ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੇ, ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ, ਤਾਮਬੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਨਾਤਾ, ਹਲਕਾ ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਦੇਖਿਆ। ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਨੂੰ ਤੋਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ।" ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੇ ਉਹੀ ਮਾਣਕ ਮੰਗਿਆ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਅਮੋਲ ਮਾਣਕ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਸਤਰਾਜਿਤ, ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਮਾਣਕ ਲਟਕਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤਾਂ ਜਰੂਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਤਾਂ ਜਰੂਰ ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹੈ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਤਰਾਜਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਮਹਾਨ ਮਾਣਕ, ਸਯਮੰਤਕ, ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖੋ," ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੇ ਉਹ ਮਾਣਕ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਮਾਣਕ ਅੱਠ ਮਾਪ ਸੋਨਾ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਕਦੇ ਕਮੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਅੱਗ, ਅਕਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿਪਤਾ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਮਾਣਕ ਰਾਜਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਲਈ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸੀ; ਪਰ, ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਸਤਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਸ ਤੋਂ ਮਾਣਕ ਮੰਗੇਗਾ, ਤਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਣਕ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਾਣਕ, ਜੇਕਰ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੋਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ, ਜੇਕਰ ਅਣਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਣਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੇ ਮਾਣਕ ਗਲੇ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਉਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਾਣਕ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਜਾਮਬਵਤ, ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਾਮਬਵਤ ਨੇ ਉਹ ਅਮੋਲ ਮਾਣਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਾਣਕ ਸুকੁਮਾਰ ਨਾਮ ਦੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਖਿਲੌਣਾ ਬਣਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਇਆ, ਯਾਦਵ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਚਲ ਪਈ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਾਣਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਜਰੂਰ ਉਹ ਨੇ ਲਿਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ।" ਭਗਵਾਨ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਰਹੀਆਂ ਅਫਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਯਾਦਵ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਛਾਂ ਹਟ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ, ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ, ਮਾਣਕ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਲੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਸਾਰੀ ਯਾਦਵ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਲੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਦਾਈ ਛੋਟੇ ਸुकੁਮਾਰ ਨੂੰ ਚੁਪ ਕਰਵਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਉੱਥੇ ਗੂੰਜਿਆ: "ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਜਾਮਬਵਤ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਰੋ ਨਾ, ਸुकੁਮਾਰ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਸਯਮੰਤਕ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਣਕ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ, ਦਾਈ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖਿਆ। ਨਵਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਾਣਕ ਲਈ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਈ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ: "ਬਚਾਓ! ਬਚਾਓ!" ਉਸ ਦੀ ਚੀਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਮਬਵਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ, ਇਕਵੀਹ ਦਿਨ ਤਕ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਯਾਦਵ ਯੋਧੇ ਉੱਥੇ ਸੱਤ-ਅੱਠ ਦਿਨ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮਧੁ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਇਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਇੰਨੇ ਦਿਨ ਬਿਨਾ ਵਾਪਸ ਆਏ?" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੁਆਰਕਾ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਪਸ ਲਿਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਜਾਮਬਵਤ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘਾਟ ਪਹੁੰਚਦੇ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਚੋਟਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਘਟ ਗਈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਜਾਮਬਵਤ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਜਾਮਬਵਤ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: "ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਫਿਰ, ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ? ਤੁਸੀਂ ਜਰੂਰ ਰਾਮ ਹੋ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਆਉਣਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਜਾਮਬਵਤ ਦਾ ਜੰਗ ਦਾ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਾਮਬਵਤ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਾਮਬਵਤੀ, ਜੋ ਘਰ ਆ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਯੋਗ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।