ਇੰਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਇੰਦ੍ਰਤਾ ਦੀ ਪਦਵੀ ’ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਜੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਇੰਦ੍ਰਾ ਕੋਲੋਂ ਰਾਜ ਮੰਗਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੇ ਉਹ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਖੁਦ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਪਦਵੀ ’ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰਾ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਲੇ ਪਏ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਅਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਜ਼ੁਜੂਬੇ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਅਕਾਰ ਜਿੰਨਾ ਯਜਨ ਦਾ ਭਾਗ ਤਾਂ ਦੇ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਜੀਉਂ ਸਕਾਂ।" ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਗ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਨਾ ਕਰਦਾ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਚੰਦ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਪਦਵੀ ਮੁੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵਿਕਾਰਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧ ਗਈ। ਇਸ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਏ, ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਖਰ ਚ ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦ੍ਰਾ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਵੱਸ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟਣ ਅਤੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਜਾਂ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਰੰਭਾ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਰਹੀ। ਖਸ਼ਤ੍ਰਵ੍ਰਿਦ੍ਧ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀਕਸ਼ਤ੍ਰ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੰਜਯ, ਫਿਰ ਵਿਜਯ, ਉਸ ਤੋਂ ਯਜ੍ਨਕ੍ਰਿਤ, ਫਿਰ ਹਰਸ਼ਵਰਧਨ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਹਦੇਵ, ਫਿਰ ਆਦਿਨ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਯਸੈਨ, ਫਿਰ ਸੰਹੁਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਖਸ਼ਤ੍ਰਧਰਮਾ ਹੋਏ—ਇਹ ਖਸ਼ਤ੍ਰਵ੍ਰਿਦ੍ਧ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਛੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਯਤੀ, ਯਯਾਤੀ, ਸੰਯਾਤੀ, ਅਯਾਤੀ, ਵਿਯਾਤੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤੀ। ਯਤੀ ਨੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ, ਯਯਾਤੀ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਵਿਆਹ ਕੀਤੇ—ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜੋ ਉਸ਼ਨਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਾਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਕਵੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਆ ਗਿਆ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਅਕਾਲ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਤੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕਾਂ।" ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਇਹ ਤੂੰ ਮਨ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਰੀਂ," ਯਦੁ ਨੇ ਇਹ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।" ਫਿਰ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ—ਦ੍ਰਹਯੁ, ਤੁਰਵਸਾ ਅਤੇ ਅਨੁ—ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਆਖਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਪੁਰੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਬਹੁਤ ਭਾਵੁਕ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਝੁਕ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ," ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਉਦਾਰਤਾ ਨਾਲ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਪੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਯਯਾਤੀ, ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ ਮਿਲਣ ’ਤੇ, ਧਰਮ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਚੰਗਾ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਿਆਂ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੋਚਦਾ ਕਿ "ਮੈਂ ਕਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਪਰ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਖ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵੀ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਘਿਉ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਦੇ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਲਾਲਚ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਛਾ, ਜੋ ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਮਰ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਅਤੇ ਦੰਦ ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਧਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਬੁੱਢੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਭੋਗਿਆਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਨੰਦਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਚ ਲਾ ਕੇ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਾਂਗਾ। ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਪੁਰੂ ਤੋਂ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਰਵਸਾ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ, ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਨੂੰ ਪੱਛਮ, ਅਤੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਉਂ ਹੀ, ਅਨੁ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਮਰਾਟ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਯਦੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਤੋਂ ਧਵਜਿਨੀਵਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਸਵਾਤੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਰੁਸ਼ੰਕੁ, ਉਸ ਤੋਂ ਚਿਤਰਰਥ। ਚਿਤਰਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਸ਼ਿਬਿੰਦੁ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਚੌਦਾਂ ਮਹਾਨ ਨਿਧੀਆਂ ਦਾ ਸਮਰਾਟ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਿਥੁਸ਼ਰਵਾ, ਪ੍ਰਿਥੁਕਰਮਾ, ਪ੍ਰਿਥੁਕੀਰਤੀ, ਪ੍ਰਿਥੁਯਸ਼ਾ, ਪ੍ਰਿਥੁਜਯ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥੁਦਾਨਾ—ਇਹ ਛੇ ਮੁੱਖ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਪ੍ਰਿਥੁਸ਼ਰਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਿਥੁਤਮਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ। ਉਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਸ਼ਿਤਪੂਰਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਰੁਕਮਕਵਚ, ਫਿਰ ਪਰਾਵ੍ਰਿਤ। ਪਰਾਵ੍ਰਿਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰੁਕਮੇਸ਼ੁ, ਪ੍ਰਿਥੁਜਯਾਮਾ, ਅਘਵਾਲਿਤ, ਅਤੇ ਹਰਿਤ—ਇਹ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਅੱਜ ਵੀ ਜ੍ਯਾਮਘਾ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਉਕਤੀ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਜੀਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਮਰ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜ੍ਯਾਮਘਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ੈਵਿਆ ਦਾ ਪਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ੈਵਿਆ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਫੌਜ ਅਤੇ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਦਿਸ਼ਾ ਭੱਜ ਗਏ। ਭੱਜਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ, "ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ, ਪਿਤਾ, ਮਾਂ, ਭਰਾ!" ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਉਠ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ, ਜੋ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਹਾਂ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਾਂਝ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਾਗਾਂ ਨੇ ਹੁਣ ਇਹ ਰਤਨ-ਰੂਪ ਕੁਮਾਰੀ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੱਜੋਂ ਭੇਜੀ ਹੈ।