ਜਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੀ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਭੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਤਨ—ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ—ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਇਸ ਨਤੀਜੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਕਸਦ ਨਾਲ, ਸਭ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਆਮ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਵੀ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿਚ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਅਕੂਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦਾਨੀ! ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਾਰ ਹੈ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਮਣੀ ਹੁਣ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਰਿਆਸਤ ਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਇਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਈਏ। ਪਰ, ਬਲਭਦਰ (ਬਲਰਾਮ) ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੰਦਿਗਧ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਣੀ ਸਾਨੂੰ ਵਿਖਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਤੇ ਮਣੀ ਦੇ ਧਾਰੀ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੰਦਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਅਕੂਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, "ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿਆਂ। ਜੇ ਇਹ ਮਣੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੇਖ ਹੀ ਲੈਣਗੇ। ਪਰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਅਕੂਰ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਸੌਂਪੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਾਂ ਝੱਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਗ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਅੱਜ, ਕੱਲ੍ਹ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਮਣੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ, ਮੈਨੂੰ ਇਸਦੇ ਭੋਗ ਵਿਚ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਸ ਵਿਚੋਂ ਰਤਾ-ਬਰਾਬਰ ਸੁਖ ਜਾਣਿਆ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਰਾਜ ਦੇ ਭਲਾਈਕਾਰ ਹੋ, ਵੀ ਇਸ ਮਣੀ ਨੂੰ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਇਹ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਜਿਹੜੇ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਲੈ ਲਵੋ, ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੀ ਪਲੰਝੀ ਵਿਚ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਡੱਬੀ ਕੱਢੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਣੀ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮਣੀ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਪੂਰਾ ਮੰਡਪ ਉਸਦੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅਕੂਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮਣੀ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਹੁਣ ਜਿਸਦੀ ਹੱਕਦਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਲੈ ਲਵੇ।" ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ "ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ" ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਮਣੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਸਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ—ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੈ," ਤੇ ਅਚੂਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਵੀ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿਓ ਦਾ ਧਨ ਹੈ।" ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਸਤਭਾਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋ ਮੋਢਿਆਂ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ। ਫਿਰ, ਸਭ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਕੂਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮਣੀ ਮੈਂ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਖਾਈ ਹੈ; ਇਹ ਮਣੀ ਮੇਰੀ, ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਤੇ ਸਤਭਾਮਾ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਪਿਤਰਕ ਧਨ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਹਰ ਸਮੇਂ ਉਹੀ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ; ਜੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਰੱਖੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਾਜ ਨੂੰ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਇਹ ਮਣੀ ਰਾਜ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੀ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਹ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ ਸਤਭਾਮਾ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਰੱਖ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਬਲਰਾਮ! ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਹੁਣ ਸ਼ਰਾਬ ਆਦਿ ਭੋਗ ਛੱਡੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਹੈ—ਸਭ ਯਾਦਵ ਲੋਕ ਜਾਣ ਲੈਣ: ਬਲਰਾਮ, ਸਤਭਾਮਾ ਤੇ ਮੈਂ ਤਿੰਨੇ ਤੇਰੀ ਅਰਜ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ!" "ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ ਮਣੀ ਨੂੰ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇਹ ਰਾਜ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਤੂੰ ਹੀ ਰੱਖ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਇੰਝ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਓਹੀ ਹੋਵੇ," ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਣੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅਕੂਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਮਣੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਫਿਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਦੀ ਕਥਾ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜਿਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਵਰੁੱਧ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਉਚਿਤ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿਚ ਦਿੱਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਆਦਿ ਨਾਲ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵਿਚ, ਸ੍ਰੀ ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਨਮੀਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਸ਼ਿਨੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ ਸਤ੍ਯਕ; ਸਤ੍ਯਕ ਤੋਂ ਸਾਤ੍ਯਕੀ (ਜਿਸਨੂੰ ਯੁਯੁਧਾਨ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ) ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਸੰਜਯਾ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਣੀ, ਤੇ ਕੁਣੀ ਤੋਂ ਯੁਗੰਧਰ। ਇਹ ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਹੈ। ਅਨਮੀਤ੍ਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਹੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਸ਼੍ਵਫਲਕ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਥਾ ਨੇ ਦੱਸੀ। ਸ਼੍ਵਫਲਕ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੀ ਚਿਤ੍ਰਕ। ਸ਼੍ਵਫਲਕ ਅਤੇ ਗਾਂਦੀਨੀ ਤੋਂ ਅਕੂਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਇੰਝ ਹੀ ਉਪਮਦਗਾ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਪਮਦਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਮ੍ਰਿਦ, ਅਮ੍ਰਿਦ, ਵਿਸ਼ਵਾਰੀ, ਮੇਜਯ, ਗਿਰਿਕਸ਼ਤ੍ਰ, ਉਪਕਸ਼ਤ੍ਰ, ਸ਼ਤਘਨ, ਅਰੀਮਰਦਨ, ਧਰਮਦ੍ਰਿਕ, ਦ੍ਰਿਸ਼੍ਟਧਰਮਾ, ਗੰਧਮੋਜ, ਵਾਹ, ਪ੍ਰਤਿਵਾਹ; ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ ਸੁਤਾਰਾ। ਅਕੂਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਦੇਵਵਾਨ ਤੇ ਉਪਦੇਵ। ਚਿਤ੍ਰਕ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਥੁ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਥੁ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਨ। ਕੁਕੁਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਭਜਮਾਨ, ਸ਼ੁਚੀ, ਕੰਬਲਾ, ਤੇ ਬਰਹਿਸਾਖਾ; ਇੰਝ ਹੀ ਅੰਧਕ ਦੇ ਵੀ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਕੁਕੁਰ ਤੋਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਫਿਰ ਕਪੋਤਰੋਮਾ, ਫਿਰ ਵਿਲੋਮਾ, ਤੇ ਵਿਲੋਮਾ ਤੋਂ ਤੁੰਬੁਰਾ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਨੁਸੰਜ੍ਯਾ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਕਥਾ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਦਾ ਲਈ ਯਾਦ ਰਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।