ਕ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਪੁਤ੍ਰਵਧੂ ਰਾਹੀਂ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਕੁੰਤੀ ਤੋਂ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਨਿਧ੍ਰਿਤੀ, ਨਿਧ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਦਸ਼ਾਹਰ, ਫਿਰ ਵ੍ਯੋਮ, ਉਸ ਤੋਂ ਜੀਮੂਤ, ਫਿਰ ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ, ਫਿਰ ਭਿਭਰਥ, ਉਸ ਤੋਂ ਨਵਰਥ, ਨਵਰਥ ਤੋਂ ਦਸ਼ਰਥ, ਫਿਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਰੰਭੀ, ਅਤੇ ਕਰੰਭੀ ਤੋਂ ਦੇਵਰਤ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਦੇਵਰਤ ਤੋਂ ਦੇਵਕਸ਼ਤਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਮਧੁ, ਮਧੁ ਤੋਂ ਕੁਮਾਰਵੰਸ਼, ਕੁਮਾਰਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਅਨੁ, ਅਤੇ ਅਨੁ ਤੋਂ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ ਤੋਂ ਅੰਸ਼ੁ, ਅਤੇ ਅੰਸ਼ੁ ਤੋਂ ਸਾਤ੍ਵਤ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਸਾਤ੍ਵਤ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਾਤ੍ਵਤ ਵੰਸ਼ੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ, ਜਿਸ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਜ੍ਯਾਮਘਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਸਾਤ੍ਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਜਿਨਾ, ਭਜਮਾਨ, ਦਿਵ੍ਯ, ਅੰਧਕ, ਦੇਵਵ੍ਰਿਧ, ਮਹਾਬੋਜ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਾਤ੍ਵਤ ਵੰਸ਼ੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਜਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਿਮੀ, ਕ੍ਰਿਕਣ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ—ਸ਼ਤਜਿਤ, ਸਹਸਰਜਿਤ ਅਤੇ ਅਯੁਤਜਿਤ—ਹੋਏ। ਦੇਵਵ੍ਰਿਧ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਬਭਰੂ ਹੋਇਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਲੋਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: "ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਓਹੋ ਰੂਪ ਬਭਰੂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਵ੍ਰਿਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ।" ਬਭਰੂ ਅਤੇ ਦੇਵਵ੍ਰਿਧ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਛਿਆਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਅੱਠ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਮਹਾਬੋਜ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ੀ 'ਭੋਜ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਰਤਿਕਾਵਰ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਸੁਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਯੁਧਾਜਿਤ। ਫਿਰ ਅਨਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਘਨ। ਨਿਘਨ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਹੋਏ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਸੂਰਜ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਜਦ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹੋ, ਪਰ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਿਰਪਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲੋਂ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਰਤਨ 'ਸਿਆਮੰਤਕ' ਲਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਾਸਲੇ ਥਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਲਾਲੀਮਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਕਾਂਸਲੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਛੋਟੇ ਕਦ ਤੇ ਹਲਕੀਆਂ ਪੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੁਝ ਤੋਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੰਗ ਲਵੋ।" ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਓਹੀ ਰਤਨ ਮੰਗਿਆ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਹ ਰਤਨ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਸਿਆਮੰਤਕ ਰਤਨ ਪਾ ਕੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤਾਂ ਕੋਈ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਹਨ।" ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਸੂਰਜ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹੈ।" ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਮਹਾਨ ਸਿਆਮੰਤਕ ਰਤਨ ਪਾ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।" ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਉਹ ਸਿਆਮੰਤਕ ਰਤਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਉਹ ਰਤਨ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅੱਠ ਮਾਪ ਸੋਨਾ ਉਪਜਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਆਫ਼ਤ—ਚਾਹੇ ਕਮੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਅੱਗ, ਅਕਾਲ ਆਦਿ—ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਚ੍ਯੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਤਨ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਰਾਜਾ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਅਚ੍ਯੁਤ ਇਹ ਰਤਨ ਮੰਗਣਗੇ, ਤਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਤਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਰਤਨ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਐਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਧਾਰਕ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਰਤਨ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਹੋ ਗਈ। ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਉਸ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਤਨ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੰਬਵੰਤ, ਭੱਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਬਵੰਤ ਨੇ ਉਹ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਤਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਕੁਮਾਰ ਲਈ ਖਿਡੌਣਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਸੇਨ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸੁਪੁਟ-ਸੁਪੁਟ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਤਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਉਹਨੇ ਇਹ ਰਤਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੀ ਹੈ।