ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੁਬਾਹੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਝਲਕ ਨਾਲ ਹੀ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਬਲ-ਪਰੀਖਿਆ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਚੰਡ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਭੈਦਕ ਸੀ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ’ਤੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਜ-ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਰਾਧ, ਖਰ, ਦੂषण, ਕਬੰਧ ਅਤੇ ਵਾਲੀ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦਾ ਹਰਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ। ਸੀਤਾ ਨੇ ਅੱਗੀ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਰਾਹਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਮੈਤਰੇਯ ਜੀ, ਰਾਮ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਤਾਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ—ਸੁਣੋ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਭਰਤ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਅੰਗਦ, ਜਾਂਬਵੰਤ, ਹਨੂਮਾਨ ਆਦਿਕ ਹਰਸ਼ਤ ਮੁਖ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਛਤਰੀਆਂ, ਚਮਚਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ, ਯਮ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ, ਕੁਬੇਰ, ਈਸ਼ਾਨ ਆਦਿ—ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਾਮਦੇਵ, ਵਾਲਮੀਕਿ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਭਰਦਵਾਜ, ਅਗਸਤ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ। ਚਾਰੋਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪਾਠਕ, ਵਾਜਾ, ਬਾਂਸਰੀ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਕਹਲ, ਗੋਮੁੱਖ ਆਦਿਕ ਸਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਨਾਚ, ਅਤੇ ਮੰਗਲਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੇਠ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਰਾਮ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਭਰਤ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਨਾਲ ਮਧੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਉਂ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਭਰਤ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ—ਇਹ ਚਾਰਾਂ ਭਾਈਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਬਲ, ਸ਼ੌਰਤ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਦੁਸਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਕੋਸਲ ਦੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵ-ਅਵਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ (ਲੋਕ) ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਇਕਤਾ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੁਸਟਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਸਨ, ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਲਵ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਚੰਦਰਕੇਤੁ ਹੋਏ, ਭਰਤ ਦੇ ਤਕਸ਼ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਸੁਬਾਹੂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਹੋਏ। ਕੁਸ਼ ਤੋਂ ਅਤਿਥਿ, ਅਤਿਥਿ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਧ, ਨਿਸ਼ਧ ਤੋਂ ਅਨਲ, ਅਨਲ ਤੋਂ ਨਭਾ, ਨਭਾ ਤੋਂ ਪੁੰਡਰੀਕ, ਪੁੰਡਰੀਕ ਤੋਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਧਨਵਨ, ਕ੍ਸ਼ੇਮਧਨਵਨ ਤੋਂ ਦੇਵਾਨੀਕ, ਦੇਵਾਨੀਕ ਤੋਂ ਅਹੀਨਕ, ਅਹੀਨਕ ਤੋਂ ਰੁਰੂ, ਰੁਰੂ ਤੋਂ ਪਾਰਿਆਤ੍ਰਕ, ਪਾਰਿਆਤ੍ਰਕ ਤੋਂ ਦੇਵਲ, ਦੇਵਲ ਤੋਂ ਵਤਸਲ, ਵਤਸਲ ਤੋਂ ਉਤਕ, ਉਤਕ ਤੋਂ ਵਜ੍ਰਨਾਭ, ਵਜ੍ਰਨਾਭ ਤੋਂ ਸ਼ੰਖਨ, ਸ਼ੰਖਨ ਤੋਂ ਆਦਿਉਸ਼ਿਤਾਸ਼ਵ, ਅਤੇ ਆਦਿਉਸ਼ਿਤਾਸ਼ਵ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵਸਹਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਵਿਸ਼ਵਸਹਾ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਹਿਰਣ੍ਯਨਾਭਾ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਰਾਜਾ ਜੈਮੀਨੀ ਨੇ ਵਿਦਿਆ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਯਾਜ਼੍ਯਵਲਕ ਨੇ ਯੋਗ ਸਿੱਖਿਆ। ਹਿਰਣ੍ਯਨਾਭਾ ਤੋਂ ਪੁਸ਼੍ਯ, ਪੁਸ਼੍ਯ ਤੋਂ ਧ੍ਰੁਵਸੰਧਿ, ਧ੍ਰੁਵਸੰਧਿ ਤੋਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਅਗਨਿਵਰਣ, ਅਗਨਿਵਰਣ ਤੋਂ ਸ਼ੀਘਰਗ, ਅਤੇ ਸ਼ੀਘਰਗ ਤੋਂ ਮਰੁ ਹੋਏ। ਇਹ ਮਰੁ ਅੱਜ ਵੀ ਕਲਾਪਾ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜੀਵਤ ਹਨ। ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੂਰਿਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਗੇ। ਮਰੁ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼ਰੁਕ, ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼ਰੁਕ ਤੋਂ ਸੁਸੰਧੀ, ਸੁਸੰਧੀ ਤੋਂ ਅਮਰਸ਼, ਅਮਰਸ਼ ਤੋਂ ਸਹਸਵਾਨ, ਤੇ ਸਹਸਵਾਨ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵਭਵ ਹੋਏ। ਵਿਸ਼ਵਭਵ ਤੋਂ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਮਹਾਭਾਰਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਭਿਮਨ्यु ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਹ ਹਨ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮੁਖ ਰਾਜੇ; ਜੋ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਿਮਿ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਹੋਮਕਾਰੀ ਵਜੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੰਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੁਝ ਨਾ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਸਮਝ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਯਜਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਨਿਮਿ ਨੇ ਹੋਰ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੌਤਮ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਯਜਨ ਕਰਵਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਯਜਨ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿਮਿ ਦਾ ਕਰਮ ਕਰਾਂਗਾ।" ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗੌਤਮ ਪਹਲੇ ਹੀ ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਰਮ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਨਿਰਦੇਹ—ਵਿਦੇਹ—ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਅਚਾਰਯ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾਂ ਦੱਸੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਉਰਜਾ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੰਯੋਗ ਦੁਆਰਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਮਿਲਿਆ। ਨਿਮਿ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ, ਨਾਂ ਸੜਿਆ, ਨਾਂ ਹੀ ਖਰਾਬ ਹੋਇਆ, ਸਦਾ ਤਾਜ਼ਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਯਜਨ ਦੇ ਪੂਰਨ ਹੋਣ ’ਤੇ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਓ।" ਨਿਮਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਭਾਗਵਾਨੋ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜੁਦਾਈ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਾਂ, ਪਰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਰੀਰ ਨਾ ਲਵਾਂ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਲਕਾਂ ਮਾਰਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕੋਈ ਔਲਾਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਡਰਿਆ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਰਾਜਾ-ਹੀਨ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਥਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਜਨਮ ਕਾਰਨ ਜਨਕ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਦੇਹਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵੈਦੇਹਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਮਥਨਾ ਤੋਂ ਮਿਥੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਦਾਵਸੁ, ਫਿਰ ਨੰਦਿਵਰਧਨ, ਸੁਕੇਤੁ, ਦੇਵਰਾਤ, ਬ੍ਰਿਹਦੁਕੂਥ, ਮਹਾਵੀਰਯ, ਸਤਿਧ੍ਰਿਤੀ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਹਰਯਸ਼ਵ, ਮਰੁ, ਪ੍ਰਤਿਬੰਧਕ, ਕ੍ਰਿਤਰਥ, ਕ੍ਰਿਤੀ, ਵਿਬੁਧ, ਮਹਾਧ੍ਰਿਤੀ, ਕ੍ਰਿਤਿਰਾਤ, ਮਹਾਰੋਮ, ਸੁਵਰਨਰੋਮ, ਹ੍ਰਸਵਰੋਮ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੀਰਧਵਜ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਸੀਰਧਵਜ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਲ ਦੀ ਰੇਖ ਤੋਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪਾਇਆ। ਸੀਰਧਵਜ ਦਾ ਭਰਾ ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਂਕਾਸ਼੍ਯ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਸੀਰਧਵਜ ਦੀ ਪਤਨੀ ਭਾਨੁਮਤੀ ਸੀ। ਭਾਨੁਮਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ਤਦ੍ਯੁਮਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਸ਼ੁਚਿ, ਫਿਰ ਊਰ੍ਜ੍ਜਚਵਹ, ਸਤਿਧਵਜ, ਕੁਨੀ (ਕ੍ਰਿਨੀ), ਅੰਜਨ, ਅੰਜਨ ਤੋਂ ਰਿਤੁਜਿਤ, ਫਿਰ ਅਰਿਸ਼੍ਟਨੇਮੀ, ਸ਼੍ਰਤਾਯੁ, ਸੂਰ੍ਯਾਸ਼੍ਵ, ਸੰਜਯ, ਕ੍ਸ਼ੇਮਾਰੀ, ਦਨੇਨ, ਮੀਨਰਥ (ਮਾਨਰਥ), ਸਤ੍ਯਰਥ, ਸਾਤ੍ਯਰਥੀ, ਸਾਤ੍ਯਰਥਰੁਪਗੁ, ਸ਼੍ਰੁਤ, ਸ਼ਾਪ, ਸੁਵਰ੍ਜ੍ਜਾ (ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਸੁਭਾਸ, ਸੁਸ਼੍ਰੁਤ, ਜਯ, ਵਿਜਯ, ਰਿਤ, ਸੁਨਯ, ਵੀਤਹਵ੍ਯ, ਸੰਜਯ, ਧ੍ਰਿਤੀ, ਬਹੁਲਾਸ਼੍ਵ, ਕ੍ਰਿਤੀ—ਇਹਨਾਂ ਵਿਚ ਜਨਕ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੇਖਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ। ਇਹ ਹਨ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਈ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਰਾਜੇ ਹੋਏ। ਮੈਤਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮੋਹਨਯੋਗ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸੂਰਿਆ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣਾਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵੀ ਸੁਣਾਂ, ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ।" ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰੇਖਾ ਸੁਣਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਨੇਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।