ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਈਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਸੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਤੇ ਨਿਰਣੇ ਗੁਆ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਠੋਰ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਜਨਮ ਅਜੇ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੈਵਿਆ ਨੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ੈਵਿਆ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ, ਮੁਹੂਰਤ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ। ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਦਰਭਾ ਰੱਖਿਆ। ਵਿਦਰਭਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਿਯੁਕਤ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਦਰਭਾ ਨੂੰ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਕ੍ਰਥਾ ਅਤੇ ਕੈਸ਼ਿਕਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਪਤਨੀ ਨੇ ਤੀਜਾ ਪੁੱਤਰ ਰੋਮਪਾਦਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਰੋਮਪਾਦਾ ਤੋਂ ਬਭਰੂ, ਬਭਰੂ ਤੋਂ ਧ੍ਰਿਤੀ, ਧ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਕੈਸ਼ਿਕਾ, ਕੈਸ਼ਿਕਾ ਤੋਂ ਚੇਦੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਚੇਦੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹੋਏ। ਕ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਕੁੰਤੀ ਸੀ। ਕੁੰਤੀ ਤੋਂ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਨਿਧ੍ਰਿਤੀ, ਨਿਧ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਦਸ਼ਾਰਹਾ, ਫਿਰ ਵ੍ਯੋਮ, ਵ੍ਯੋਮ ਤੋਂ ਜੀਮੂਤਾ, ਫਿਰ ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ, ਫਿਰ ਭਿਭਰਥਾ, ਭਿਭਰਥਾ ਤੋਂ ਨਵਰਥਾ, ਨਵਰਥਾ ਤੋਂ ਦਸ਼ਰਥਾ, ਫਿਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਰੰਭੀ, ਕਰੰਭੀ ਤੋਂ ਦੇਵਰਤਾ। ਦੇਵਰਤਾ ਤੋਂ ਦੇਵਕਸ਼ਤ੍ਰਾ, ਦੇਵਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਤੋਂ ਮਧੁ, ਮਧੁ ਤੋਂ ਕੁਮਾਰਵੰਸ਼, ਕੁਮਾਰਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਅਨੂ, ਅਨੂ ਤੋਂ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋਏ। ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰਾ ਤੋਂ ਅੰਸ਼ੂ, ਅੰਸ਼ੂ ਤੋਂ ਸਤਵਤਾ। ਸਤਵਤਾ ਤੋਂ 'ਸਤਵਤ' ਨਾਮਕ ਵੰਸ਼ ਹੋਇਆ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਯਮਘਾ ਦੀ ਇਹ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਸਤਵਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਜਿਨਾ, ਭਜਮਾਨਾ, ਦਿਵਿਆ, ਅੰਧਕਾ, ਦੇਵਵ੍ਰਿਧਾ, ਮਹਾਬੋਜਾ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਤਵਤਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਭਜਮਾਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਿਮੀ, ਕ੍ਰਿਕਣ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਹੋਏ। ਦੋ ਮਾਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹੋਏ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ: ਸ਼ਤਜਿਤ, ਸਹਸਰਜਿਤ ਅਤੇ ਅਯੁਤਜਿਤ। ਦੇਵਵ੍ਰਿਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਭਰੂ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਨੇੜੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਬਭਰੂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਵ੍ਰਿਧਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ।" ਬਭਰੂ ਤੇ ਦੇਵਵ੍ਰਿਧਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਛਿਆਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਅੱਠ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਮਹਾਬੋਜਾ ਬਹੁਤ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ 'ਭੋਜਾ' ਹੋਏ, ਜੋ ਮਾਰਤਿਕਵਾਰਾ ਨਗਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਸੀ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ: ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਯੁਧਾਜਿਤ। ਫਿਰ ਆਨਾਮਿਤ੍ਰਾ, ਆਨਾਮਿਤ੍ਰਾ ਤੋਂ ਨਿਘਨਾ। ਨਿਘਨਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ: ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਅਤੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਸੂਰਜ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਪਰ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਸਾਦ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਤਨ 'ਸਯਾਮੰਤਕ' ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤਾਮਬੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਥੋੜੀ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲੇ, ਹਲਕਾ ਪੀਲਾਪਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸੂਰਜ ਦੇਵ ਨੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਖਿਆ, "ਮੁਝ ਤੋਂ ਜੋ ਚਾਹੁ, ਮੰਗੋ।" ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਉਹ ਰਤਨ ਹੀ ਮੰਗਿਆ। ਸੂਰਜ ਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਰਤਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਅਵਾਸ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਸਯਾਮੰਤਕ ਰਤਨ ਪਾ ਕੇ, ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੈ।" ਉਹ ਆਖੇ, "ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹੈ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਮਹਾਨ ਸਯਾਮੰਤਕ ਰਤਨ ਪਾ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖੋ," ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਉਹ ਸਯਾਮੰਤਕ ਰਤਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।