂ ਸਵਯੰਭੋਜ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹ੍ਰਿਦਿਕਾ ਜਨਮੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਅਤੇ ਰਤਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਸਦੀਓਂ ਤੱਕ ਯਾਦ ਰਹੀ।