ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਮਨ ਲਿਆ, ਉਹ ਰਥ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਕ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਲਗਭਗ ਦੋ ਕੋਸ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਕਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣੀ ਕਰਲਈ, ਪਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਤਨ, ਸਿਆਮੰਤਕ, ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ ਉਹ ਬਲਭਦਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਤਨ, ਸਿਆਮੰਤਕ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮੂਲ ਭੂਤਿ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਲੱਜਾ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ! ਤੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਇਸ ਲਈ ਸਹਿਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਲੈ ਲੈ, ਮੇਰਾ ਤੇਰਾ, ਦਵਾਰਕਾ ਦਾ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਝੂਠੀਆਂ ਕਸਮਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ। ਬਸ, ਹੁਣ ਹੋ ਗਿਆ!" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ। ਬਲਰਾਮ ਸਿੱਧਾ ਵਿਦੇਹਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਰਘਯਾ ਦੇ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਬਲਰਾਮ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਾਪਸ ਦਵਾਰਕਾ ਲੌਟ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਬਲਭਦਰ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿਖੇ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖੀ। ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਬਭਰੂ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ, ਜਦ ਪਤਾ ਲਗਾ ਕਿ ਰਤਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੋਲ ਨਹੀਂ, ਵਿਦੇਹਾ ਜਾ ਕੇ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਵਾਰਕਾ ਲਿਆਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਤਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਸੁਨਹਿਰੀ ਧਨ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀਅ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਜਾਂਦੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਰਤਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਥੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਿਹਾ। ਬਾਹਠ (62) ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਸ ਰਤਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਵਿਪਤਾ, ਅਕਾਲ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਤਵਤ ਦੇ ਪਰਪੋਤੇ ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੇ ਪੱਖ ਵਾਲੇ ਭੋਜਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਭੋਜਾਂ ਸਮੇਤ ਦਵਾਰਕਾ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਉਥੇ ਵਿਪਤਾਵਾਂ, ਅਕਾਲ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਉਪਦਰਵ, ਸੁੱਕਾ, ਰੋਗ ਆਦਿ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ, ਬਲਭਦਰ ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕੀਤੀ। ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇੰਨੀ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਪਤਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਈਆਂ?" ਇਸ ਤੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਆਂਧਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸ਼੍ਵਫਲਕਾ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਕਦੇ ਅਕਾਲ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਸੁੱਕਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ, ਸ਼੍ਵਫਲਕਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਲਿਆਂਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ।" "ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੀਮਤੀ ਧੀ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਧੀ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਬੱਚੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਰਭਵਤੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ, 'ਧੀਏ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ? ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ?' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰਭ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਧੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਜਨਮ ਲੈ ਲਵਾਂਗੀ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।" "ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਹ ਧੀ ਜਨਮ ਲੈ ਆਈ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਗਾਂਦੀਨੀ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਵਫਲਕਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਆਏ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਤੇ ਧੀ ਗਾਂਦੀਨੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਹੋਰ ਸੰਤਾਨ ਹੋਈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਹੱਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਅਕਾਲ, ਰੋਗ ਆਦਿ ਵਿਪਤਾਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਆਉਣ?" ਆਂਧਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ, ਹੁਣ ਵਧੇਰੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਕੇਸ਼ਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਬਲਭਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵਾਂ, ਜੋ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਦਇਆਵਾਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼੍ਵਫਲਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਮਨ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਏ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅਕ੍ਰੂਰ ਆਇਆ, ਸਿਆਮੰਤਕ ਰਤਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅਕਾਲ, ਰੋਗ, ਸੁੱਕਾ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਉਪਦਰਵ ਆਦਿ ਸਭ ਠੰਢੇ ਪੈ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਸ਼੍ਵਫਲਕਾ ਤੇ ਗਾਂਦੀਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਰਤਨ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਾਲ, ਰੋਗ, ਸੁੱਕਾ ਆਦਿ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਤਨ, ਸਿਆਮੰਤਕ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਕੋਲ ਹੈ। ਇਸ ਰਤਨ ਦੀਆਂ ਐਸੀਆਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਇੱਕ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਤੁਰੰਤ ਦੂਜਾ, ਫਿਰ ਤੀਜਾ, ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।