ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦੂਸਰੇ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਘੁੰਝਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਏ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੁਆਰਕਾ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਹੁਣ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੋਤੀ (ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ) ਸਾਡੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਆਓ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਅਸੀਂ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰੀਏ।” ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਉੱਥੇ, ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮਦਦ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ। ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਅਕ੍ਰੂਰ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਥਾਪ ‘ਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਨੂੰ ਵਿਧਵਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਚਕਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਨਿਗਾਹ ਅਭਿਮਾਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਤਲਵਾਰ ਮਹਾਨ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਮਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ, ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੱਭ ਲੈ।” ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੋਤੀ ਲੈ ਲੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਲੈ।” ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਤੂੰ ਅਖੀਰਲੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੇਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੋਤੀ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।” ਇਹ ਸਹਿਮਤੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਮੋਤੀ ਲੈ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਇਕ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੌੜ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਭੱਜ ਗਿਆ। ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ‘ਤੇ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ—ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਸਨ: ਸ਼ੈਵਯ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਤੇ ਬਲਾਹਕ। ਉਹ ਘੋੜਾ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ‘ਚ ਹੀ ਥੱਕ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੈਦਲ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬਲਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਰਥ ‘ਤੇ ਹੀ ਰਹਿ, ਮੈਂ ਪੈਦਲ ਹੀ ਇਸ ਦੁਸਟ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਦੇ ਰਾਜੇ ਚੌਕਸ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਰਥ ਸਮੇਤ ਇਥੋਂ ਨਾ ਲੰਘੀਏ।” ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਰਥ ‘ਤੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚੁਣਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਲਗਭਗ ਦੋ ਕੋਸ ਤੱਕ ਪਿਛਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਦਾ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਲਾਸ਼, ਕੱਪੜੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਪਰ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਬਲਰਾਮ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਅਸੀਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸਾਡੀ ਮੋਤੀ ਸਯਾਮੰਤਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਬਲਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੈਨੂੰ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ! ਤੂੰ ਧਨ ਲਈ ਇੰਨਾ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਹਿਣ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਲੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੁਆਰਕਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਝੂਠੇ ਵਾਅਦਿਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਬਸ!” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮਨਾਇਆ, ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ। ਬਲਰਾਮ ਵਿਦੇਹਾ ਨਗਰ (ਮਿਥਿਲਾ) ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਬਲਰਾਮ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਬਲਭਦ੍ਰ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦੀ ਕਲਾ ਸਿੱਖਣ ਆਇਆ। ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਬਭਰੂ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਮੋਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਨਹੀਂ, ਵਿਦੇਹਾ ਨਗਰ ਜਾ ਕੇ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਅਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਪਸ ਲਿਆਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਉੱਚੇਤਮ ਮੋਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਜਦ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਸਥਾਨ ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਬਾਹਠ (62) ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਸ ਮੋਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ, ਅਕਾਲ, ਮਾਰੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਤਵਤ ਦਾ ਪਰਪੋਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੇ ਪੱਖ ਵਾਲੇ ਭੋਜਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਅਤੇ ਭੋਜ ਦੁਆਰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਉਥੇ ਦੁੱਖ, ਅਕਾਲ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ, ਸੁੱਕਾ, ਮਾਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਬਲਾਵਾਂ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਯਾਦਵ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ ਹਨ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ? ਇੰਨੇ ਦੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਏ? ਆਓ, ਸੋਚੀਏ।” ਇਸ ‘ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਆਦਮੀ ਆਂਧਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸ਼੍ਵਫਲਕ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਕਦੇ ਭੁੱਖ, ਮਾਰੀ, ਸੁੱਕਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਬਲਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਵਫਲਕ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਹੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ।