ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਬਾਹੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਸੰਤਾਨ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਰਹਿਆ। ਬਾਹੂ, ਜਦ ਉਹ ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਔਰਵਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਪਣੀ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਵੱਸੇ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ, ਪਤੀ ਦੀ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਤੀ ਹੋਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ — ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ — ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਮਹਾਨ ਔਰਵਾ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, “ਬਸ, ਬਸ, ਇਹ ਗਲਤ ਨਿਸ਼ਚੈ ਛੱਡੋ! ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਧਨੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ, ਕਈ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।” ਔਰਵਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਤੀ ਹੋਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਔਰਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਲੈ ਆਏ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਉਜਲਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਔਰਵਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਗਰ ਰੱਖਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਔਰਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ ਅਸਤਰ — ਆਗਨੇਯ — ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦਸਾਈ। ਜਦ ਸਗਰ ਦੀ ਸਮਝ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਾਂ, ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹਾਂ? ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?” ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਕੀਕਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਰਾਜ-ਹਤਿਆ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਗਰ ਨੇ ਵਚਨ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹਹੈਯਾ, ਤਾਲਜੰਗਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ। ਸਗਰ ਨੇ ਹਹੈਯਾ ਤੇ ਤਾਲਜੰਗਾ ਦੇ ਅਧਿਕਤਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਕ, ਯਵਨ, ਕਾਂਬੋਜ, ਪਾਰਦ ਅਤੇ ਪਹਲਵ, ਜਦ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਕੁਟੁੰਬ ਦੇ ਗੁਰੂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਦੇ ਮੁਰਦੇ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਸਗਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਬਸ ਹੁਣ! ਇਹ ਜੀਵਦੇ ਮੁਰਦੇ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇਰੇ ਵਚਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਦੁਜੀ ਜਾਤ ਦੇ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੈ।” ਸਗਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮੰਨ ਲਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ: ਯਵਨ ਨੂੰ ਮੁੰਢਾ ਕਰਾਇਆ, ਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਲ਼ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਪਾਰਦਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਵਾਲ਼ ਰੱਖਣੇ, ਪਹਲਵਾਂ ਨੂੰ ਦਾਡ਼ ਰੱਖਣੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਸਕਾਰਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਪਾਠ ਛੱਡਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਮਲੇਛ ਹੋ ਗਏ। ਸਗਰ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਰਾਜ ਨਾਲ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਸਗਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ — ਸੁਮਤੀ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਦੀ ਧੀ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਿਨੀ, ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ। ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਸਗਰ ਨੇ ਔਰਵਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਔਰਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: “ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਵੇਗਾ, ਦੂਜੀ ਤੋਂ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ। ਜੋ ਚਾਹੋ, ਚੁਣ ਲਵੋ।” ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਚੁਣਿਆ, ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਚੁਣੇ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ — ਅਸਮੰਜਸ — ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਵੇਗਾ। ਸੁਮਤੀ ਤੋਂ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਦੀ ਧੀ, ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਅਸਮੰਜਸ ਤੋਂ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਅਸਮੰਜਸ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜਦ ਬਚਪਨ ਪਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਬ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਆਚਰਨ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਅਸਮੰਜਸ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਗਾੜ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਗਿਆਨ-ਪੂਰਨ ਸਨ, ਕਪੀਲ — ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ — ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸਮੰਜਸ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕੇਗੀ?” ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, “ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਗਰ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਘੋੜਾ ਰਖੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੋਈ ਆ ਕੇ ਘੋੜਾ ਚੁਰਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਲੇ ਇੱਕ ਛੇਕ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਖੋਦਿਆ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਸਗਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵਚਨਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਅਨੋਖੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹੋਈਆਂ।