ਇੱਕ ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਸੁਚੱਜਾ ਰੱਖੇ, ਸਦਾ ਸੁਗੰਧਤ ਰਹੇ, ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਟੇ, ਮਨਮੋਹਣੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਲਾਲਚ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲ ਬੋਲੇ; ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੇ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨਾ ਗਿਨੇ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਵੈਰ ਵੱਲ ਕਦੇ ਲਾਲਚੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਰੱਖੇ। ਖਰਾਬ ਗੱਡੀ ’ਚ ਸਵਾਰੀ ਨਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕਦੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਨਾ ਲਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਾਥ ਨਾ ਰੱਖੇ ਜੋ ਨਿੰਦਤ, ਪਤਿਤ, ਪਾਗਲ, ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਿਆਵ੍ਰਿਤਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਾਹਕਾਂ ਜਾਂ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਬਹੁਤ ਖਰਚੀਲੇ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਇਕੱਲਾ ਯਾਤਰਾ ਕਰੇ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਵਹਿੰਦੇ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵਵੇ, ਸੜਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੜੇ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਨਾ ਚੜ੍ਹੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾ ਪੀਸੇ, ਨਾ ਨੱਕ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਕੱਢੇ; ਜਦੋਂ ਉਬਾਸੀ ਆਵੇ ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਕੇ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹ ਜਾਂ ਖੰਘ ਕੱਢੇ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੱਸੇ ਜਾਂ ਸ਼ੋਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਾਦੇ; ਨਾ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਖਾਏ, ਨਾ ਘਾਹ ਕੱਟੇ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਖੁਰਚੇ। ਇੱਕ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਤਾਂ ਦਾਢੀ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਖਾਏ, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਲੋੜੇ; ਅੱਗ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਿਦਧ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵੱਲ ਨਾ ਤੱਕੇ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਪਰਾਈ ਨੰਗੀ ਔਰਤ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਡੁੱਬਦੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਨਾ ਤੱਕੇ; ਨਾ ਹੀ ਲਾਸ਼ ਦੀ ਘੰਮਣੀ ਸੂੰਘੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਲਾਸ਼ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਸੋਮਾ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਰਾਹਿਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਵਨ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਪੂਜਨਯ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਛਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਚੜ੍ਹੇ; ਨਾ ਇਕੱਲਾ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਵਾਲ, ਹੱਡੀਆਂ, ਕੰਟੇ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਯਜਨ ਬਚਤ, ਰਾਖ, ਛਿਲਕੇ ਅਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਗਿੱਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਉਹ ਅਨਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਨਾਤਾ ਨਾ ਜੋੜੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਮੀਨਾਪਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ; ਨਾ ਸੱਪ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੜਾ ਜਾਂ ਬੈਠਾ ਰਹੇ। ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਾਗਣਾ, ਸੋਣਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਜਾਂ ਬੈਠਣਾ ਵੀ ਨਾ ਵਧਾਵੇ; ਨਾ ਹੀ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਲੇਟਣਾ ਜਾਂ ਕਸਰਤ ਕਰੇ। ਉਹ ਦੰਦਾਂ ਜਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਧੁੰਦ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਜਾਂ ਤਿੱਖੀ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਉਹ ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਨ੍ਹਾਵੇ, ਸੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰੇ; ਨਾ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਖਾਏ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਯਜਨ, ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਆਚਮਨ ਕਰਦੇ ਵਕਤ ਇੱਕ ਕਪੜਾ ਪਾ ਕੇ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ। ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਸੰਗਤ ਨਾ ਕਰੇ; ਪਰ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਚੇ ਜਾਂ ਨੀਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਨਾ ਕਰੇ; ਵਿਆਹ ਜਾਂ ਵਿਵਾਦ ਸਮਾਨ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਣ। ਝਗੜੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਸੁੱਕਾ ਵੈਰ ਪਾਲੇ; ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਹਿਣ ਕਰ ਲਵੇ ਅਤੇ ਵੈਰ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲੀ ਲਾਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਾ ਸੁਕਾਏ; ਨਾ ਹੀ ਵਾਲ ਝਾੜੇ ਜਾਂ ਉਠਦੇ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਖਾਣਾ ਖਾਏ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਨਾ ਪੈਰ ਪੂਜਨਯ ਚੀਜ਼ ਵੱਲ ਕਰੇ; ਨਾ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਨਮਰਤਾ ਦੇ ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਮੰਦਰ, ਚੌਰਾਹੇ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪੂਜਨਯ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਨਾ ਚਲੇ; ਨਾ ਹੀ ਉਲਟੇ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ, ਸਦਾ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਹੀ ਕਰੇ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਪੂਜਨਯ ਚੀਜ਼ ਵਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਥੂਕ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਨਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਕਰੇ; ਕਦੇ ਵੀ ਕਫ਼, ਪਖਾਨਾ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਖੂਨ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਾ ਰੱਖੇ। ਖਾਣ ਵੇਲੇ, ਹੋਮ, ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ, ਪਾਠ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਫ਼ ਜਾਂ ਨੱਕ ਦੀ ਰੇਸ਼ਾ ਨਾ ਕੱਢੇ। ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਨਾ ਸਮਝੇ, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਘੱਟ ਕਰੇ; ਨਾ ਹੀ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ। ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਘਰੋਂ ਬਿਨਾ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਨਯ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਫੁੱਲ, ਰਤਨ ਜਾਂ ਘਿਉ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰੇ। ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰੇ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਯਜਨ ਕਰੇ; ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਰੱਖੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ-ਭੋਜਨ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਿਤਕਾਰੀ, ਮਿਠਾ ਤੇ ਮਾਪ ਕੇ ਬੋਲਦਾ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਅਮਰ ਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ, ਲਜਵਾਨ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਆਸਥਾਵਾਨ ਅਤੇ ਨਿਮਰ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਗਿਆਨ, ਕੁਲ ਅਤੇ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ, ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿਣ ਆਦਿ ਸਮੇਂ ਪਾਠ ਨਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਦਾ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਡਰਪੋਕ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਚਰਿੱਤਰ ਰੱਖਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵੀ ਛੋਟਾ ਇਨਾਮ ਹੈ। ਮੀਂਹ ਜਾਂ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਛਤਰੀ ਰੱਖੇ, ਰਾਤ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਾਠੀ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੁੱਤੇ ਪਾਏ। ਉਹ ਉੱਤੇ, ਪਾਸੇ ਜਾਂ ਦੂਰ ਨਾ ਤੱਕ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਜੁਆਏ ਜਿੰਨੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖ ਕੇ ਚੱਲੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਣਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਜਾਂ ਕਾਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸੁਚੱਜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰੁੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਅਤੇ ਦਿਲੋਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੋਖਸ਼ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।