ਜਾਂਬਵਾਨ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਭੀ ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਚੂਤ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਇਸ ਮਣੀ ਨੂੰ ਐਸੇ ਨਿਮਰ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਲੈਣ ਦਾ ਉੱਚਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਗੇ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸਨੇ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਜਾਂਬਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਅਤਿ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੁੜ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਉਮਰ ਦੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ "ਭਾਗ, ਭਾਗ!" ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਯਾਦਵ ਸਭਾ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਿਰਵਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਾਂਬਵਤੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਜੋ ਡਰ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦਾ ਵਿਵਾਹ ਭਗਵਾਨ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਕਰੂਰ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦਾ ਹੱਥ ਮੰਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਜਦ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੰਜ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਅਕਰੂਰ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮ ਆਦਿ ਨੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਬੜਾ ਦੁਸ਼ਟ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਸਨੂੰ ਮਾਰੋ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਣੀ ਲੈ ਲੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥ ਦੇਵਾਂਗੇ। ਜੇ ਅਚੂਤ ਰੰਜ ਰੱਖੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹਾਂ।" ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ "ਠੀਕ ਹੈ" ਕਿਹਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਲੱਖ ਦੀ ਹਵੈਲੀ ਵਿਚ ਜਲ ਗਏ ਸਨ, ਭਗਵਾਨ ਵਰਨਾਵਤ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਨ ਜਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਸੌ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ। ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਰਨਾਵਤ ਗਈ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇ ਸਾਡਾ ਘਰ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇਤ ਹੋਇਆ; ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਬੇਰਹਮੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਚੁਰੀ, ਜਿਸਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤੇਰਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਹੈ; ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਉਹ ਕਰੋ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੀ ਤਨਕਾ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਘੋਸਲੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਉਸ ਰੁੱਖ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਆਉਣੇ-ਜਾਣੇ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਪਰਦੇ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰੀਏ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੁਵਾਰਕਾ ਗਿਆ ਤੇ ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। "ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਮਾਰਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਣੀ ਸਾਡੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਆਉ, ਰਥ ਚੜ੍ਹੋ, ਅਸੀਂ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਪਿੱਛਾ ਕਰੀਏ।" ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਤਿਆਰੀ ਕਰੀ। ਸ਼ਤਧਨਵਨ, ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਮਦਦ ਲਈ ਆਗ੍ਰਹ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਤਵਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਥਾਪ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਚਕ੍ਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਜਿਸਦੀ ਤਲਵਾਰ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭ ਲੋਕਾਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ, ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।" "ਜੇ ਹੋਰ ਠਿਕਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਲੱਭ ਲੋ।" ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਮਣੀ ਲੈ ਲੋ ਤੇ ਸੰਭਾਲੋ।" ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸਦੇ ਆਖਰੀ ਵੇਲੇ 'ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੋ', ਮੈਂ ਉਹ ਮਣੀ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਤੈਅ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ। ਸ਼ਤਧਨਵਨ, ਇਕ ਐਸੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਤੋਲ-ਵਾਂਗ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੌੜ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਭੱਜ ਗਿਆ। ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ—ਸ਼ੈਵਿਆ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਤੇ ਬਲਾਹਕਾ—ਵਾਲਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜੇ। ਉਸ ਘੋੜੇ ਨੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦੁਬਾਰਾ ਦੌੜਾਇਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪੈਦਲ ਰਸਤਾ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬਲਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਰਥ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿ; ਮੈਂ ਪੈਦਲ ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਇੱਥੇ ਦੇ ਰਾਜੇ ਚੌਕਸ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਨਾਂ ਤੂੰ ਤੇ ਨਾਂ ਮੈਂ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਇਲਾਕਾ ਪਾਰ ਕਰੀਏ।