ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਜਾਮਬਵਾਨ, ਦੋਵਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਕੀ-ਇੱਕ ਦਿਨ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਯਾਦਵ ਵੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਸੱਤ-ਅੱਠ ਦਿਨ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਿਵੇਂ ਵੀ ਬਾਹਰ ਨਾ ਆਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚ ਲਿਆ, "ਮਧੁ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਸ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇੰਨੇ ਦਿਨ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ?" ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਲਈ ਭਾਵ-ਭਰਿਆ ਖਾਣਾ-ਪੀਣ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਜਾਮਬਵਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਥਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਭੁੱਖ ਕਾਰਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜਾਮਬਵਾਨ ਹਾਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਫਿਰ ਸਾਨੂੰ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਰਾਮ ਹੀ ਹੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਹੋਇਆ ਅਵਤਾਰ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਜਾਮਬਵਾਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਾਮਬਵਤੀ, ਜੋ ਘਰ ਆਈ ਸੀ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨਯੋਗ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ। ਨਾਲ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਅਚੂਤ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਮਣੀ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਬੇਦਾਘੀ ਲਈ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ, ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਤਿ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨ ਵਰਗੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਯਾਦਵ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ "ਭਾਗ, ਭਾਗ!" ਕਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਯਾਦਵ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਝੂਠੀ ਇਲਜ਼ਾਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ। ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਜੋ ਡਰ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਝੂਠੀ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਾਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਨ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦਾ ਹੱਥ ਮੰਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਰੰਜ ਪਾਲ ਲਿਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਨ ਆਦਿ ਨੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਬੜਾ ਦੁਸ਼ਟ ਹੈ—ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੱਡੀ ਮਣੀ ਲੈ ਲਓ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥ ਦੇਵਾਂਗੇ। ਜੇ ਅਚੂਤ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਇਆ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹਾਂਗੇ।" ਇਸ 'ਤੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਲਕੜ ਦੀ ਕੋਠੀ ਵਿੱਚ ਜਲ ਕੇ ਬਚ ਜਾਣ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਵਰਨਾਵਤ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਨ ਜਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੌ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਰਨਾਵਤ ਗਈ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਸਾਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੋਇਆ; ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਬੇਰਹਮੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ; ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਉਹ ਕਰੋ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਨੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਬਣਾਏ ਘੋਂਸਲੇ 'ਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਵਾਰਕਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੇਰ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮਣੀ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਮਿਲੇਗੀ। "ਚੜ੍ਹੋ, ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖੋਜ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ," ਕਹਿ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਨ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਦਦ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਬਲਦੇਵ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ। ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਥਾਪ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਭਿਮਾਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ—even ਦੇਵਤਿਆਂ—ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਜੇ ਹੋਰ ਆਸਰਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤਾਂ ਲੱਭੋ," ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਅਤੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਇर्द-ਗਿਰਦ ਘਟਨਾ ਦੀ ਲੜੀ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਾਮਬਵਤੀ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਰਹੀ।