ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਦੇਖ ਲਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਡੌਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੂਜਾ ਡੌਲ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਆਕਾਸ਼! ਰਾਣੀ ਨੇ ਫਿਰ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਮੈਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਲੀ ਹਾਂ, ਨਰਤਾ ਰਹਿਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਲਾਪ ਹੋਰ ਵੀ ਗਹਿਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਤਾਂ ਹਨੇਰਾ ਹੈ," ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, "ਦੁਸ਼ਟ! ਦੁਸ਼ਟ! ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!" ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਧਰ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਜੋਤੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਚੁੱਕਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਅੰਤਧਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੋਵੇਂ ਡੌਲ ਛੱਡ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੇਮਣੇ (ਡੌਲ) ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸੇਜ ਵਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਗਲਪਨ ਵਿੱਚ ਇधर-ਉਧਰ ਫਿਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚਾਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ ਖੋਹ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਹ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਕਤੀਆਂ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਹੇ ਪਤਨੀ, ਠਹਿਰ! ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰ! ਆਪਣੀ ਛਲ-ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰ!" ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਵਿਚ ਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਭੁੱਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਵੀਂਗਾ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਗਾ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਕ ਰਾਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੁਜਾਰਾਂਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਉਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਸਾਡੀ ਨਾਲ ਵੀ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।" ਜਦੋਂ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਗਿਆ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਕ ਰਾਤ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਲਈ ਗਰਭ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ! ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਅਟੁੱਟ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਨ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ—ਸਿਵਾਏ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਣ ਦੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦਾ ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਅੱਗ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰ, ਇਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ, ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ; ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਜ਼ਰੂਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅੱਗ ਦਾ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਹਾਏ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਮੂਰਖ ਹੋਇਆ! ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਬੈਠਾ?" "ਮੈਂ ਤਾਂ ਅੱਗ ਦਾ ਪਾਤਰ ਲਿਆ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਪਾਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਜਾਗਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਅੱਗ ਦਾ ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਆਇਆ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਹ ਲੈਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਅੱਗ ਦਾ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸਮੀ ਦਾ ਰੁੱਖ ਤੇ ਇੱਕ ਅੰਜੀਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਅੱਗ ਦਾ ਪਾਤਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਅੰਜੀਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਸਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿਚ ਅੰਕੁਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਹੀ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਅਰਣੀ (ਅੱਗ ਘਿਸਣ ਵਾਲਾ ਲੱਕੜ) ਬਣਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਪੰਨ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਰਣੀ ਬਣਾਈ। ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ, ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਅੱਖਰ ਗਿਣੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹੀ ਜੰਗਲ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਉੱਥੇ, ਘਿਸਾਈ ਨਾਲ ਅੱਗ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਚੀਨ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਮ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ। ਉਸੇ ਅੱਗ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਿੱਛੋੜਾ ਮੁਕ ਗਿਆ। ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਅੱਗ ਸੀ; ਪਰ ਇਸ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਧੀਮਾਨ, ਆਵਸੁ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੁ, ਸ਼ਤਾਯੁ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁ (ਜਾਂ ਅਯੁਤਾਯੁ) ਸਨ।