ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੋਲ ਉਰਵਸ਼ੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ! ਕੋਈ ਇਕ ਵਰ ਮੰਗ।” ਰਾਜੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਪੂਰਾ ਕਾਬੂ ਹੈ, ਅਤੁੱਟ ਤਾਕਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਹੈ—ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਇਹਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਵਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦਾ ਇਕ ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਅੱਗ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ ਯੋਗ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰ, ਇਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ, ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ। ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਪਾਤਰ ਲਿਆ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, “ਹਾਏ! ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਮੂਰਖ ਹੋ ਗਿਆ! ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਬੈਠਿਆ?” ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਅੱਗ ਦਾ ਪਾਤਰ ਲਿਆ ਹੈ।” ਫਿਰ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਪਾਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਣ ਕਰਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, “ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਅੱਗ ਦਾ ਪਾਤਰ ਮੈਨੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਆਇਆ।” ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਲੈਣ ਵਾਸਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਪਰ ਪਾਤਰ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਥਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸਮੀ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ ਤੇ ਇੱਕ ਅੰਜੀਰ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਪਾਤਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਅੰਜੀਰ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ ਸਮੀ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਹੀ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਇਸਨੂੰ ਅਰਣੀ (ਅੱਗ ਘਿਸਣ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ) ਬਣਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਨਗਰੀ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਅਰਣੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ, ਗਾਇਆਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ। ਜਿੰਨੇ ਅੱਖਰ ਉਸ ਨੇ ਜਪੇ, ਉਤਨੀਆਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਜੰਗਲ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ, ਘਿਸਾਈ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਮ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਅੱਗ ਦੇ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਗ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਖਰੇਪਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੀ ਅੱਗ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਧੀਮਾਨ, ਆਵਸੁ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਸ਼ਤਾਯੁ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁ (ਜਾਂ ਅਯੁਤਾਯੁ)। ਆਮਾਵਸੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਸੀ, ਭੀਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਂਚਨ, ਕਾਂਚਨ ਦਾ ਸੁਹੋਤਰ, ਤੇ ਸੁਹੋਤਰ ਦਾ ਜਹਨੂ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਯਗਸ਼ਾਲਾ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜਹਨੂ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਤਪ ਨਾਲ, ਪੂਰਾ ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪੀ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਜਹਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਜਹਨੂ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜਕ, ਫਿਰ ਬਲਾਕਾਸ਼ਵ, ਫਿਰ ਕੁਸ਼। ਕੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੀ: ਕੁਸ਼ਾਸ਼ਵ, ਕੁਸ਼ਨਾਭ, ਅਮੂਰਤਰਯਸ, ਆਵਸੁ, ਅਸ਼ਵਤਾਰ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਕੁਸ਼ਾਸ਼ਵ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, “ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ।” ਉਸ ਦੀ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ,” ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਹ ਗਾਧੀ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਗਾਧੀ ਨੇ ਇੱਕ ਧੀ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਜਣੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਰੀਚੀਕ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਚੁਣਿਆ। ਗਾਧੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਇਕ ਬੁੱਢੇ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਾ ਸੀ, ਤੇ ਵਰਨ ਵਜੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਮੰਗੇ—ਕਾਲੀ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਤੇ ਹਵਾ ਅਤੇ ਚੰਦਨੀ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਘੋੜੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਰਨ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਰੀਚੀਕ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਸੰਤਾਨ ਵਾਸਤੇ, ਰੀਚੀਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਮ-ਪਿੰਡ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਲਈ। ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤਣਾ।” ਤੇ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਵਰਤਣ ਵੇਲੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹਰ ਮਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ, ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਰ ਜਾਂ ਭਰਾ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਦੀ ਇੰਨੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿੰਡ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਖੁਦ ਵਰਤ।” ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਹੈ?” ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਿੰਡ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪਾਪਿਨੀ! ਤੂੰ ਇਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਆਕृति ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਾਲਾ ਪਿੰਡ ਖਾ ਲਿਆ। ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।” ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਚ ਸਾਰਾ ਬਲ ਤੇ ਤਾਕਤ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਗੁਣ—ਸ਼ਾਂਤੀ, ਗਿਆਨ, ਧੀਰਜ ਆਦਿ—ਰਖੇ ਸਨ। ਜੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਉਲਟਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਖੜਗਧਾਰੀ, ਯੋਧਾ ਤੇ ਨਾਸਕਾਰੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਜੇ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਮੈਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ; ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਪੋਤਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਜਮਦਗਨੀ ਨੂੰ ਜਣਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜਣਿਆ। ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਆਪ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ। ਜਮਦਗਨੀ ਨੇ, ਜੋ ਰੇਣੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ੀ ਸੀ, ਰੇਣੁਕਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਜਮਦਗਨੀ ਨੇ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੂੰ ਜਣਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਚਾਰਯ ਸੀ। ਫਿਰ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁਰੂਰਵਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਆਯੁ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਰਾਹੂ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਨਹੁਸ਼, ਕਸ਼ਤ੍ਰਵ੍ਰਿਦ੍ਧ, ਰੰਭਾ, ਰਾਜੀ, ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਅਨੇਨਾ। ਕਸ਼ਤ੍ਰਵ੍ਰਿਦ੍ਧ ਤੋਂ ਸੁਹੋਤਰ ਜੰਮਿਆ। ਸੁਹੋਤਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਕਾਸ਼ਯਪ, ਕਾਸ਼, ਤੇ ਗ੍ਰਿਤਸਮਦ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਚਲਦੀ ਰਹੀ।