ਜਦੋਂ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਅਕੂਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਤਾਂ ਇਹ ਰਤਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਲੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਕੂਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇਕਰ ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਾ ਦੱਸੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਉਹ ਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਸਹਿਮਤੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਅਕੂਰ ਨੇ ਉਹ ਰਤਨ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਇਕ ਐਸੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਦੌੜ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ—ਸ਼ੈਵਯ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਅਤੇ ਬਲਾਹਕਾ—ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲੇ। ਉਹ ਘੋੜਾ, ਜਦੋਂ ਸੋ ਯੋਜਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਦੌੜਾਇਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਉਹ ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਕੇ ਪੈਦਲ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਮੈਂ ਪੈਦਲ ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਦੇ ਰਾਜੇ ਚੌਕਸ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਲਗਭਗ ਦੋ ਕੋਸ ਰਸਤਾ ਪੈਦਲ ਤੈਅ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਦੂਰੋਂ ਆਪਣਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਦਾ ਸੀਸ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼, ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਖੋਜਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸਯਾਮੰਤਕ ਰਤਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਮਾਰਿਆ, ਸਾਡੀ ਲੋੜੀਦੀ ਵੱਡੀ ਰਤਨ, ਸਯਾਮੰਤਕ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਤੈਨੂੰ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ? ਤੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਕੇਵਲ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਲੈ ਲੈ। ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਦੁਵਾਰਕਾ ਨਾਲ, ਨਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਤੇਰੀਆਂ ਝੂਠੀਆਂ ਕਸਮਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ। ਬੱਸ, ਹੁਣ ਹੋ ਗਿਆ!" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨਾ ਮੰਨੇ। ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਵਿਦੇਹਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ। ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਬਭਰੂ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਰਤਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ, ਵਿਦੇਹਾ ਨਗਰ ਗਏ, ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਏ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅਕੂਰ ਜੀ ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਤਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਨਿਰੰਤਰ ਯਜਨਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀਅ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਹੁੰਦਾ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਰਤਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਅਕੂਰ ਜੀ ਉਥੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਬਾਹਠ (62) ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਸ ਰਤਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ, ਅਕਾਲ, ਮਰੀਜ਼ੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਾਤਵਤ ਦੇ ਪਰਪੌਤਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਕੂਰ ਦੀ ਪੱਖ ਵਾਲੇ ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਕੂਰ ਭੋਜਾਂ ਸਮੇਤ ਦੁਵਾਰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਸੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਅਪਸ਼ਕੁਨ, ਅਕਾਲ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਹਮਲਾ, ਸੁੱਕਾ, ਮਰੀਜ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਵਧ ਗਏ। ਫਿਰ ਯਾਦਵ, ਬਲਭਦਰ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇੰਨੇ ਦੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਏ? ਆਉ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ।" ਇਸ ਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਆਂਧਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅਕੂਰ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸ਼੍ਵਫਲਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਅਕਾਲ, ਮਰੀਜ਼ੀ, ਸੁੱਕਾ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।" ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਕਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਸ਼੍ਵਫਲਕਾ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਕਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੀਮਤੀ ਧੀ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਧੀ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਧੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਕਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਧੀਏ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ? ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅਜਨਮੀ ਧੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚੋਂ ਬੋਲ ਪਈ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਰਹੋਗੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਜਨਮ ਲੈ ਲਵਾਂਗੀ।" ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਧੀ ਜਨਮ ਲੈ ਆਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਗਾਂਦੀਨੀ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਕੁਆਰੀ ਗਾਂਦੀਨੀ, ਜਦ ਸ਼੍ਵਫਲਕਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਆਏ ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰਨ ਦਿਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸ਼੍ਵਫਲਕਾ ਅਤੇ ਗਾਂਦੀਨੀ ਤੋਂ ਹੀ ਅਕੂਰ ਜੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ।