ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਆਵੇਗਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਕਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੁਸੰਧੀ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਅਮਰਸ਼ਾ ਆਇਆ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਹਸਵਾਨ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵਭਾਵਾ। ਵਿਸ਼ਵਭਾਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਹਨ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮੁੱਖ ਰਾਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ; ਜੋ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਿਮੀ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਯਾਜ਼ਕ ਚੁਣਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਆ ਕੇ ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ।” ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੋਈ ਉਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਯਜਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਗੌਤਮ ਆਦਿ ਹੋਰ ਯਾਜ਼ਕਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਯਜਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਦਾ ਯਜਨ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿਮੀ ਦਾ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ।” ਪਰ ਗੌਤਮ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਯਾਜ਼ਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਗ਼ੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਹੋਰ ਯਜਨ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਨਿਮੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਦੇਹ-ਰਹਿਤ—ਵਿਦੇਹ—ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।” ਜਦ ਰਾਜਾ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਮੰਦ ਗੁਰੂ, ਮੈਨੂੰ ਸੋਣ ਵੇਲੇ, ਬਿਨਾਂ ਗੱਲ ਕੀਤੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਪ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਲੱਗੇਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਨਵੀਂ ਦੇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਨਿਮੀ ਦੀ ਦੇਹ, ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਤੇਲ ਆਦਿ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਾ ਤਾਂ ਸੜੀ, ਨਾ ਹੀ ਖਰਾਬ ਹੋਈ, ਸਦਾ ਤਾਜ਼ਾ ਰਹੀ। ਯਜਨ ਦੇ ਸਮਾਪਤੀ ‘ਤੇ, ਯਾਜ਼ਕਾਂ ਨੇ ਆਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਯਜਨ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦੋ।” ਇਸ ਤੇ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਭਗਵਾਨੋ, ਦੇਹ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਵਿੱਛੋੜੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੁੜ ਦੇਹ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ।” ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਝਪਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਤਰ ਮਰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਡਰਿਆ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਬਿਨਾਂ ਰਾਜੇ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਮਥਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਜਨਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜਨਕ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਵਿਦੇਹ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਦੇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਮਥਨਾ ਤੋਂ ਮਿਥੀ ਆਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਉਦਾਵਸੁ, ਫਿਰ ਨੰਦਿਵਰਧਨ, ਫਿਰ ਸੁਕੇਤੁ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦੇਵਰਾਤ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਦਕੂਥਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਵੀਰਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਸਤ੍ਯਧ੍ਰਿਤੀ, ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਤੋਂ ਹਰਯਸ਼ਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਰੁ। ਮਰੁ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਬੰਧਕ, ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਤਰਥ, ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਤਿ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਬੁਧ। ਵਿਬੁਧ ਤੋਂ ਮਹਾਧ੍ਰਿਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਤਿਰਾਤ। ਉਸ ਤੋਂ ਮਹਾਰੋਮਾ, ਫਿਰ ਸੁਵਰਨਰੋਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹ੍ਰਸਵਰੋਮਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਸੀਰਧਵਜਾ ਜਨਮਿਆ। ਜਦ ਸੀਰਧਵਜਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਹਲ ਦੀ ਰੇਖ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਸੀਰਧਵਜਾ ਦਾ ਭਰਾ ਕੁਸ਼ਧਵਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਂਕਾਸ਼ਿਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਸੀਰਧਵਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਭਾਨੁਮਤੀ ਸੀ। ਭਾਨੁਮਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ਤਦ੍ਯੁਮਨਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸ਼ੁਚੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਉਰੱਜਚਵਾਹਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਤ੍ਯਧਵਜਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਕੁਨੀ (ਕ੍ਰਿਨੀ), ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਜਨਾ। ਅੰਜਨਾ ਤੋਂ ਰਤੁਜਿਤ, ਫਿਰ ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰਤਾਯੁ। ਉਸ ਤੋਂ ਸੂਰਿਆਸ਼ਵ, ਫਿਰ ਸੰਜਯ, ਫਿਰ ਕ੍ਸ਼ੇਮਾਰੀ, ਫਿਰ ਦਨੇਨਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੀਨਰਥ (ਮਾਨਰਥ)। ਉਸ ਤੋਂ ਸਤ੍ਯਰਥ, ਫਿਰ ਸਾਤ੍ਯਰਥੀ, ਫਿਰ ਸਾਤ੍ਯਰਥਰੂਪਗੁ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਤੋਂ ਸ਼ਾਪਾ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੁਵਰ੍ਜਾ, ਜੋ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਭਾਸਾ, ਫਿਰ ਸੁਸ਼੍ਰੁਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਜਯਾ। ਜਯਾ ਤੋਂ ਵਿਜਯਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਰਤਾ, ਫਿਰ ਸੁਨਯਾ, ਫਿਰ ਵੀਤਹਵਿਆ, ਫਿਰ ਸੰਜਯਾ, ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ। ਉਸ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਤੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਕ ਦੀ ਲਾਈਨ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਹਨ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋਣਗੇ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਾਜਕੁਲ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅੱਜ ਵੀ ਕਾਇਮ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।” ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭੂਮੀ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰਾਜੇ ਆਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਹੁਸ਼, ਯਯਾਤੀ, ਅਤੇ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਅਰਜੁਨ ਆਦਿ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਸਜਾਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀ, ਪਰਾਕ੍ਰਮ, ਤੇਜ, ਚਰਿਤਰ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕਰਤਬ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤ੍ਰਿ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਸੋਮਾ ਹੋਇਆ। ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੌਦਿਆਂ, ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਸੋਮਾ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਰਵੋਚਤਾ ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ। ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਅਪਹਰਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਸਨ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੰਗੀ, ਪਰ ਸੋਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ਼ਨਾ (ਸ਼ੁਕ੍ਰ) ਨੇ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪੱਖ ਲਿਆ। ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਗੀਰਸਾ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਆਇਆ। ਉਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੰਭਾ, ਕੁੰਭਾ ਆਦਿ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਉਪਰਾਲਾ ਕੀਤਾ। ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਲਈ ਇੰਦਰ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੋਨਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਾਰਾ ਦਾ ਯੁੱਧ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨੇਤृत्व ਹੇਠ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਏ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਉਤਪਾਤ ਨਾਲ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖਲਬਲਾਏ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਗਏ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਸ਼ੰਕਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਭਵਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਹਠ ਨਾਲ ਨਾ ਰੱਖੋ, ਬਾਹਰ ਫੈਂਕੋ।” ਤਾਰਾ, ਜੋ ਪਤੀ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕਹੇ ਤੇ, ਤੁਰੰਤ ਗਰਭ ਨੂੰ ਰੀਡ ਦੇ ਡੰਡੇ ‘ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਉੱਤਮ ਕਰਤਬਾਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਗਾਥਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸ੍ਰੋਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹੋਈ।