ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਾਗਰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਸਮੰਜਸਾ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜਦੋਂ ਇਹ ਬਚਪਨ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸਮੰਜਸਾ ਨੇ ਬਚਪਨ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮਾੜੇ ਵਿਵਹਾਰ ਕਾਰਨ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਅਸਮੰਜਸਾ ਦੀ ਹੀ ਚਾਲ ਚਲਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾੜੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕਪਿਲ ਮੁਨੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਕਪਿਲ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸਮੰਜਸਾ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਮਾੜਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲੇਗਾ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸਾਗਰ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਘੋੜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੋਈ ਘੋੜਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇੱਕ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਖੋਦਿਆ। ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵਲਗਦਾ ਵੇਖਿਆ। ਨਜ਼ਦੀਕ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕਪਿਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਰਤਾਂ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਫੈਲਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਘੋੜਾ ਚੋਰ—ਕਪਿਲ ਮੁਨੀ—ਸਨ। ਮਾੜੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਹਿ ਉਠੇ, "ਇਹ ਸਾਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਇਸ ਨੇ ਯਜਨ ਰੋਕਿਆ, ਆਓ ਘੋੜਾ ਚੋਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ!" ਅਤੇ ਉਹ ਦੌੜ ਪਏ। ਪਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਮੋੜ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਅੱਗ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਚਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਘੋੜਾ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਕਪਿਲ ਮੁਨੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਾਗਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਅੰਸ਼ੁਮਤ ਨੂੰ ਘੋੜਾ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਅੰਸ਼ੁਮਤ, ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖੋਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਕਪਿਲ ਮੁਨੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਾ, ਘੋੜਾ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ, ਅਤੇ ਵਰ ਮੰਗ। ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ਜ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਿਆਉਣਗੇ।" ਅੰਸ਼ੁਮਤ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹਮਾਰੇ ਪੂਰਵਜ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਐਸਾ ਵਰ ਦੋ ਕਿ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਣ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਤੂੰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਹਿ ਚੁਕਾ ਹਾਂ—ਤੇਰਾ ਪੋਤਾ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਿਆਉਣਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਅਸਥੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ।" ਇਹ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਬਹੁਤ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਰਾਦਤ ਨਾਲ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ, ਹੱਡੀਆਂ, ਚਮੜੀ, ਨਸਾਂ, ਵਾਲ ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕੋਈ ਭਾਗ ਉਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਸ਼ੁਮਤ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਘੋੜਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਦੇ ਯਜਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਸਾਗਰ ਨੇ ਘੋੜਾ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਿਆ। ਫਿਰ, ਅੰਸ਼ੁਮਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਲੀਪਾ ਜਨਮਿਆ। ਦਿਲੀਪਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਗੀਰਥ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਿਆ ਕੇ 'ਭਾਗੀਰਥੀ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਭਗੀਰਥ ਤੋਂ ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ, ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾ, ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਤੋਂ ਨਾਭਾਗਾ, ਨਾਭਾਗਾ ਤੋਂ ਅੰਬਰੀਸ਼, ਅੰਬਰੀਸ਼ ਤੋਂ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ, ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ ਤੋਂ ਅਯੁਤਾਯੁ, ਅਯੁਤਾਯੁ ਤੋਂ ਰਿਤੁਪਰਨ, ਜੋ ਨਲ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਰਿਤੁਪਰਨ ਤੋਂ ਸਰਵਕਾਮਾ, ਸਰਵਕਾਮਾ ਤੋਂ ਸੁਦਾਸਾ, ਅਤੇ ਸੁਦਾਸਾ ਤੋਂ ਸੌਦਾਸਾ (ਜੋ ਮਿਤ੍ਰਸਹਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਜਨਮਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸੌਦਾਸਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬਾਘ ਵੇਖੇ। ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਬਾਘਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬਾਘ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਜੀਵ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ। ਦੂਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਦਲਾ ਲੈ ਕੇ ਰਹਾਂਗਾ," ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸੌਦਾਸਾ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਮੁਨੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੀ ਰੂਪਧਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲਈ ਦੋ," ਅਤੇ ਕਹਿ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਰਸੋਈਏ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਪਕਾਇਆ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ, ਮਾਸ ਪਕਾ ਕੇ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਜਦੋਂ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਆਏ, ਸੌਦਾਸਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।