ਉਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੰਭ ਅਤੇ ਕੁੰਭ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਲਈ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਸੈਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ, ਜਿਸਨੂੰ "ਤਾਰਾ ਲਈ ਯੁੱਧ" ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੈਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਹੇਠ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤ ਦਿਲੋਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਉਥਲ-ਪਥਲ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੈਤਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਗਰਭਵਤੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਬੱਚਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇ, ਅਤਿ ਹਠ ਨਾ ਕਰ।" ਪਤੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਰਕੰਡੇ ਉੱਤੇ ਤਿਆਗ ਦਿਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਬੱਚਾ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਬੜੀ ਤੇਜਸਵੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਈ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਸੋਮਾ, ਦੋਵੇਂ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਲਲਚਾਏ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਜਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ?" ਇੰਝ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਤਾਰਾ ਲਜਾ ਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹੀ। ਦੇਵਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੀ। ਤਦ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੇ ਲਏ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪਾਪਣ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪਿਓ ਕੌਣ ਹੈ? ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਗਲਤ ਲਾਜ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਮੁੜ ਐਸਾ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਨਾਲ ਨਾ ਬੋਲੀਂ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਖੁਦ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਸੋਮਾ ਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ?" ਤਦ ਤਾਰਾ, ਲਜਾ ਕੇ, ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਸੋਮ ਦੇ ਗਲ ਗੁਲਾਬੀ ਹੋ ਗਏ, ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ: "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈਂ।" ਉਸ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ "ਬੁੱਧ" ਰੱਖਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਬੁੱਧ ਨੇ ਇਲਾ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਸੀ। ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਬਹੁਤ ਦਾਨੀ, ਮਹਾਨ ਯਜਮਾਨ, ਅਸਧਾਰਣ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੱਚਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲ ਸੀ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣਾ ਪਵੇਗਾ," ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੋਕਿਕ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨੇ ਵੀ, ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਨਰਮੀ, ਆਕਰਸ਼ਣ, ਖੇਡ, ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭੌਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਲਾਜ਼ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਮੰਨੇਂ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਦੱਸ, ਤੇਰੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਕੀ ਹਨ?" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਸੌਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਕੋਲ ਮੇਰੇ ਦੋ ਪੱਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ।" "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੰਗਾ ਨਾ ਵੇਖੇਂ।" "ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਕੇਵਲ ਘਿਉ ਹੋਵੇ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੈਤਰਰਥ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਾਨਸ ਆਦਿ ਸੁੰਦਰ ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਲਕਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਸੱਠ ਸਾਲ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ। ਉਰਵਸ਼ੀ, ਰੋਜ਼-ਰੋਜ਼ ਉਸਦੇ ਸਾਥ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਜਿਆਦਾ ਲਗਾਵਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਲੋਕ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰਹੀ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲੋਕ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਖ਼ਾਸ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਨਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਰਾਤ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਾਸੁ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੱਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪੱਲਾ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਸਹਾਇ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਸਦੇ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲਵਾਂ?