ਅਨਰਣਯ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਪૃਸ਼ਦਸ਼ਵ ਹੋਏ। ਪૃਸ਼ਦਸ਼ਵ ਤੋਂ ਹਰਯਸ਼ਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਹਰਯਸ਼ਵ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹਸਤ ਹੋਏ। ਹਸਤ ਦੇ ਘਰ ਸੁਮਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਸੁਮਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਧਨਵਾ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਧਨਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਤ੍ਰੈਯਾਰੁਣੀ ਹੋਏ। ਤ੍ਰੈਯਾਰੁਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਹੋਏ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਇਹੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਅਵਸਥਾ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਸੁੱਕਾ ਪਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਵਾਸਤੇ, ਅਤੇ ਚੰਡਾਲਾਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਨਾ ਲੈਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਹਨਵੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਵਟ-ਵ੍ਰਿਖਸ ਹੇਠੋਂ ਹਰਣ ਦਾ ਮਾਸ ਲਿਆਉਂਦੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਧਾਰਣ ਤਪ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੂੰ ਸ਼ਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਲੈ ਗਏ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਤੋਂ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਰੋਹਿਤਾਸ਼ਵ, ਫਿਰ ਹਰਿਤ, ਫਿਰ ਚੰਚੂ, ਫਿਰ ਵਿਜਯਵਸੁਦੇਵ, ਫਿਰ ਰੁਰੂਕ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਕ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਵ੍ਰਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਬਾਹੂ ਹੋਏ। ਬਾਹੂ ਨੂੰ ਹੈਹਯ, ਤਾਲਜੰਘ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰਾਇਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣੀ ਸੀ, ਜ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਗਰਭ ਨਾ ਧਾਰੇ। ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ 'ਚ ਬੱਚਾ ਸੱਤ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ। ਬਾਹੂ, ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਔਰਵਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੇੜੇ ਮਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੀ ਸਤੀ ਹੋਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਧੋਂ ਮਾਹਾਨ ਔਰਵਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤੀਨੋਂ ਕਾਲ (ਅਤੀਤ, ਵਰਤਮਾਨ, ਭਵਿੱਖ) ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਏ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਬਸ, ਬਸ, ਇਹ ਗਲਤ ਨਿਸ਼ਚਯ ਛੱਡ ਦੇ! ਤੇਰੇ ਗਰਭ 'ਚ ਪੂਰੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਮਰਾਟ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਔਰਵਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਉੱਜਲ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਜਨਮਿਆ। ਔਰਵਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ-ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਗਰ ਰੱਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਗਰ ਨੂੰ ਯਜ੍ਯੋਪਵੀਤ (ਜਨੇਊ) ਹੋਇਆ, ਔਰਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੀ ਆਗਨੇਯ ਅਸਤਰ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ। ਸਮਝ ਆਉਣ ਉੱਤੇ, ਸਗਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਤਾ, ਅਸੀਂ ਕਿਥੇ ਹਾਂ? ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?" ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਹੰਢਾਈ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸਗਰ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਹੈਹਯ, ਤਾਲਜੰਘ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹੈਹਯ ਅਤੇ ਤਾਲਜੰਘ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਸ਼ਕ, ਯਵਨ, ਕਾਮਬੋਜ, ਪਾਰਦ ਅਤੇ ਪਹਲਵ ਜਦੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਗੁਰੂ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਗਏ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਤ ਮ੍ਰਿਤਕ (ਜੀਉਂਦੇ ਮਰੇ) ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਸਗਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਅਤਿ ਕਰੇ। ਤੇਰੇ ਵਚਨ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਸਗਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ—ਯਵਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਮੁੰਡਵਾਇਆ, ਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੀ ਉਪਰਲੀ ਵਾਰ ਮੁੰਡਵਾਈ, ਪਾਰਦਾਂ ਨੂੰ ਵਾਲ ਲੰਮੇ ਰੱਖਣ ਆਖਿਆ, ਪਹਲਵਾਂ ਨੂੰ ਦਾਡ਼ ਰੱਖਣੀ ਆਖੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਮੰਤਰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗੇ ਗਏ ਅਤੇ ਮਲੇਛ ਬਣ ਗਏ। ਸਗਰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸੱਤਾਂ ਦੁਵੀਪਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਰਾਜ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ। ਮੁਨਿ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਗਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ—ਸੁਮਤੀ, ਜੋ ਕਾਸ਼ਯਪ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਿਨੀ, ਜੋ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਸਗਰ ਨੇ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਔਰਵਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤ੍ਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ ਜੋ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਏਗਾ, ਦੂਜੀ ਤੋਂ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੋਣਗੇ। ਜੋ ਚਾਹੋ, ਚੁਣ ਲਵੋ। ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤ੍ਰ ਚੁਣਿਆ, ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤ੍ਰ ਚੁਣੇ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤ੍ਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਸਮੰਜਸ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸੁਮਤੀ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਦੀ ਧੀ, ਦੇ ਘਰ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੋਏ। ਅਸਮੰਜਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤ੍ਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਸੀ। ਪਰ ਅਸਮੰਜਸ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਬੁਰੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।