ਰੁਕਮਕਵਚਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਰਾਵ੍ਰਿਤ ਸੀ। ਪਰਾਵ੍ਰਿਤ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਰੁਕਮੇਸ਼ੁ, ਪ੍ਰਥੁਜਯਾਮਾ, ਅਘਵਾਲਿਤ, ਹਰੀਤ ਅਤੇ ਹੋਰ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਯਾਮਘਾ ਬਾਰੇ ਅੱਜ ਵੀ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਯਾਮਘਾ, ਜੋ ਸ਼ੈਵਿਆ ਦੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਸਭ ਵਿਆਹਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਜੀਵਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ। ਜਯਾਮਘਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸ਼ੈਵਿਆ, ਬਾਂਝ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਪਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸਨੇ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਲਈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਯਾਮਘਾ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਥ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਵੈਰੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਫੌਜ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਵੈਰੀ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖ ਰਹੀ ਸੀ: “ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ, ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਭਰਾ!” ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਾਂਝ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਈ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕismet ਨੇ ਇਹ ਰਤਨ-ਵਾਂਗੀ ਕੁਮਾਰੀ ਸੰਤਾਨ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣ ਕੇ ਭੇਜੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲੈਣਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਯਾਮਘਾ ਨੇ ਉਸ ਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਥ ‘ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਰਾਣੀ ਸ਼ੈਵਿਆ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਉਸ ਕੁਮਾਰੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸਨੂੰ ਰਥ ‘ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਜਯਾਮਘਾ ਜਿੱਤ ਕੇ ਪਲੈਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਨਾਗਰਿਕ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਫੌਜ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਸਨ। ਉਥੇ ਸ਼ੈਵਿਆ ਆਈ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੈਵਿਆ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੋਠ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ੈਵਿਆ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਇਥੇ ਰਥ ‘ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੈ?” ਡਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੁੱਛਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਜਯਾਮਘਾ ਨੇ ਸੋਚੇ ਬਿਨਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੁੱਤਰ-ਵਧੂ ਹੈ।” ਸ਼ੈਵਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਈ; ਤਾਂ ਇਹ ਔਰਤ ਕਿਸ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਧੂ ਹੈ?” ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਈਰਖਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ, ਜਯਾਮਘਾ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਧੂ ਹੈ ਜੋ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਅਜੇ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੈਵਿਆ ਨੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਹੁਕਮ।” ਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸ਼ੈਵਿਆ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਦਰਭਾ ਰੱਖਿਆ। ਵਿਦਰਭਾ ਨੇ ਉਸ ਕੁਮਾਰੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਯਾਮਘਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ-ਵਧੂ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਦਰਭਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਕ੍ਰਥ ਅਤੇ ਕੈਸ਼ਿਕ। ਫਿਰ, ਉਸ ਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਜਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਰੋਮਪਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਇਆ। ਰੋਮਪਦਾ ਤੋਂ ਬਭਰੂ, ਬਭਰੂ ਤੋਂ ਧ੍ਰਿਤੀ, ਧ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਕੈਸ਼ਿਕ, ਤੇ ਕੈਸ਼ਿਕ ਤੋਂ ਚੇਦੀ ਜਨਮਿਆ। ਚੇਦੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋਏ। ਕ੍ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਤੋਂ, ਕੁੰਤੀ ਹੋਏ। ਕੁੰਤੀ ਤੋਂ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਨਿਧ੍ਰਿਤੀ, ਨਿਧ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਦਸ਼ਾਹਰ, ਫਿਰ ਵਯੋਮ, ਵਯੋਮ ਤੋਂ ਜੀਮੂਤ, ਜੀਮੂਤ ਤੋਂ ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ, ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਭਿਭਰਥ, ਭਿਭਰਥ ਤੋਂ ਨਵਰਥ, ਨਵਰਥ ਤੋਂ ਦਸ਼ਰਥ, ਫਿਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਤੋਂ ਕਰੰਭੀ, ਤੇ ਕਰੰਭੀ ਤੋਂ ਦੇਵਰਤ। ਦੇਵਰਤ ਤੋਂ ਦੇਵਕਸ਼ਤ੍ਰ, ਦੇਵਕਸ਼ਤ੍ਰ ਤੋਂ ਮਧੂ, ਮਧੂ ਤੋਂ ਕੁਮਾਰਵੰਸ਼, ਕੁਮਾਰਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਅਨੂ, ਅਨੂ ਤੋਂ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋਏ। ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ ਤੋਂ ਅੰਸ਼ੂ, ਅੰਸ਼ੂ ਤੋਂ ਸਤਵਤ। ਸਤਵਤ ਤੋਂ, ਇਹ ਸਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਹੋਏ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ, ਜੋ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਜਯਾਮਘਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਤਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਜਿਨਾ, ਭਜਮਾਨਾ, ਦਿਵਿਆ, ਅੰਧਕ, ਦੇਵਵ੍ਰਿਧ, ਮਹਾਭੋਜ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ—ਇਹ ਸਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਜਮਾਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਿਮੀ, ਕ੍ਰਿਕਣ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਹੋਏ; ਅਤੇ ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ: ਸ਼ਤਜਿਤ, ਸਹਸ੍ਰਜਿਤ ਅਤੇ ਅਯੁਤਜਿਤ। ਦੇਵਵ੍ਰਿਧ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਬਭਰੂ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।