ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਸੋਮ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਦੇਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਸਚ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਯਵਤੀ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਸੋਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦਾ?" ਜਦੋਂ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਜਜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੀ। ਦੇਵਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁੱਛਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤਾਰਾ ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਪਾਪਣ, ਤੂੰ ਦੱਸਦੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਅਵਿਧਵਾਨ ਲਾਜ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸੇ ਸੰਕੋਚ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੀਂ।" ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਗਵਾਨ ਪਿਤਾਮਹ (ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ) ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਆਪ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਸੋਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦਾ?" ਤਦ ਤਾਰਾ ਲਜਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਇਹ ਸੋਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸੋਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈਂ।" ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਬੁੱਧ' ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਬੁੱਧ ਨੇ ਇਲਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਰੂਰਵਾ ਸੀ। ਪੁਰੂਰਵਾ ਬੇਅੰਤ ਦਾਨੀ, ਮਹਾਨ ਯਜਮਾਨ, ਅਸਧਾਰਣ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਸਚਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਪਵੇਗਾ," ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਨਰਮੀ, ਆਕਰਸ਼ਣ, ਚੰਚਲਤਾ ਤੇ ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਮਨੋਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੌਂਸਲਾ ਕਰਕੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭੌਹ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਰਵਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਮੰਨੇਂ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਦੱਸੋ।" ਉਰਵਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਪਾਸ, ਮੇਰੇ ਪਲੰਗ ਕੋਲ ਮੇਰੇ ਦੋ ਮੇਮਣੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਲਏ ਨਾ ਜਾਣ।" "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨੰਗਾ ਨਾ ਵੇਖੀਂ।" "ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਸਿਰਫ ਘਿਉ ਹੋਵੇ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੇਤ੍ਰਰਥ ਆਦਿਕ ਦੇ ਵਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਾਨਸ ਆਦਿਕ ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕਮਲ-ਵਾਟਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਲਕਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਸੱਠ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਉਰਵਸ਼ੀ, ਪੁਰੂਰਵਾ ਦੇ ਸਾਥ ਤੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜੁੜਦੀ ਗਈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰਹੀ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਨਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਰਾਤ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨਾਲ ਹੋਈ ਆਪਣੀ ਸਹਿਮਤੀ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਾਸੁ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਲੰਗ ਕੋਲੋਂ ਇੱਕ ਮੇਮਣਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਮੇਮਣਾ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਸਹਾਇ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਮਹਾਰਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਨੰਗਾ ਵੇਖ ਲਵੇਗੀ," ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਦੂਜਾ ਮੇਮਣਾ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਦੂਜਾ ਵੀ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, "ਮੈਂ ਅਸਹਾਇ ਹਾਂ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ, ਨਰ-ਰਹਿਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਹਨੇਰਾ ਹੈ," ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, "ਪਾਪੀ! ਪਾਪੀ! ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ!" ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਕਿਰਣ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਦੇਖ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੋਵੇਂ ਮੇਮਣੇ ਛੱਡ ਕੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੇਮਣੇ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨੰਗਾ ਦੇਖ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਪਾਗਲਪਨ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚਾਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ।