ਇੱਕ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਝਗੜੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਸੁੱਕੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਪਾਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਲਾਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਾ ਪੋਚੋ, ਨਾ ਹੀ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕੋ ਜਾਂ ਉੱਠਦੇ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਕੁਝ ਖਾਓ। ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਲੱਤ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਾ ਰੱਖੋ, ਨਾ ਹੀ ਪੈਰ ਕਿਸੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਵੱਲ ਵਧਾਓ। ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾ ਛੱਡੋ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਨਾ ਬੈਠੋ। ਮੰਦਰਾਂ, ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਨਾ ਤੁਰੋ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮੋ, ਸਦਾ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਹੀ ਜਾਓ। ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੂਜਣਯੋਗ ਵਸਤੂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਥੂਕਣਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਕਦੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਕਰੋ, ਨਾ ਹੀ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਫ, ਪਖਾਨਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਖੂਨ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਾ ਰੱਖੋ। ਖਾਣੇ ਵੇਲੇ, ਹੋਮ, ਮੰਗਲ ਕਾਰਜ, ਪਾਠ, ਯਜਨਾ ਜਾਂ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕਫ ਜਾਂ ਨੱਕ ਦੀ ਰਲ ਨਾ ਕੱਢੋ। ਇੱਕ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਜਾਂ ਬੁਰਾ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤੂਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਜਾਂ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰੇ। ਚੌਰਾਹਿਆਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੋ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰੋ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲਾਭਦਾਇਕ, ਮਿਠਾ ਤੇ ਤੋਲ ਕੇ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨ, ਸ਼ਰਮ, ਧੀਰਜ, ਭਰੋਸਾ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਨ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਅਸਮੇਂ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ, ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ ਪਾਠ ਜਾਂ ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨੂੰ ਸੰਤਾਵਨਾ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵੀ ਛੋਟਾ ਇਨਾਮ ਹੈ। ਮੀਂਹ ਜਾਂ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਛਤਰੀ, ਰਾਤ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਾਟੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਦਾ ਜੁੱਤੀ ਪਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ, ਪਾਸੇ ਜਾਂ ਦੂਰ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਤਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਜੁਆ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਜਿੰਨਾ ਰਸਤਾ ਵੇਖ ਕੇ ਤੁਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ, ਧਨ ਜਾਂ ਕਾਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ। ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਪਰ ਅਦੂਸ਼ਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰੁੱਖੇ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਠਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਦਿਲੋਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਗ, ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹੀ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ; ਪਰ ਜੇ ਸੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀ ਹੈ ਪਰ ਲਾਭਕਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਉਹ ਨਾ ਬੋਲੋ; ਉਲਟ, ਲਾਭਦਾਇਕ ਬਾਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਕੌੜੀ ਹੋਵੇ। ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਆਗਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮ, ਸੋਚ ਅਤੇ ਬੋਲ ਚੰਗੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਔਰਵ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਅਜੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਤੇ ਜੌ ਨਾਲ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਤੇ ਜਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਨਾਲ ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਵਾਧੇ ਵਾਲੇ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧੀਆਂ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਆਹ, ਨਵੇਂ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲਾ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮਕਰਨ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵਾਲ ਕਟਾਉਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਐਸੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਘਰ-ਵਾਲਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਪਿਤਰ ਪੂਜਾ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਇਤਿਹਾਸਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਅਜੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕਿਸੇ ਜਲ-ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਓ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਖੜੇ ਹਨ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, "ਇਸ ਲਈ" ਕਹਿ ਕੇ ਹੱਥ ਭਰ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ। ਜਦੋਂ ਤਾਰੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਰਤਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਘਾਹ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਅੰਤਿਮ ਅੱਗ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰੋ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਲਈ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਮਾਸ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਭੁੱਖ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ, ਤੀਜੇ, ਸੱਤਵੇਂ ਅਤੇ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਕੱਪੜੇ ਤਿਆਗ ਕੇ ਤੇ ਬਾਹਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਅਸਥੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਛੂਹਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕੋ ਜਲ ਵਰਤਣ, ਪਰ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ ਪਦਾਰਥ ਛੱਡ ਕੇ। ਇੱਕੋ ਵੰਸ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕੋ ਪਲੰਗ, ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣਾ ਤੇ ਖਾਣਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਥੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਜੋ ਬੱਚਾ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਪਤਿਤ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਲ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਫਾਹਾ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੁਰੰਤ ਜਾਂ ਮਨ ਚਾਹੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਆਚਰਨ, ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੱਚੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਉੱਨਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।