ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਅੰਗੁਠੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਜਾਂ ਰਾਖ ਨਾਲ ਛੂਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਤਮਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਬੜੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਇਰਾਦਤ ਨਾਲ ਇਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂ ਇਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਹੱਡੀ, ਚਮੜੀ, ਨਸ, ਵਾਲ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਇਹ ਪਾਣੀ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਛੂਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਘੋੜਾ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਲ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਸਗਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਘੋੜਾ ਵਾਪਸ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਲੀਪਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਦਿਲੀਪਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਗੀਰਥ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆਂਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਭਗੀਰਥ ਤੋਂ ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ, ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਨਾਭਾਗਾ ਹੋਇਆ। ਨਾਭਾਗਾ ਤੋਂ ਅੰਬਰੀਸ਼ਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅਯੁਤਾਯੁ। ਅਯੁਤਾਯੁ ਤੋਂ ਰਿਤੁਪਰਣਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਨਲਾ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਰਿਤੁਪਰਣਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਰਵਕਾਮਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਦਾਸਾ, ਅਤੇ ਸੁਦਾਸਾ ਤੋਂ ਸੌਦਾਸਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਤ੍ਰਸਹਾ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਸੌਦਾਸਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬੱਘ ਦੇਖੇ। ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬੱਘ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਉਹ ਬੱਘ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸਸ ਬਣ ਗਿਆ। ਦੂਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਦਲਾ ਲੈ ਕੇ ਰਹਾਂਗਾ," ਅਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸੌਦਾਸਾ ਨੇ ਇੱਕ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਸੀਠਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਖਸਸ, ਵਸੀਠਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਖਰੀ ਰਸਮ 'ਤੇ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲਈ ਦੇਵੋ," ਅਤੇ ਕਹਿ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਸੋਈਏ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰਾਖਸਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਮਾਸ ਪਕਾਇਆ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਉਸ ਮਾਸ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ ਵਸੀਠਾ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਵਸੀਠਾ ਆਏ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਵਸੀਠਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹਾ! ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਬੁਰਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਮਾਸ ਭੇਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਕੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ?" ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮਾਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਵਸੀਠਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਅਸੇਤਿਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਅਯੋਗ ਮਾਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਘੇਰ ਲਵੇਗੀ।" ਤੁਰੰਤ, ਰਾਜਾ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ।" ਵਸੀਠਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕਿਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਪਾਬੰਦੀ ਸਦਾ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਹੋਵੇਗੀ।" ਰਾਜਾ ਵੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਵਸੀਠਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਦਯੰਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਵਸੀਠਾ ਨੂੰ ਕੁਲਗੁਰੂ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਪਾਣੀ ਨਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਨਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਸੜ ਗਏ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਹੋ ਗਏ; ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦਾ, "ਕਾਲੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ," ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਵਸੀਠਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਛੇਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸਸੀ ਸਵਭਾਵ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਕਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਵੇਲੇ ਦੇਖਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜੇ, ਪਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਮਿਤ੍ਰਸਹਾ, ਤੂੰ ਰਾਖਸਸ ਨਹੀਂ!" "ਤੂੰ, ਜੋ ਔਰਤ ਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਸੁਖ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਮੈਂ ਅਧੂਰੀ ਹਾਂ," ਉਸ ਨੇ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਰਾਜਾ, ਬੱਘ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਅਧੂਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਖਾ ਗਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਘੇਰ ਲਵੇ।" ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਦਯੰਤੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਈ, ਜੋ ਹੁਣ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ 'ਤੇ ਵਸੀਠਾ ਨੇ ਮਦਯੰਤੀ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਸੰਤਾਨ-ਕਰਮ ਕਰਵਾਇਆ।