ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰ, ਇਕ ਬਛੜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਅਲਰਕ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅੱਜ ਵੀ ਇਕ ਸ਼ਲੋਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਲਰਕ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਜਵਾਨ ਹੋਇਆ, ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਛੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਜ ਕੀਤਾ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਅਲਰਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਸਨਨਤੀ ਸੀ। ਸਨਨਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਨੀਥਾ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਕੇਤੁ, ਤੇ ਸੁਕੇਤੁ ਤੋਂ ਧਰਮਕੇਤੁ ਜਨਮੇ। ਫਿਰ ਸਤ੍ਯਕੇਤੁ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਭੂ, ਵਿਭੂ ਤੋਂ ਸੁਵਿਭੂ, ਫਿਰ ਸੁਕੁਮਾਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਫਿਰ ਵਿਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਭਰਗ, ਭਰਗ ਤੋਂ ਭਰਗਭੂਮੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਵਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ। ਇਹ ਕਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਰਾਜੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੰਜ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਸਮਰਾਟਤਾ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਪੱਖ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਪੱਖ ਜਿੱਤੂ ਹੋਵੇਗਾ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿੱਤ ਉਸ ਪੱਖ ਦੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜਿਸ ਲਈ ਰਾਜੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੜੇਗਾ।" ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਰਾਜੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਮੰਗੀ। ਰਾਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲੜਾਂਗਾ, ਪਰ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਬਣਾਓ।" ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸਾਡਾ ਇੰਦਰ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਲਈ ਹੀ ਯਤਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਰਾਜੀ ਕੋਲ ਆਏ, ਅਤੇ ਰਾਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਸ਼ਰਤ ਰੱਖੀ। ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਹੋਵੋਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਇੰਦਰ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਡਰ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ।" ਰਾਜੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹੀ ਹੋਵੇ; ਵੈਰੀ ਪੱਖ ਤੋਂ ਆਈ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਵਧਾਈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚਾਪਲੂਸੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਵੇ, ਅਣਦੇਖੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਦ ਰੱਖੀ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਜੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਿਆ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਰਾਜ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਖੁਦ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਦ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਜੁਜੂਬ ਫਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਯਜਨਾ-ਭਾਗ ਦੇ ਦੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪੋਸ਼ਣ ਹੋਵੇ।" ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਗ ਲੈਂਦਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਨਾ ਕਰਦਾ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਦ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਗਾ," ਅਤੇ ਇਕ ਵਿਧੀ ਕਰਕੇ ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ, ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ, ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਪਸ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਤਨ ਅਤੇ ਉਤਥਾਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਜਾਂ ਕੁਕਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਰੰਭਾ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਸੀ; ਖ਼ਤ੍ਰਵ੍ਰਿਦ੍ਧ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤਿਕਸ਼ਤ੍ਰ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੰਜਯ, ਫਿਰ ਵਿਜਯ, ਉਸ ਤੋਂ ਯਜਨਕ੍ਰਿਤ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰਸ਼ਵਰਧਨ, ਹਰਸ਼ਵਰਧਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਹਦੇਵ, ਉਸ ਤੋਂ ਅਦੀਨਾ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਯਸੇਨ, ਫਿਰ ਸੰਹੁਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਖ਼ਤ੍ਰਧਰਮਾ—ਇਹ ਖ਼ਤ੍ਰਵ੍ਰਿਦ੍ਧ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ। ਹੁਣ ਨਹੁਸ਼ਾ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਨਹੁਸ਼ਾ ਦੇ ਛੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਯਤੀ, ਯਯਾਤੀ, ਸਮਯਾਤੀ, ਆਯਾਤੀ, ਵਿਯਾਤੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤੀ। ਯਤੀ ਨੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ; ਯਯਾਤੀ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸ਼ਨਾਸ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਕਵੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਆ ਗਿਆ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਯਾਦੁ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ: "ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਤੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਸਕਾਂ।" ਜਦੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਤੂੰ ਇਹ ਮਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ," ਯਾਦੁ ਨੇ ਇਹ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤੀ, "ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ਜ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਣਗੇ।" ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਦ੍ਰਹਯ, ਤੁਰਵਸਾ, ਅਤੇ ਅਨੁ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇਣ ਅਤੇ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਲੈਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤੀ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਕਿਹਾ। ਪੁਰੂ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਵੱਲ ਬਹੁਤ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ, ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੈ," ਅਤੇ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਪੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ ਪਾ ਕੇ, ਧਰਮ, ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁਖ-ਸੰਪਦਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਖ-ਸੰਪਦਾ ਭੋਗਦਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੋਚਦਾ, "ਮੈਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲਵਾਂਗਾ।" ਪਰ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧੀਆ-ਵਧੀਆ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਇੱਛਾ, ਭੋਗਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੌਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਧਨ, ਜਾਨਵਰ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਵਧੇਰੇ ਲਾਲਚ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਵੱਲ ਮੰਦ-ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਲਾਲਚ, ਜੋ ਮੂੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਛੱਡਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਆਉਣ ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੁਢ਼ਾ ਹੁੰਦਾ—ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਬੁਢ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਅਤੇ ਦੰਦ ਬੁਢ਼ੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਪਰ ਧਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਬੁਢ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਲਾਲਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰੂ ਤੋਂ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਕੇ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਖੁਦ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਤੁਰਵਸਾ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ, ਦ੍ਰਹਯੁ ਨੂੰ ਪੱਛਮ, ਅਤੇ ਯਾਦੁ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਨੁ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਫਿਰ ਤਪ ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸ੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਯਾਦੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਵਜੀਨੀਵਨ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਸਵਾਤੀ, ਸਵਾਤੀ ਤੋਂ ਰੁਸ਼ੰਕੁ, ਰੁਸ਼ੰਕੁ ਤੋਂ ਚਿਤਰਰਥ। ਚਿਤਰਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਸ਼ੀਬਿੰਦੁ ਸੀ, ਜੋ ਚੌਦਾਂ ਮਹਾ-ਨਿਧੀਆਂ ਦਾ ਸਮਰਾਟ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਥੁਸ਼੍ਰਵਾਹ, ਪ੍ਰਥੁਕਰਮਾ, ਪ੍ਰਥੁਕੀਰਤੀ, ਪ੍ਰਥੁਯਸ਼ਾ, ਪ੍ਰਥੁਜਯ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਥੁਦਾਨਾ—ਇਹ ਛੇ ਮੁੱਖ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਪ੍ਰਥੁਸ਼੍ਰਵਾਹ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਥੁਤਮਾ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਉਸ਼ਨਾ, ਜਿਸਨੇ ਸੌ ਅਸ਼ਵ-ਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਿਤਪੂਰਨਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਗਾਥਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਵਿਰਾਸਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਰਹੀ।