ਉਹ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਮਤਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ—"ਹੇ ਪਤਨੀ, ਠਹਿਰ! ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰ! ਆਪਣੇ ਛਲ-ਭਰੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰ!" ਰਾਜਾ ਦੇ ਕਰਮ ਵਿਚ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ, ਉਹ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਆਈਂਗਾ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇਗਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰਾਤ ਵਿਅਤੀਤ ਕਰਾਂਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਗਿਆ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਫਿਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਬੱਝੀ ਕਈ ਸਮੇਂ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਗੁਣ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਸਾਡੀ ਵੀ ਸਦਾ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਹਰ ਸਮੇਂ।" ਜਦ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਉਥੇ ਆਇਆ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਰਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣੀ। ਫਿਰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ! ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਅਣਮਾਪ ਤਾਕਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਧਨ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਇਸਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਵਿਅਤੀਤ ਕਰਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦਾ ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਅੱਗ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ ਯਥਾਪੂਰਕ ਯਜਨਾ ਕਰ, ਇਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ, ਅਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ। ਫੇਰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅੱਗ ਦਾ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹਾਏ! ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਮੂਰਖ ਹਾਂ! ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਬੈਠਾ?" ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਅੱਗ ਦਾ ਪਾਤਰ ਲੈ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਉਸੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਪਾਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਉਹ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਅੱਗ ਦਾ ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਆਇਆ।" ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, "ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਲੈਣ ਜਾਵਾਂਗਾ," ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸਮੀ ਦਾ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅੰਜੀਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਥੇ ਮੈਂ ਅੱਗ ਦਾ ਪਾਤਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਅੰਜੀਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਸਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਗਰਭ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੇ ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਇਸਨੂੰ ਅਰਣੀ (ਅੱਗ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ) ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਅਰਣੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਜਦ syllable ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹੀ ਜੰਗਲ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ, ਘਿਸਾਈ ਕਰਕੇ ਅੱਗ ਜਗਾਈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਕੀਤਾ। ਇਸੇ ਅੱਗ-ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਗ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ ਅਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹੀ ਅੱਗ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਧੀਮਾਨ, ਆਵਸੁ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਸ਼ਤਾਯੁ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁ (ਜਾਂ ਅਯੁਤਾਯੁ)। ਆਮਾਵਸੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਹੋਇਆ; ਭੀਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਂਚਨ, ਕਾਂਚਨ ਦਾ ਸੁਹੋਤ੍ਰ, ਤੇ ਸੁਹੋਤ੍ਰ ਦਾ ਜਹਨੂ। ਜਦ ਜਹਨੂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਯਜਨਾ-ਸਥਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਨੇਤਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਗੰਗਾ ਪੀ ਗਇਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਇਆ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਹਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਜਹਨੂ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਅਜਕ, ਫਿਰ ਬਲਾਕਾਸ਼ਵ, ਫਿਰ ਕੁਸ਼ਾ। ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਕੁਸ਼ਾਸ਼ਵ, ਕੁਸ਼ਨਾਭ, ਅਮੂਰਤ-ਰਯਸ, ਆਵਸੁ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਾਰਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਕੁਸ਼ਾਸ਼ਵ ਨੇ ਇਹ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕੀਤਾ ਕਿ "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ।" ਉਸਦੀ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਗਾਧੀ, ਕਉਸ਼ਿਕਾ, ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਗਾਧੀ ਦੀ ਧੀ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ੀ ਰਿਚੀਕ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਚੁਣਿਆ। ਗਾਧੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧੇਰੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਹੇਜ ਵਜੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਮੰਗੇ—ਕਾਲੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਇਕ ਚਿੱਟਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਕਿਰਣ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਐਸੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਲੈ ਆਇਆ ਅਤੇ ਦਹੇਜ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਰਿਚੀਕ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ; ਪੁੱਤਰ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਰਿਚੀਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਇਕ ਯਜਨ-ਹਵਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਲਈ ਵੀ ਖ਼ਾਸ ਹਵਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਹਵਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਲਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤਣਾ," ਅਤੇ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਦ ਹਵਨ ਵਰਤਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹਰ ਕੋਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋਵੇ; ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਭਰਾ ਇੰਨੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਹਵਨ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਆਪਣੀ ਲਈ ਵਰਤ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਣੀ ਹੈ।