ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੇ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਹੱਲ ਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕਮੀ, ਬਿਮਾਰੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਆਉਣ? ਵੱਡੇ ਯਾਦਵ, ਆਂਧਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਕੇਸ਼ਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਦੋਸ਼ੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਵਫਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆ ਆਏ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਸ੍ਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੂਕਾ, ਬਿਮਾਰੀ, ਕਮੀ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪਾਤ ਆਦਿਕ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ: "ਅਕੂਰ ਦਾ ਗਾਂਦੀਨੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭਫਲਕ ਤੋਂ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਤਾਂ ਇਕ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਕਾ, ਕਮੀ, ਬਿਮਾਰੀ ਆਦਿਕ ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਓਹੀ ਮਹਾਨ ਮਣੀ—ਸ੍ਯਾਮੰਤਕ—ਉਸ ਕੋਲ ਹੈ। ਇਸ ਮਣੀ ਦੀਆਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਯੱਗ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਤੁਰੰਤ ਦੂਜਾ, ਫਿਰ ਤੀਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਕਦੇ ਭੀ ਸੰਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹੋਰ ਇਕ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸਭ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਯਾਦਵ ਉਥੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨਸੂਬੇ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਹਲਕੇ-ਫੁਲਕੇ ਤੇ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਲੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਵਿਚ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਅਕੂਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਹੇ ਦਾਨੀ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸ੍ਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਿਭ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜ ਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗੀਏ। ਪਰ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸੰਦੇਹ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਣੀ ਸਾਨੂੰ ਵਿਖਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮਣੀ ਦੇ ਧਾਰਕ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਇਹ ਮਣੀ ਲੁਕਾਉਣ ਲਈ ਖੋਜੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੇਖੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਪਰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਅਕੂਰ ਨੇ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸ੍ਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨ ਨੇ ਸੌਂਪੀ ਸੀ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੱਟਿਆ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਗ ਸਕਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਰੱਖਣ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ, ਮੈਨੂੰ ਇਸਦੀ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਰਾਜ ਦੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਧਾਰਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸ੍ਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਜਿਹੜਾ ਚਾਹੇ ਲੈ ਲਵੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਚਾਹੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੀ ਚੁੰਨਟ ਵਿਚ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛੋਟੀ ਡੱਬੀ ਕੱਢੀ, ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸ੍ਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਮਣੀ ਰੱਖੀ, ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਉਸਦੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਅਕੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮਣੀ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਜਿਸਦਾ ਹੱਕ ਹੈ, ਉਹ ਲੈ ਲਵੇ।" ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਈਆਂ। ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਚੂਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਹੈ।" ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋ ਹਥੀਆਂ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਸਭ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਕੂਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮਣੀ ਮੈਂ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਵਿਖਾਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਂਝੀ ਪਿਤਰੀ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਹੈ—ਮੇਰੀ, ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਤੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੀ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿ ਹੋਵੇ; ਜੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਜ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਜ ਦੀ ਨੀਵ ਹੀ ਹਿਲਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਰੱਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ। ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੀ। ਹੇ ਨੀਕਾ ਬਲਰਾਮ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਹੁਣ ਮਦਿਰਾ ਆਦਿ ਵਿਹਾਰ ਛੱਡੋ।" "ਇਸ ਲਈ, ਯਾਦਵ ਲੋਕ ਜਾਣ ਲੈਣ: ਬਲਰਾਮ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਦਾਨੀ। ਤੂੰ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜ ਨੂੰ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇ—ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਐਵੇਂ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਣੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਅਕੂਰ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਉਸ ਮਣੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਫਿਰਣ ਲੱਗਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸੇਗਾ; ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਰਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਉਚਿਤ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿਚ ਦਿੱਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਨਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਸ਼ਿਨੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਸਤ੍ਯਕਾ; ਸਤ੍ਯਕਾ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਯੁਯੁਧਾਨ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਸੰਜਯਾ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਣੀ, ਤੇ ਕੁਣੀ ਤੋਂ ਯੁਗੰਧਰ ਹੋਇਆ।