ਪਹਿਲਾਂ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਇਕ ਅਮੋਲਕ ਧੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਧੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਬੱਚੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੀ, ਬਿਨਾ ਜਨਮ ਲਏ। ਫਿਰ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਰਭਵਤੀ ਧੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਧੀਏ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ? ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ?" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਗਰਭ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਉਸ ਅਣਜਣਮੀ ਧੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈ ਲਵਾਂਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ 'ਚ ਉਹ ਧੀ ਜਨਮ ਲੈ ਆਈ। ਜਦ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਗਾਂਦੀਨੀ ਰੱਖਿਆ। ਗਾਂਦੀਨੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਵਫਲਕਾ ਨੂੰ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਘਰ ਆਉਣ ਤੇ ਵਧੀਆ ਆਤਿਥਿਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸ਼ਵਫਲਕਾ ਅਤੇ ਗਾਂਦੀਨੀ ਤੋਂ ਅਕੂਰ ਜਨਮਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਵੰਸ਼ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਇਸ ਪਿਛੋਕੜ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਹੱਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਥੇ ਅਕਾਲ, ਮਰੀਜ਼ੀਆਂ ਆਦਿ ਜਿਹੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਆਉਣ? ਇਹ ਗੱਲ ਵੱਡੇ ਯਦੁ ਨੇ ਆਂਧਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਬਲਭਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਕੂਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਉਸਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਕਾਲ, ਮਰੀਜ਼ੀਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਕਲੀਫਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਤਾਂ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਅਕੂਰ, ਸ਼ਵਫਲਕਾ ਅਤੇ ਗਾਂਦੀਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਮਣੀ ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਾਲ, ਮਰੀਜ਼ੀਆਂ, ਆਦਿ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਮਣੀ, ਸਯਮੰਤਕ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਹੈ। ਇਸ ਮਣੀ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਇਕ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਤੁਰੰਤ ਦੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੀ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਕਦੇ ਵੀ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਵਧੀਆ ਮਣੀ ਇੱਥੇ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹੋਰ ਮਕਸਦ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਬੈਠ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਦੱਸਿਆ; ਗੱਲ ਮੁਕਣ ਉਪਰੰਤ, ਆਮ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਤੇ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਅਕੂਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਦਾਨੀ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਾ ਰਹੀ ਹੈ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗੀਏ। ਪਰ ਬਲਭਦਰ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਸਾਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਣੀ ਸਾਨੂੰ ਵਿਖਾ।" ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਤੇ ਮਣੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਇਹ ਮਣੀ ਲੁਕਾਈ ਜਾਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਗੇ; ਪਰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਵਿਰੋਧ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਅਕੂਰ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਸੌਂਪੀ ਸੀ। ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਸਮਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ, ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਗ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਜੋ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸਦੇ ਭੋਗਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਰਾਜ ਦੇ ਭਲਾਈਕਾਰੀ ਹੋ, ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ, ਸੋਚ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਲੈ ਲਵੋ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਦੀਆਂ ਚੁਨਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਇਕ ਛੋਟੀ ਡੱਬੀ ਕੱਢੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਣੀ ਸੀ। ਉਹ ਅਗੇ ਵਧਿਆ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮਣੀ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਉਸਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਅਕੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮਣੀ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਜਿਸਦਾ ਹੱਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਲੈ ਲਵੇ।" ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ "ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ" ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਮਣੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ, ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਚੂਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸਦੀ ਗਹਿਰੀ ਲਾਲਸਾ ਹੋਈ, "ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ।" ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਸਭ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਕੂਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਮਣੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰਾ, ਬਲਰਾਮ ਦਾ ਅਤੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਪਿਤਰੀ ਧਨ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਕੋਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਰੀਆ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ; ਜੇ ਇਹ ਮਣੀ ਅਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਾਜ ਨੂੰ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਪਰ ਇਹ ਰਾਜ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਕਿਵੇਂ ਇਸਨੂੰ ਰੱਖ ਸਕਦੀ?