ਭਾਰਤ ਨੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੱਥੀਂ, ਮਧੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਛਸ ਲਵਣ ਦਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਭਰਾਤਾਵਾਂ—ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ—ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਲੱਖਣ ਤਾਕਤ, ਸ਼ੌਰਯ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਧਾਰ ਗਏ। ਕੋਸਲ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵ-ਸਰੂਪਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੇਤਨ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਲਵ; ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਚੰਦਰਕੇਤੁ; ਭਾਰਤ ਦੇ ਤਕਸ਼ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ; ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਸੁਬਾਹੁ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਸੈਨ। ਕੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤਿਥਿ ਹੋਏ, ਅਤਿਥਿ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਧ, ਨਿਸ਼ਧ ਤੋਂ ਅਨਲ, ਅਨਲ ਤੋਂ ਨਭਾ, ਨਭਾ ਤੋਂ ਪੁੰਡਰੀਕ, ਪੁੰਡਰੀਕ ਤੋਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਧਨਵਨ, ਕ੍ਸ਼ੇਮਧਨਵਨ ਤੋਂ ਦੇਵਾਨੀਕ, ਦੇਵਾਨੀਕ ਤੋਂ ਅਹੀਨਕ, ਅਹੀਨਕ ਤੋਂ ਰੁਰੂ, ਰੁਰੂ ਤੋਂ ਪਾਰਿਆਤ੍ਰਕ, ਪਾਰਿਆਤ੍ਰਕ ਤੋਂ ਦੇਵਲ, ਦੇਵਲ ਤੋਂ ਵਤਸਲ, ਵਤਸਲ ਤੋਂ ਉਤਕ, ਉਤਕ ਤੋਂ ਵਜ੍ਰਨਾਭ, ਵਜ੍ਰਨਾਭ ਤੋਂ ਸ਼ੰਖਨ, ਸ਼ੰਖਨ ਤੋਂ ਆਦਯੁਸ਼ਿਤਾਸ਼ਵ, ਅਤੇ ਆਦਯੁਸ਼ਿਤਾਸ਼ਵ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵਸਹ। ਵਿਸ਼ਵਸਹ ਤੋਂ ਹਿਰਣ੍ਯਨਾਭਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੇਲੇ ਰਾਜਾ ਜੈਮਿਨੀ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਹੀ ਯਾਜ਼੍ਯਵਲਕਯ ਨੇ ਯੋਗ ਸਿੱਖਿਆ। ਹਿਰਣ੍ਯਨਾਭਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਸ਼ਯ, ਪੁਸ਼ਯ ਤੋਂ ਧ੍ਰੁਵਸੰਧਿ, ਧ੍ਰੁਵਸੰਧਿ ਤੋਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਅਗਨੀਵਰਨ, ਅਗਨੀਵਰਨ ਤੋਂ ਸ਼ੀਘਰਗ, ਅਤੇ ਸ਼ੀਘਰਗ ਤੋਂ ਮਰੁ ਹੋਏ। ਉਹ ਮਰੁ, ਜੋ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਜ ਵੀ ਕਲਾਪਾ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮੁੜ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨਗੇ। ਮਰੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼ਰੁਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਸੰਧਿ, ਫਿਰ ਅਮਰਸ਼, ਫਿਰ ਸਾਹਸਵਾਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵਭਵ ਹੋਏ। ਵਿਸ਼ਵਭਵ ਤੋਂ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਭਿਮਨ੍ਯੂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਹ ਹਨ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮੁੱਖ ਰਾਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਿਮਿ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਯੱਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਰਿਤਵਿਕ ਵਜੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਯੱਗ ਲਈ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਰਿਤਵਿਕ ਬਣਾਂਗਾ।" ਰਾਜੇ ਨੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਕੁਝ ਨਾ ਆਖਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਯੱਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੌਰਾਨ, ਨਿਮਿ ਨੇ ਹੋਰ ਰਿਤਵਿਕਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗੌਤਮ ਆਦਿ, ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਯੱਗ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਦਾ ਯੱਗ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿਮਿ ਦਾ ਯੱਗ ਕਰਾਂਗਾ।" ਪਰ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਗੌਤਮ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਰਮ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਨਿਰਦੇਹ—ਵਿਦੇਹ—ਹੋ ਜਾਵੇਂ।" ਜਦ ਰਾਜਾ ਜਾਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਕੁਰੇ ਆਚਾਰਯਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਸੁੱਤਾ ਸੀ ਤੇ ਬੇਖ਼ਬਰ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲੇਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਤਪੋਸ਼ਕਤੀ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਤੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਮਿਲਿਆ। ਨਿਮਿ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਲ ਸੀ, ਨਾਂ ਤਾਂ ਗਲਿਆ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਗਾੜ ਆਇਆ; ਉਹ ਨਵੇਂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਯੱਗ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਰਿਤਵਿਕਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਆਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਓ।" ਤਾਂ ਨਿਮਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਾਗਵਾਨੋ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਵਿੱਛੋੜੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਫਿਰ ਕਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾ ਲਵਾਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਵਾਂ।" ਇਸ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਲੋੜੀਂਦਿਆਂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਮਿਚਕਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਣ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਥਨੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਮਥਨ ਕਰਕੇ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਜਨਕਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਦੇਹ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਾਇਦੇਹਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣੇ ਗਏ। ਮਥਨਾ ਤੋਂ ਮਿਥੀ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਦਾਵਸੁ, ਫਿਰ ਨੰਦਿਵਰਧਨ, ਸੁਕੇਤੁ, ਦੇਵਰਾਤ, ਬ੍ਰਿਹਦੁਕੂਥ, ਮਹਾਵੀਰਯ, ਸਤ੍ਯਧ੍ਰਿਤੀ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਹਰਯਸ਼ਵ, ਮਰੁ, ਪ੍ਰਤਿਬੰਧਕ, ਕ੍ਰਿਤਰਥ, ਕ੍ਰਿਤੀ, ਵਿਬੁਧ, ਮਹਾਧ੍ਰਿਤੀ, ਕ੍ਰਿਤਿਰਾਤ, ਮਹਾਰੋਮ, ਸੁਵਰਨਰੋਮ, ਹ੍ਰਸਵਰੋਮ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੀਰਧਵਜ ਹੋਏ। ਜਦ ਸੀਰਧਵਜ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਯੱਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਹਲ ਦੀ ਮਾਡ ਤੋਂ ਉਸਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਸੀਰਧਵਜ ਦਾ ਭਰਾ ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਂਕਾਸ਼ਯ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਸੀਰਧਵਜ ਦੀ ਪਤਨੀ ਭਾਨੁਮਤੀ ਸੀ। ਭਾਨੁਮਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ਤਦ੍ਯੁਮਨ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਸ਼ੁਚਿ, ਉਸ ਤੋਂ ਊਰ੍ਜ੍ਯਚਵਾਹ, ਫਿਰ ਸਤ੍ਯਧਵਜ, ਕੁਨੀ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਨੀ, ਫਿਰ ਅੰਜਨ, ਅੰਜਨ ਤੋਂ ਰਿਤੁਜਿਤ, ਫਿਰ ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰਤਾਯੁ, ਸੂਰਿਆਸ਼ਵ, ਸੰਜਯ, ਕ੍ਸ਼ੇਮਾਰੀ, ਦਨੇਨ, ਮੀਨਰਥ ਜਾਂ ਮਾਨਰਥ, ਫਿਰ ਸਤ੍ਯਰਥ, ਸਾਤ੍ਯਰਥੀ, ਸਾਤ੍ਯਰਥਰੁਪਗੁ, ਸ਼੍ਰੁਤ, ਸ਼ਾਪ, ਸੁਵਰ੍ਜਾ (ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਸੁਭਾਸ, ਸੁਸ਼੍ਰੁਤ, ਜਯ, ਵਿਜਯ, ਰਿਤ, ਸੁਨਯ, ਵੀਤਹਵ੍ਯ, ਸੰਜਯ, ਧ੍ਰਿਤਿ, ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ, ਕ੍ਰਿਤੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਨਕਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ। ਇਹ ਹਨ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਐਸੇ ਹੋਣਗੇ ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿਣਗੇ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਾਹਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣਾਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਅੱਜ ਵੀ ਚਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਅਟੁੱਟ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੁਣ ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰਾਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ।" "ਇਹ ਵੰਸ਼ ਨਹੁਸ਼, ਯਯਾਤੀ, ਅਤੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਜਸਵੀ, ਚਰਿੱਤਰਵਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤ੍ਰਿ, ਜੋ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਨਾਭੀ ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੋਮ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਹਨ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣਾਇਆ।" "ਸੋਮ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਕੀਤਾ।" "ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਸਰਵਚੱਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸੋਮ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ।" "ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਚਾਰਯਾ ਹਨ, ਦੀ ਪਤਨੀ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਹਠ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਲਿਆ।" "ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ।" "ਸੋਮ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਿਚ ਵੈਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ਼ਨਾ (ਸ਼ੁਕ੍ਰ) ਨੇ ਸੋਮ ਦਾ ਪੱਖ ਲਿਆ।" "ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ, ਜੋ ਅੰਗਿਰਸ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ।