ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਰਹੀਆਂ ਅਫ਼ਵਾਹਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਜਾਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਯਾਦਵ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਸਾਬਤ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਟੁੱਕੜੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਵੀ ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਾਮਬਵਾਨ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਸੀਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਜਾਮਬਵਾਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਏ। ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਣ ਉੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਯਾਦਵ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਜਾਮਬਵਾਨ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਦਾਈ ਛੋਟੇ ਸੁਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ: "ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਮਾਰਿਆ; ਸੁਕੁਮਾਰ, ਤੂੰ ਨਾ ਰੋ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਸੀਮੰਤਕ ਮਣੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅੰਦਰ ਗਏ ਅਤੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸੀਮੰਤਕ ਮਣੀ ਇੱਕ ਖਿਲੌਣ ਵਾਂਗ ਸੁਕੁਮਾਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦਾਈ ਨੇ ਅਣਜਾਣ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੀਮੰਤਕ ਵੱਲ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੀਕ ਪਈ: "ਬਚਾਓ! ਬਚਾਓ!" ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਕੇ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਕਵੀਹ ਦਿਨ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਯਾਦਵ ਸੈਨਾ ਸੱਤ-ਅੱਠ ਦਿਨ ਉਥੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ "ਮਧੁਸੂਦਨ ਇਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇੰਨੇ ਦਿਨ ਬਿਨਾਂ ਵਾਪਸੀ ਦੇ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ?" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਪਸ ਗਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਉਚਿਤ ਅੰਤਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਰਪੂਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਹੇ। ਪਰ ਜਾਮਬਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਾਰੀ ਘਾਟ ਪੈਂਦੇ ਰਹੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ, ਜਦੋਂ ਜਾਮਬਵਾਨ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਆਦਿ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਤਾ ਆਮ ਜੀਵ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਰਾਮ ਹੋ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਵਤਾਰ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਜਾਮਬਵਾਨ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਾਮਬਵਤੀ, ਜੋ ਘਰ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਨਾਲ ਹੀ ਸੀਮੰਤਕ ਮਣੀ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ। ਅਚੂਤ ਨੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਮਣੀ ਇਕ ਵਧੇਰੇ ਅਧੀਨ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਲੈਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ। ਭਗਵਾਨ ਜਾਮਬਵਤੀ ਸਮੇਤ ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮ ਉਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ। ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕੀਤੀ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਯਾਦਵ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬੀਤੀ ਸੀ, ਸੁਣਾਈ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੀਮੰਤਕ ਮਣੀ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਝੂਠੀ ਇਲਜ਼ਾਮਬੰਦੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਜੋ ਹੁਣ ਡਰ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦਾ ਹੱਥ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਨ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵ ਵੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਲਈ ਆਏ ਸਨ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ, ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੰਜ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਨ ਆਦਿ ਨੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਬੜਾ ਦੁਸਟ ਹੈ—ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਇਗਨੋਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਬਸ, ਇਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਅਤੇ ਸੀਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲੈ ਲੈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਾਂ, ਜੇ ਅਚੂਤ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕੇਗਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਲੱਖਾ-ਗ੍ਰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਚ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਵਰਨਾਵਟ ਚਲੇ ਗਏ ਜਾਂ ਤਾਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਜਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਰਨ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮਣੀ ਚੁੱਕ ਲਈ। ਜਦ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਵਰਨਾਵਟ ਗਈ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਮੇਰਾ ਅਨਿਆਇਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸੀਮੰਤਕ ਮਣੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਈ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ; ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਉਹ ਕਰੋ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਰਾਜੀ ਸੀ, ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਸਟ ਵਲੋਂ ਇਹ ਅਪਮਾਨ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।