ਅਮਾਵਸੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਸੀ, ਭੀਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਂਚਨ, ਕਾਂਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਹਨੂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਜਹਨੂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਯਜਨ ਸਥਲ ਨੂੰ ਵਿਆਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉੱਚੀ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਜਹਨੂ ਨੇ ਯਜਨ-ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀ ਲਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਹਨੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਜਹਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਜਹਨੂ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜਕਾ, ਫਿਰ ਬਲਾਕਾਸ਼ਵ, ਫਿਰ ਕੁਸ਼ਾ। ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਸ਼ਵ, ਕੁਸ਼ਨਾਭ, ਅਮੂਰਤ-ਰਯਸ, ਆਵਸੁ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਾਰਾ ਹੋਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਕੁਸ਼ਾਸ਼ਵ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਕਿ, "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪस्या ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ "ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ," ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਗਾਧੀ, ਕੌਸ਼ਿਕਾ, ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਗਾਧੀ ਨੇ ਇੱਕ ਧੀ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਰੀਚੀਕ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਚੁਣਿਆ। ਗਾਧੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਦੇ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਹ-ਮੁੱਲ ਵਜੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਮੰਗੇ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਕਾਲੇ, ਇਕ ਚਿੱਟਾ ਚਿੱਟਾ ਧੱਬਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਵਰੁਣ ਤੋਂ ਅਜੇਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਆਹ-ਮੁੱਲ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਰੀਚੀਕ ਨੇ ਕੁੰਵਰੀ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਰੀਚੀਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਮ ਦੀ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਲਈ ਹੋਰ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਭੇਟ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਦੂਜੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਲਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤਣਾ," ਅਤੇ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਭੇਟ ਵਰਤਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹਰ ਮਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ; ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਇੰਨੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਭੇਟ ਆਪ ਵਰਤ ਲੈ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੋਣੀ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਲ ਕਿੰਨਾ ਹੈ?" ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪਾਪੀ! ਤੂੰ ਇਹ ਅਣਚਾਹੀ ਕਰਤੂਤ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ? ਤੇਰੀ ਆਕृति ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਦਿਸਦੀ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੂੰ ਮਾਂ ਲਈ ਬਣਾਈ ਭੇਟ ਵਰਤ ਲਈ। ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਚਲਣ ਵਿਚ ਸਾਰੀ ਸ਼ੂਰਤਾ ਅਤੇ ਬਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਲਣ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਗੁਣ—ਸ਼ਾਂਤੀ, ਗਿਆਨ, ਧੈਰਜ, ਆਦਿ—ਭਰ ਦਿੱਤੇ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਮਾਂ ਨੇ ਉਲਟ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ, ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ ਤੇ ਵਿਨਾਸਕਾਰੀ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ। ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਅਜਾਣ ਵਿਚ ਇਹ ਕੀਤਾ; ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਜਿਹਾ ਪੋਤਾ ਹੋਵੇ।" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੈਥੋਂ!" ਫਿਰ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਜਮਦਗਨੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਆਖਿਰ Kauśikī ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ। ਜਮਦਗਨੀ, ਜੋ ਰੇਣੁ ਅਤੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਰੇਣੁਕਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਰੇਣੁਕਾ ਤੋਂ, ਜਮਦਗਨੀ ਨੇ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਅਤੇ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਸੀ। ਸ਼੍ਰੀ ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਆਯੁ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਹੂ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ, ਆਯੁ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਨਹੁਸ਼, ਕਸ਼ਤ੍ਰਵ੍ਰਿੱਧ, ਰੰਭਾ, ਰਾਜੀ, ਅਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਅਨੇਨਾ। ਕਸ਼ਤ੍ਰਵ੍ਰਿੱਧ ਤੋਂ ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਕਾਸ਼ਯਪ, ਕਾਸ਼ਾ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਤਸਮਦ। ਗ੍ਰਿਤਸਮਦ ਤੋਂ ਸ਼ੌਨਕ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਕਾਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਕਾਸ਼ਯਪ, ਫਿਰ ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਰਾਸ਼ਟ੍ਰ, ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟ੍ਰ ਤੋਂ ਦੀਰਘਤਪਾ ਜਨਮਿਆ। ਦੀਰਘਤਪਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਸੀ। ਉਹ, ਸਭ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਅੰਤਿਮ, ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। "ਤੂੰ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਆਯੁਰਵੈਦ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਅੱਠ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡੇਗਾ ਅਤੇ ਯਜਨ-ਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।" ਧਨਵੰਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੇਤੁਮਾਨ, ਕੇਤੁਮਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮਰਥ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਵੋਦਾਸ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ। ਉਸ ਨੇ ਭਦਰਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੀ ਲਾਈਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਤਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਤਸ ਹੋਇਆ। ਸੱਚ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਿਤਧਵਜ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਵਲਯਾ ਨਾਮ ਦਾ ਘੋੜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੁਵਲਯਾਸ਼ਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਵਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਲਰਕ ਸੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਅੱਜ ਵੀ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਛੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਅਲਰਕ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਹੋਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਅਲਰਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਨਨਤੀ ਸੀ। ਸਨਨਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਨੀਥਾ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਕੇਤੁ, ਉਸ ਤੋਂ ਧਰਮਕੇਤੁ। ਫਿਰ, ਸਤ੍ਯਕੇਤੁ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਭੂ, ਫਿਰ ਸੁਵਿਭੂ, ਫਿਰ ਸੁਕੁਮਾਰ, ਫਿਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਫਿਰ ਵਿਟੀਹੋਤ੍ਰਾ, ਫਿਰ ਭਰਗ, ਫਿਰ ਭਰਗਭੂਮੀ; ਫਿਰ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ—ਇਹ ਕਾਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਰਾਜੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਸੁਣੋ। ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੰਜ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਸਭ ਅਦੁੱਤੀ ਬਲ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀਤਾ ਵਾਲੇ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਹੋਏਗੀ?" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿੱਤ ਉਸ ਪਾਸੇ ਹੋਏਗੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਰਾਜੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੜੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਮਦਦ ਮੰਗੀ, ਅਤੇ ਰਾਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੇ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇੰਦਰ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੇ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਐਸਾ ਹੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਰਾਜੀ ਨੇ ਉਹੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਬਣੇਗਾ," ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਰਾਜੀ ਦੀ ਮਦਦ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਬਹੁਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਇੰਦਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਰਨ ਦਾਤਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ।" ਰਾਜਾ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਕਿਹਾ, "ਜੈ ਹੋਵੇ; ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤ: ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਈ ਨਮਸਕਾਰ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਅਣਦੇਖੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਯਸ਼, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਪਸਾਰ ਹੋਈ।