ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਮਾਸ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਕਿੰਨਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ?" ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਧਿਆਨ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮਾਸ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਅਸਮਾਧਿਕ ਮਾਸ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਇਸ ਦੀ ਲਾਲਚ ਹੋਵੇਗੀ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ ਸੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕਦੇ ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਪਾਬੰਦੀ ਸਦਾ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਹੇਗੀ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ, ਪਾਣੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਦਯੰਤਿ ਨੇ, ਜੋ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰਕ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਦੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਲਿਆ। ਬਦਲੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਪੈਰ ਸੜ ਗਏ ਤੇ ਕਾਲੇ ਹੋ ਗਏ; ਇਸ ਲਈ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦਾ, "ਕਾਲੇ ਪੈਰ ਵਾਲਾ," ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹਰ ਛੇਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਵਭਾਵ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਸ਼ਕਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਡਰੇ ਤੇ ਭੱਜੇ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਅਰਜ ਕੀਤੀ: "ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਮਿਤ੍ਰਸਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਹੀਂ!" "ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਔਰਤ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਮੈਂ ਅਧੂਰੀ ਹਾਂ," ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋਈ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ। ਇਸ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅਧੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇ ਭੋਗ ਦੀ ਲਾਲਚ ਹੋਵੇਗੀ।" ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਬੀਤਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਾਪ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਦਯੰਤਿ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਨਿਰਸੰਤਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ 'ਤੇ, ਮਦਯੰਤਿ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ-ਉਤਪਤੀ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀਤੀ। ਸਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਬੱਚਾ ਮਦਯੰਤਿ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਸ਼ਮਕਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਅਸ਼ਮਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੁਲਕਾ ਸੀ। ਜਦ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੁਲਕਾ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਨੰਗੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਘੇਰ ਕੇ ਬਚਾਇਆ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ "ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਢਾਲ ਨਾਲ ਬਚਾਇਆ" ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਮੁਲਕਾ ਤੋਂ ਦਸ਼ਰਥ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਲੀਵੀਲਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਸਹਾ। ਵਿਸ਼ਵਸਹਾ ਤੋਂ ਖਟਵਾਂਗਾ ਜਨਮਿਆ। ਦੇਵਤਾ-ਅਸੁਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ 'ਤੇ, ਖਟਵਾਂਗਾ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖਟਵਾਂਗਾ ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਵਰ ਲੈਣਾ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਦੱਸੋ।" ਤੁਰੰਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਮੁਹੂਰਤ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ।" ਖਟਵਾਂਗਾ, ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਰੂਹਾਨੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਤੇ ਆਖਿਆ: "ਕਦੇ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਤੋੜਿਆ; ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਰੁੱਖ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਅਟੱਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮਕ, ਅਵਰਨਣਯ ਰੂਪ, ਸਤ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਖਟਵਾਂਗਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਇੱਕ ਮੁਹੂਰਤ ਦੀ ਉਮਰ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਖਟਵਾਂਗਾ ਨੇ ਬੁਧੀ ਤੇ ਸੱਚ ਰਾਹੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ। ਖਟਵਾਂਗਾ ਤੋਂ ਦੀਰਘਬਾਹੂ, ਫਿਰ ਰਘੁ, ਉਸ ਤੋਂ ਅਜਾ, ਤੇ ਅਜਾ ਤੋਂ ਦਸ਼ਰਥ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਤੋਂ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਭਰਤ, ਤੇ ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਰਾਮ, ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਹੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਾਟਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਯਜਨਾ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਰੀਚਾ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।