ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਬਭਰੂ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਯਾਦਵ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਲਈ, ਉਹ ਵਿਦੇਹਾ ਨਗਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੁਵਾਰਕਾ ਲੈ ਆਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਕੂਰ ਨੇ ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉੱਚਤਮ ਮਣੀ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਨਿਰੰਤਰ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਯ ਯਜਨ-ਸਥਲ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕੂਰ ਯਜਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਖਿਆ-ਕਵਚ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਉੱਥੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਮਣੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਬਾਸਠ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਸ ਥਾਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ, ਅਕਾਲ, ਮਾਰਕ, ਜਾਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਾਤਵਤ ਦੇ ਪਰਪੌਤ੍ਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਭੋਜਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਅਕੂਰ ਦੇ ਪੱਖੀ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਅਕੂਰ ਭੋਜਾਂ ਸਮੇਤ ਦੁਵਾਰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਣੇ ਦੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਦੁਵਾਰਕਾ 'ਚ ਦੁੱਖ, ਅਕਾਲ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪਾਤ, ਸੁੱਕਾ, ਮਾਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿੱਘਨ ਆਉਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਯਾਦਵ, ਬਲਭਦਰ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ? ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਇੰਨੇ ਦੁੱਖ ਕਿਉਂ ਆ ਗਏ? ਆਓ, ਸੋਚੀਏ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ, ਆਂਧਕ ਨੇ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅਕੂਰ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸ਼ਵਫਲਕਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਕਦੇ ਅਕਾਲ, ਮਾਰਕ ਜਾਂ ਸੁੱਕਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਵਫਲਕਾ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਲਿਆਂਦੇ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਇਕ ਕੀਮਤੀ ਧੀ ਗਰਭ ਵਿਚ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਪੂਰਾ ਸਮਾਂ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਧੀ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਰਭਵਤੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਧੀਏ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ? ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ?" ਇਸ ਉੱਤਰ ਵਿਚ, ਗਰਭ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਧੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਗਾਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਰਹੋ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਜਨਮ ਲੈ ਲਵਾਂਗੀਂ।" ਰਾਜੇ ਨੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਧੀ ਜਨਮ ਲੈ ਆਈ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਗਾਂਦਿਨੀ ਰੱਖਿਆ। ਗਾਂਦਿਨੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ, ਸ਼ਵਫਲਕਾ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਅਕੂਰ ਜਨਮਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਤੋਂ ਹੋਰ ਸੰਤਾਨ ਹੋਈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਲਝਾਈ ਗਈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਅਕਾਲ, ਮਾਰਕ ਆਦਿ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਆਉਣ? ਆਂਧਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ, ਹੁਣ ਵਧੇਰੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਕੇਸ਼ਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਬਲਭਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵ, ਜੋ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਦਇਆਵਾਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਵਫਲਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆ ਆਏ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਆਇਆ, ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੁੱਖ, ਸੁੱਕਾ, ਅਕਾਲ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪਾਤ ਆਦਿ ਸਭ ਠੰਢੇ ਪੈ ਗਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਤਾਂ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਅਕੂਰ, ਸ਼ਵਫਲਕਾ ਅਤੇ ਗਾਂਦਿਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਸੁੱਕਾ, ਅਕਾਲ, ਮਾਰਕ ਆਦਿ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਣੀ, ਸਯਾਮੰਤਕ, ਉਸ ਕੋਲ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਣੀ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਇਕ ਯਜਨ ਮੁਕੰਮਲ ਕਰਕੇ ਤੁਰੰਤ ਦੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੀਜਾ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ। ਉਸ ਕੋਲ ਕਦੇ ਭੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਮਣੀ ਇੱਥੇ ਹੈ।" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਦੂਜੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਸੱਦ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਬੈਠ ਗਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਦੱਸ ਕੇ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਆਮ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਅਕੂਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਦਾਨੀ! ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਿਭ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਤੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜ ਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਲੈਈਏ। ਪਰ ਬਲਭਦਰ ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ੱਕੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ, ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਣੀ ਸਾਨੂੰ ਵਿਖਾ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਤੇ ਮਣੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਸੋਚਿਆ। "ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਜੇ ਇਹ ਮਣੀ ਲੁਕਾਈ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੋਜ ਲੈਣਗੇ; ਪਰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਵਿਰੋਧ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਅਕੂਰ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਸੌਂਪੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਮਾਂ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਗ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਵੀ ਮਿਲਿਆ।" "ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਰਾਜ ਦੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹੋ, ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਲੈ ਲਵੋ, ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਚਾਹੋ, ਦੇ ਦਿਓ।" ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਚੋਲਾ ਦੀ ਅੰਨ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛੋਟੀ ਡੱਬੀ ਕੱਢੀ। ਫਿਰ, ਸਭ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਅਕੂਰ ਨੇ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।