ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਲਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਪੁਰੂਰਵਾ। ਪੁਰੂਰਵਾ ਬੜਾ ਹੀ ਦਾਨੀ, ਮਹਾਨ ਯਜਮਾਨ, ਅਸਾਧਾਰਣ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲ ਸੀ। ਮਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣਾ ਪਵੇਗਾ," ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪੁਰੂਰਵਾ ਉੱਤੇ ਪਈ। ਜਦ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਵਰਗ ਵਾਲੀ ਮਾਣ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁੱਖਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਪੁਰੂਰਵਾ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਵੀ, ਜਦ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਜੋ ਸੋਹਣਪ, ਨਰਮੀ, ਮੋਹਕਤਾ, ਖੇਡ, ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ—ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਹੋਰ ਹਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਕਰਕੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੋਹਣੀ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇੱਛਕ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਜਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਮੰਨੇਂ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਦੱਸੋ।" ਫਿਰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਬਿਸਤਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਮੇਰੇ ਦੋ ਮੇਮਣੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਨਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ।" "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੰਗਾ ਨਾ ਵੇਖੇਂ।" "ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਸਿਰਫ ਘਿਉ ਹੋਵੇ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਠ ਸਾਲ ਬਿਤਾਏ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ, ਅਲਕਾ ਨਗਰੀ, ਚੈਤਰਰਥ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁੱਚੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਦੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸਰੋਵਰਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮਾਨਸ ਵਿੱਚ। ਉਰਵਸ਼ੀ, ਰੋਜ਼-ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲਗਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਗਈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਦੀ ਕੋਈ ਲਾਲਸਾ ਨਾ ਰਹੀ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲੋਕ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਖਾਸ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਨਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਰਾਤ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਿਸਤਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇੱਕ ਮੇਮਣਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਕਹਿ ਉੱਠੀ, "ਮੇਰਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਸ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲਵਾਂ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਰਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਨੰਗਾ ਵੇਖ ਲਵੇਗੀ," ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਨਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਦੂਸਰਾ ਮੇਮਣਾ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਦੂਜਾ ਵੀ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਅਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, "ਮੈਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ, ਨਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਨਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਈ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਤਾਂ ਹਨੇਰਾ ਹੈ," ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, "ਦੁਸ਼ਟ! ਦੁਸ਼ਟ! ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ!" ਆਖਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਤ ਆਇਆ। ਉਧਰ, ਗੰਧਰਵ ਬੜੀ ਤੇਜ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਗੰਧਰਵ ਦੋਵੇਂ ਮੇਮਣੇ ਛੱਡ ਕੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੇਮਣੇ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਉੱਥੇ ਨਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨੰਗਾ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਪਾਗਲਪਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫਿਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ, ਉਸਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚਾਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਾਗਲਪਨ ਵਿਚ, ਉਹ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਆਕੁਲ ਬਾਣੀਆਂ ਉਚਾਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਹੇ ਪਤਨੀ, ਠਹਿਰ! ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰ! ਆਪਣੇ ਛਲ ਵਾਲੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਵਿਚ ਵਿਵੇਕ ਨਾ ਸੀ, ਹੈਰਾਨ-ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਈਂ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਗਾ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਰਾਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਵਾਂਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ, ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ ਹੈ।" ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇ।" ਜਦ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਆਇਆ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਲਈ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।