ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਚਾਰਯ ਅਉਰਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਉੱਚਤ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਪਿਤ੍ਰ-ਕਰਤਵ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਮੇਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਾਪੇ ਹੋਏ, ਸੁਖਦਾਈ ਅਤੇ ਲਾਭਕਾਰੀ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਰ-ਅਮਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆਨ, ਲਜਾ, ਧੀਰਜ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੰਸਕਾਰ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਉੱਚਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਵੀ ਸਿੱਖਾਇਆ ਕਿ ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਣਸਮੇਂ ਦੀ ਗਰਜ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ, ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ, ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਣ ਆਦਿ ਸਮੇਂ ਪਾਠ-ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਰੋਕ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਡਰਪੋਕ ਦੀ ਹੌਂਸਲਾ-ਅਫ਼ਜ਼ਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈ—ਉਸ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵੀ ਛੋਟਾ ਇਨਾਮ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮੀਂਹ ਜਾਂ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਛਤਰੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਰਾਤ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਾਠੀ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੁੱਤੀ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੱਲਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾ ਉਪਰ, ਨਾ ਪਾਸੇ, ਨਾ ਦੂਰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਜੂਏ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੀ ਧਿਆਨ ਰੱਖੇ। ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਰਮ, ਧਨ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਰੁੱਖੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਲੋਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਮੁਕਤੀ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਗ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਚ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ; ਜੇ ਸੱਚ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਖਦਾਈ ਗੱਲ ਲਾਭਕਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣੀ; ਉਲਟ, ਲਾਭਕਾਰੀ ਗੱਲ—even ਜੇ ਰੁੱਖੀ ਹੋਵੇ—ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸੋਚ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਬੋਲ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਿਤ੍ਰ-ਕਰਤਵ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਨਮ-ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਿਤ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁਰਦ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਜੌ ਨਾਲ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਗੋਲੇ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਇਸ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੁਆਰਾ, ਨਾਂਦੀਮੁਖਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸੰਸਕਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਧੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤ, ਧੀ ਦੀ ਵਿਆਹ, ਨਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ, ਨਾਂ-ਰੱਖਣ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਕਟਾਈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਸਕਾਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੇਸ-ਵਿਭਾਗ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਦਰਸ਼ਨ, ਆਦਿ ਸਮੇਂ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਨਾਂਦੀਮੁਖਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਪਿਤਰ-ਪੂਜਾ ਦੀ ਕ੍ਰਮ-ਵਿਧੀ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਲ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਖੜੇ ਹਨ, 'ਇਸ ਲਈ' ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਜਲੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਾਰੇ ਦੇਖਣ 'ਤੇ, ਗਾਂਵ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਘਾਹ ਦੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ, ਅੰਤਿਮ ਅੱਗ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਮ੍ਰਿਤਕ ਲਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਭੁੱਖ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਮ੍ਰਿਤਕ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ, ਤੀਜੇ, ਸੱਤਵੇਂ ਅਤੇ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਕਪੜੇ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿਲ-ਮਿਸ਼੍ਰਿਤ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕੋ ਪਾਣੀ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਲਾਵਣ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਸੁਖ-ਸਾਮਗਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕੋ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਪਲੰਗ ਸਾਂਝਾ, ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣਾ, ਇਕੱਠੇ ਖਾਣਾ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ, ਪਰ ਹੱਡੀਆਂ-ਰਾਖ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਿਲਾ-ਸੰਯੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਬੱਚੇ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਪਤਿਤ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੁਰੰਤ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਫਾਂਸੀ ਨਾਲ ਮੌਤ ਹੋਵੇ। ਦਸ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਪਰਿਵਾਰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਦਾਨ-ਲੇਣਾ, ਹਵਨ, ਪਾਠ ਆਦਿ ਰੋਕ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਇਹ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ, ਸ਼ਤ੍ਰੀ ਲਈ ਵੀ; ਵੈਸ਼ ਲਈ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ। ਆਖਰੀ ਦਿਨ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਣ-ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ 'ਤੇ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ, ਹਥਿਆਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਲਾਠੀ—ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਸਤੂਆਂ ਛੂਹਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨੇ, ਅਤੇ ਧਰਮਕ ਰੋਜ਼ੀ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਨ, ਇਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਬਿਨਾਂ ਸੱਦੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਦੇ, ਕੇਵਲ ਕਿਸਮਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਸਮ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਊ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮ੍ਰਿਤਕ ਲਈ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ: 'ਕੀ ਇਹ ਅਮਰ ਹੈ ਉਸ ਲਈ ਜਿਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ?'—ਇਹ ਅੰਤ 'ਤੇ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਸੰਸਕਾਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਲ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਜਾਂ ਬਾਰਵੇਂ ਦਿਨ 'ਤੇ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਪਾਤਰ (ਵੱਸਣ) ਹੋਣ: ਤਿਲ, ਸੁਗੰਧ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ। ਇੱਕ ਮ੍ਰਿਤਕ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਦਾ ਪਾਤਰ ਤਿੰਨ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਪਿਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰਵ-ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤ, ਪਰਪੌਤ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਂ ਸਪੀੰਡਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਸਭ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ-ਅੰਜਲੀ ਵੰਸ਼, ਜਾਂ ਮਾਤਾ ਪਾਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਪੀੰਡਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ-ਅੰਜਲੀ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਾਂ, ਜੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਜਾਇਦਾਦ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਸੰਸਕਾਰ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਨ: ਪਹਿਲਾ, ਮੱਧ, ਅਤੇ ਪਿੱਛਲਾ। ਮ੍ਰਿਤਕ-ਦਾਹ ਤੋਂ ਬਾਰਵੇਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਪਹਿਲੇ ਹਨ; ਮਹੀਨੇ ਦੇ, ਅਤੇ ਇਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਮੱਧ ਹਨ। ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਰ ਬਣਨ 'ਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਪਿੱਛਲੇ ਹਨ। ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਪੀੰਡਾ, ਪਾਣੀ-ਅੰਜਲੀ ਵੰਸ਼, ਜਾਂ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਰਾਜਾ, ਜਾਇਦਾਦ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਇਹ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਪਿੱਛਲੇ ਸੰਸਕਾਰ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਜਾਂ, ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ੀਕ ਵੀ। ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਨ, ਪਿੱਛਲੇ ਸੰਸਕਾਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਹਰ ਸਾਲ ਇਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਪਿੱਛਲੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਕੌਣ ਕਰੇ, ਇਹ ਸੁਣੋ, ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਉੱਚਤ ਆਚਰਨ, ਪਿਤਰ-ਕਰਤਵ, ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਵਿਸ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਮਕ ਜੀਵਨ ਜੀ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਿਜ਼ਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ।