ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵਿਹਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਨ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਤਰਾਜਿਤ ਵਿਰੁੱਧ ਰੰਜ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਸਤਧਨਵਨ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਸਤਰਾਜਿਤ ਬੜਾ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਬਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਸ ਨੂੰ ਜੀਉਣ ਨਾ ਦਿਉ! ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਂ ਰਤਨ, ਸਯਮੰਤਕਾ, ਨੂੰ ਲੈ ਲਵੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਇਸ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥ ਦੇਵਾਂਗੇ। ਜੇ ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਇਸ ਲਈ ਰੰਜ ਰੱਖੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹਾਂਗੇ।” ਸਤਧਨਵਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਠੀਕ ਹੈ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲੱਕ ਦੀ ਹਵੈਲੀ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਚਾਈ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਵਾਰਣਾਵਤ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਉਪਰਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਨ ਜਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹਿੱਤ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਰਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਤਧਨਵਨ ਨੇ ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਤਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਸਤਿਆਭਾਮਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਰਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਵਾਰਣਾਵਤ ਗਈ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, “ਮੈਨੂੰ ਅਨਿਆਇ ਹੋਇਆ। ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਸਤਧਨਵਨ ਨੇ ਬੇਰਹਮੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਯਮੰਤਕਾ ਰਤਨ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ; ਜੋ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰੋ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ ਨੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ, “ਸੱਚਮੁੱਚ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਕਹਿੰਦੇ, “ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦੂਜੇ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਗੁੰਝੀ 'ਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਰੁੱਖ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰੀਏ। ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਵਾਰਕਾ ਗਿਆ ਤੇ ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਸਤਰਾਜਿਤ ਸਤਧਨਵਨ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਰਤਨ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। “ਚੜ੍ਹੋ, ਰਥੀ 'ਤੇ ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸਤਧਨਵਨ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰੀਏ।” ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਤਲਾਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਸਤਧਨਵਨ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਨ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਉਕਸਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।” ਫਿਰ ਸਤਧਨਵਨ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਨਾਲ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਥਾਪ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੱਕੀ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਅਭਿਮਾਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਲੱਭੋ।” ਸਤਧਨਵਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਤਨ ਲੈ ਲਵੋ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੋ।” ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਤੂੰ ਆਖਰੀ ਵੇਲੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਰਤਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।” ਇਹ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਉਹ ਰਤਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਸਤਧਨਵਨ, ਇਕ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੌੜ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਭੱਜ ਗਿਆ। ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ—ਸ਼ੈਵਿਆ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪਾ, ਤੇ ਬਲਾਹਕਾ—ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜੇ। ਉਹ ਘੋੜਾ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੀ ਦੌੜ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਬੈਠਾ। ਸਤਧਨਵਨ ਨੇ ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਕੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਦੌੜਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬਲਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਰਥ 'ਚ ਰਹੋ, ਮੈਂ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਇਸ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਇੱਥੇ ਦੇ ਰਾਜਾ ਚੌਕਸ ਤੇ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਨਾਂ ਅਸੀਂ, ਨਾਂ ਤੁਸੀਂ, ਰਥੀ ਸਮੇਤ ਇਲਾਕਾ ਪਾਰ ਕਰੀਏ।” ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਰਥ 'ਚ ਰਹਿਣਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਲਗਭਗ ਦੋ ਕੋਸ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰਾਹ ਤੈਅ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੀ ਚੱਕੀ ਸੁੱਟ ਕੇ ਸਤਧਨਵਨ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ 'ਚ ਰਤਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸਯਮੰਤਕਾ ਨਾ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ ਬਲਭਦ੍ਰਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਅਸੀਂ ਵਿਅਰਥ ਸਤਧਨਵਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਮਹਾਂ ਰਤਨ, ਸਯਮੰਤਕਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਲਰਾਮ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ, “ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ! ਤੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਨਾਤੀ ਤੇਰੀ ਲਾਲਚ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰੀ। ਹੁਣ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਲੈ। ਮੈਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ, ਤੈਨੂੰ, ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਝੂਠੇ ਵਾਅਦਿਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ। ਬਸ, ਬਸ!” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਬਲਰਾਮ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਬਲਰਾਮ ਵਿਦੇਹਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਰਘਿਆ ਦੇ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਬਲਰਾਮ ਉੱਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਬਲਭਦ੍ਰਾ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਸ ਤੋਂ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਲੱਗਾ।