ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਆਚਾਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬੁਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਤੇ, ਸੱਚੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਪਾਠ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਜਪ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਮੇਂ ਮਨ, ਬਚਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ, ਅਣੁਚਿਤ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂ ਦਵਾਈ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਦੇ ਵੀ ਨਜ਼ਦੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਤਪ-ਅਭਿਆਸ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਦਰਾਂ, ਚੌਰਾਹਿਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਥਾਂ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਬਾਗਾਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣਾ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਮਹਾਰਾਜ, ਬਾਕੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਜਾਂ ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਮੂਤ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਤੀਬਰ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਅਸ਼ੁਭ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਪਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਇਹ ਰੋਗ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਨਜ਼ਦੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਧਰਮ ਦਾ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਥੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਦੋਹਾਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਡਰ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਪਰੋਕਤ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਉਪਜਾਉ ਸਮਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਔਰਵਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਸਿੱਧ ਪੁਰਖਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਸੰਧਿਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਕਪੜੇ ਪਾਉਣੇ, ਵਧੀਆ ਜੜੀਆਂ ਲਾਉਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਮਾਣਕ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਿਰ ਨੂੰ ਸਾਫ ਤੇ ਸੁਚੱਜਾ ਰੱਖੋ, ਸੁਗੰਧ ਲਗਾਓ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਪਾਓ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਟੇ, ਮਨੋਹਰ ਤੇ ਸੁਘੜ ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖੋ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵਸਤੂ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਲਵੋ; ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾਈ ਨਾਲ ਨਾ ਬੋਲੋ; ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ; ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਵਿਖਾਓ। ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਖਰਾਬ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਨਾ ਚੜ੍ਹੋ, ਨਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸੋ। ਨਿੰਦਤ, ਪਤਿਤ, ਪਾਗਲ, ਵੈਰੀ, ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਾਹਕਾਂ ਜਾਂ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਖਰਚ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਯਾਤਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਜ਼ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੜੋ, ਨਾ ਸੜਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਓ, ਨਾ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੋ। ਦੰਦ ਨਾ ਕਟਕਟਾਓ, ਨਾ ਨੱਕ ਖੋਟੋ; ਜਦੋਂ ਜੰਭਾਈ ਆਵੇ, ਮੂੰਹ ਢੱਕੋ; ਸਾਹ ਜਾਂ ਖੰਘ ਦੂਜਿਆਂ ਵੱਲ ਨਾ ਸੁੱਟੋ। ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਹੱਸਣ ਜਾਂ ਸ਼ੋਰ ਕਰਨ ਤੋਂ, ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਪਖਾਣਾ ਕਰਨ ਤੋਂ, ਨਾ ਨੱਖ ਨਾਲ ਖਾਣ ਤੋਂ, ਨਾ ਘਾਹ ਕੱਟਣ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਖੁਰਚਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਦਾਡੀ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾ ਖਾਓ, ਨਾ ਮਲੋ; ਅੱਗ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਿਧ ਕਰਮਾਂ ਵੱਲ ਨਾ ਤੱਕੋ। ਨਾ ਨੰਗੀ ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਵੱਲ, ਨਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਡੁੱਬਦੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕੋ; ਲਾਸ਼ ਦੀ ਘੰਮ ਨਾ ਸੁੰਘੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੀ ਗੰਧ ਹੈ। ਚੌਰਾਹਿਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਬਾਗਾਂ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੰਦ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਸਦਾ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪੂਜਨੀਯ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਛਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਇਕੱਲਾ ਸੁੰਨ-ਸਾਨ ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਾਲ, ਹੱਡੀਆਂ, ਕੰਟੇ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਯਜਨ ਦੇ ਬਚਤ, ਭਸਮ, ਚਿਲਕਾਂ, ਜਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਿੱਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਨਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਕਪਟ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣੀ; ਨਾ ਸੱਪ ਕੋਲ ਜਾਣਾ, ਨਾ ਲੰਮਾ ਖੜ੍ਹਾ ਜਾਂ ਬੈਠਾ ਰਹਿਣਾ। ਨਾ ਜਿਆਦਾ ਜਾਗਣਾ, ਨਾ ਜਿਆਦਾ ਸੋਣਾ, ਨਾ ਜਿਆਦਾ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਜਾਂ ਬੈਠਣਾ; ਨਾ ਜਿਆਦਾ ਲੰਬਾ ਲੈਟਣਾ ਜਾਂ ਵਿਅਯਾਮ ਕਰਨਾ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਧੁੰਦ, ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੀ ਹਵਾ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਨਾ ਸੋਣਾ, ਨਾ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਮ ਕਰਨੇ; ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਖਾਣਾ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਯਜਨ, ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਆਚਮਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਇਕ ਕਪੜਾ ਹੀ ਪਾ ਕੇ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਪਾਠ ਕਰਦਿਆਂ। ਕਦੇ ਵੀ ਮন্দ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ। ਉੱਚ ਜਾਂ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਵਿਆਹ ਤੇ ਝਗੜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਾਨ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾ ਕਰੋ, ਨਾ ਸੁੱਕੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਰੱਖੋ; ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸਹਿਣ ਕਰ ਲਵੋ ਤੇ ਵੈਰੀ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲੀ ਲਾਭ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨਾ ਸੁੱਕਾਓ; ਨਾ ਹੀ ਵਾਲ ਝਾੜੋ ਜਾਂ ਉਠਦੇ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਨਾ ਖਾਓ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਾ ਰੱਖੋ, ਨਾ ਪੂਜਨੀਯ ਵਸਤੂ ਵੱਲ ਪੈਰ ਕਰੋ; ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਨਿਮਰਤਾ ਦੇ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਨਾ ਬੈਠੋ। ਮੰਦਰ, ਚੌਰਾਹੇ ਜਾਂ ਮੰਗਲਮਈ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਨਾ ਤੁਰੋ, ਨਾ ਉਲਟੇ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰੋ, ਸਦਾ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮੋ। ਕਦੇ ਵੀ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਪੂਜਨੀਯ ਚੀਜ਼ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਨਾ ਥੂਕੋ, ਨਾ ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਕਰੋ। ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਨਾ ਕਰੋ, ਨਾ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ; ਕਦੇ ਵੀ ਕਫ, ਪਖਾਨਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਖੂਨ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਾ ਰੱਖੋ। ਖਾਣ ਵੇਲੇ, ਹੋਮ, ਮੰਗਲ ਕਰਮ, ਪਾਠ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕਫ ਜਾਂ ਨੱਕ ਦੀ ਰੇਸ਼ਾ ਨਾ ਸੁੱਟੋ। ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਕਾਰੀ ਨਾ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਘੱਟ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਈਰਖਾ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ। ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੂਜਨੀਯ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਵਸਤੂਆਂ, ਫੁੱਲ, ਮਾਣਕ ਜਾਂ ਘਿਉ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਜਾਵੇ। ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ, ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕਰੋ, ਦੁਖੀ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੋ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਚਾਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਾਂਗ ਵਹੀ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ, ਸੁਚੱਜਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।