ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜ ਜਯਮਘ ਨੇ ਨਿਸਚਿਆ ਕੀਤਾ, “ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।” ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਥ ‘ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਣੀ ਸ਼ੈਵਿਆ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਜਯਮਘ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਵਿਆਹ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਯਮਘ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ‘ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਜਦ ਜਯਮਘ, ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਫੌਜ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਣੀ ਸ਼ੈਵਿਆ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਈ। ਸ਼ੈਵਿਆ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਇਕ ਕੁੜੀ ਖੜੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਹੋਠ ਥੋੜ੍ਹੇ-ਥੋੜ੍ਹੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਹੇ ਹਨ। ਸ਼ੈਵਿਆ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਰਥ ‘ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਮਨ ਉਡਦੀਆਂ?” ਰਾਜਾ, ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੋਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਸੋਚੇ ਬਿਨਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਤ੍ਰੁਹੂ ਹੈ।” ਸ਼ੈਵਿਆ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ ਜਣਿਆ, ਨਾ ਤੇਰੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਇਹ ਕਿਸ ਪੁੱਤ ਦੀ ਪਤ੍ਰੁਹੂ ਹੈ?” ਸ੍ਰੀ ਪਰਾ੍ਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਈਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਗਵਾ ਬੈਠਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਉਸ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਪਤ੍ਰੁਹੂ ਹੈ, ਜੋ ਅਜੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ੈਵਿਆ ਨੇ ਹੌਲੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਲ ‘ਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ, ਮੁਹੂਰਤ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਚੰਦ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਸ਼ੈਵਿਆ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ। ਸਮੇਂ ਆਉਣ ‘ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਦਰਭਾ ਰੱਖਿਆ। ਵਿਦਰਭਾ ਨੇ ਇਸ ਪਤ੍ਰੁਹੂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ, ਵਿਦਰਭਾ ਨੂੰ ਦੋ ਪੁੱਤ ਹੋਏ—ਕ੍ਰਥਾ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਿਕਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਜਾ ਪੁੱਤ ਜਨਿਆ—ਰੋਮਪਾਦਾ, ਜੋ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਰੋਮਪਾਦਾ ਤੋਂ ਬਭਰੂ; ਬਭਰੂ ਤੋਂ ਧ੍ਰਿਤੀ; ਧ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਕੇਸ਼ਿਕਾ; ਕੇਸ਼ਿਕਾ ਤੋਂ ਚੇਦੀ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹੋਏ। ਕ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਆਪਣੀ ਪਤ੍ਰੁਹੂ ਤੋਂ, ਕੁੰਤੀ ਹੋਏ। ਕੁੰਤੀ ਤੋਂ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ; ਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਨਿਧ੍ਰਿਤੀ; ਨਿਧ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਦਸ਼ਰਹਾ; ਫਿਰ ਵਯੋਮਾ; ਵਯੋਮਾ ਤੋਂ ਜਿਮੂਤਾ; ਜਿਮੂਤਾ ਤੋਂ ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ; ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਭਿਭਰਥਾ; ਭਿਭਰਥਾ ਤੋਂ ਨਵਰਥਾ; ਨਵਰਥਾ ਤੋਂ ਦਸ਼ਰਥਾ; ਦਸ਼ਰਥਾ ਤੋਂ ਸ਼ਕੁਨੀ; ਸ਼ਕੁਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਰੰਭੀ; ਕਰੰਭੀ ਤੋਂ ਦੇਵਰਤਾ। ਦੇਵਰਤਾ ਤੋਂ ਦੇਵਕਸ਼ਤ੍ਰਾ; ਦੇਵਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਤੋਂ ਮਧੂ; ਮਧੂ ਤੋਂ ਕੁਮਾਰਵੰਸ਼; ਕੁਮਾਰਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਅਨੂ; ਅਨੂ ਤੋਂ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ। ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰਾ ਤੋਂ ਅੰਸ਼ੂ; ਅੰਸ਼ੂ ਤੋਂ ਸਤਵਤਾ। ਸਤਵਤਾ ਤੋਂ, ਇਹ ਸਤਵਤ ਵੰਸ਼ੀ ਹੋਏ। ਸ੍ਰੀ ਪਰਾ੍ਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ! ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਜਯਮਘ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਸ੍ਰੀ ਪਰਾ੍ਸ਼ਰ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ: ਸਤਵਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭਜਿਨਾ, ਭਜਮਾਨਾ, ਦਿਵਯਾ, ਅੰਧਕਾ, ਦੇਵਵ੍ਰਿਧਾ, ਮਹਾਭੋਜ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ—ਇਹ ਸਤਵਤਾ ਵੰਸ਼ੀ ਹਨ। ਭਜਮਾਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਿਮੀ, ਕ੍ਰਿਕਣ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਹੋਏ; ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹੋਏ ਹੋਰ ਤਿੰਨ—ਸ਼ਤਜਿਤ, ਸਹਸਰਜਿਤ ਅਤੇ ਅਯੁਤਜਿਤ। ਦੇਵਵ੍ਰਿਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਬਭਰੂ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਬਾਰੇ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਸੁਣਦੇ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਬਭਰੂ ਮਨੁੱਖਾਂ ‘ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਵ੍ਰਿਧਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ।” ਬਭਰੂ ਅਤੇ ਦੇਵਵ੍ਰਿਧਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਛਿਆਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਅੱਠ ਹੋਰ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਮਹਾਭੋਜ ਬਹੁਤ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਭੋਜ, ਜੋ ਮਾਰਤਿਕਵਾਰਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਸੀ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤ ਸੁਮੀਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਅਨਾਮਿਤ੍ਰਾ ਆਇਆ; ਅਨਾਮਿਤ੍ਰਾ ਤੋਂ ਨਿਘਨਾ। ਨਿਘਨਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤ: ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਅਤੇ ਸਤ੍ਰਜਿਤ। ਸਤ੍ਰਜਿਤ ਦਾ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਕ ਵਾਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸਤ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਸੂਰਜ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਪਰ, ਸਤ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਰੂਪ ‘ਚ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ‘ਚ ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਵਰਗਾ ਵੇਖਿਆ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ, ਪਰ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਿਰਪਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਲ੍ਹ੍ਹੋਂ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਤਨ—ਸਯਮੰਤਕ—ਉਤਾਰ ਕੇ, ਇਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਯਮਘ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਸਤਵਤਾ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।