ਨਰਮਦਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਸੰਪੂਰਨ ਸਪੰਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਨੇ ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ ਕਿ ਜੋ ਭੀ ਨਰਮਦਾ ਦਾ ਨਾਮ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ ਉਚਾਰੇਗਾ, ਉਹ ਸਪੰਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰੇਗਾ। ਇਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਹੈ: “ਸਵੇਰੇ ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਨਰਮਦਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਸਪੰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ।” ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਦਿਨ ਰਾਤ ਜਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਪੰਨ ਨਹੀਂ ਡੰਕਦੇ ਅਤੇ ਜੋ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸਪੰਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਵਰ ਦਿਤਾ ਕਿ ਪੁਰੁਕੁਤਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਕਦੇ ਟੁੱਟੇਗਾ ਨਹੀਂ। ਪੁਰੁਕੁਤਸ ਤੋਂ ਨਰਮਦਾ ਰਾਹੀਂ ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੁ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੁ ਤੋਂ ਅਨਰਣਯਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਸਮੇਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਨਰਣਯਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਿਸ਼ਦਸ਼੍ਵ ਹੋਇਆ; ਪ੍ਰਿਸ਼ਦਸ਼੍ਵ ਤੋਂ ਹਰਿਅਸ਼੍ਵ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਹਸ੍ਤ, ਫਿਰ ਸੁਮਨਾ, ਸੁਮਨਾ ਤੋਂ ਤ੍ਰਿਧਨਵਾ, ਤ੍ਰਿਧਨਵਾ ਤੋਂ ਤ੍ਰੈਯਾਰੁਣੀ ਹੋਇਆ। ਤ੍ਰੈਯਾਰੁਣੀ ਤੋਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਦਰਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਸੁੱਕੀ ਪਈ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਲਈ, ਅਤੇ ਚੰਡਾਲਾਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਨਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਡੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਹਿਰਨ ਦਾ ਮਾਸ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸੁਰਗ ਲੈ ਗਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਤੋਂ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਰੋਹਿਤਾਸ਼੍ਵ; ਫਿਰ ਹਰਿਤ; ਹਰਿਤ ਤੋਂ ਚੰਚੁ; ਚੰਚੁ ਤੋਂ ਵਿਜਯਵਸੁਦੇਵ; ਵਿਜਯਵਸੁਦੇਵ ਤੋਂ ਰੁਰੂਕ; ਰੁਰੂਕ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿਕ। ਵ੍ਰਿਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਾਹੂ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੈਹਯ, ਤਾਲਜੰਘ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸਹਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਸੱਤ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ। ਬਾਹੂ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਔਰਵਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਸਤੀ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤਿੰਨ ਕਾਲਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਮਹਾਨ ਸ਼ੀ ਔਰਵਾ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਬਸ, ਬਸ, ਇਹ ਗਲਤ ਨਿਸ਼ਚਯ ਛੱਡ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਇਕ ਮਹਾਨ ਸਮਰਾਟ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਵਾਲਾ, ਅਨੇਕ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬੈਠਾ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, “ਤੂੰ ਇਹ ਉਤਾਵਲਾਪਨ ਨਾ ਕਰ,” ਉਸ ਨੇ ਸਤੀ ਹੋਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਔਰਵਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਏ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਇਕ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਔਰਵਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਗਰ ਰੱਖਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਔਰਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੀ ਅਗ੍ਨਿਆਸ੍ਤ੍ਰ ਵੀ ਸਿਖਾਈ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਾਂ, ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹਾਂ? ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?” ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਰਾਜ ਗੱਦੀ ਲੁੱਟੀ ਜਾਣ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਗਰ ਨੇ ਹੈਹਯ, ਤਾਲਜੰਘ ਆਦਿਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹੈਹਯ ਅਤੇ ਤਾਲਜੰਘ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਸ਼ਕ, ਯਵਨ, ਕਾਮਬੋਜ, ਪਾਰਦ ਅਤੇ ਪਹਲਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੁਲਗੁਰੂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਕੋਲ ਸਰਨ ਲੈ ਆਏ। ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਤ ਮ੍ਰਿਤਕ ਬਣਾ ਕੇ, ਸਗਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਇਹ ਜੀਵਤ ਮ੍ਰਿਤਕ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਕੇਵਲ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।” ਸਗਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਮੰਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਯਵਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਮੁੰਡਵਾ ਦਿੱਤੇ, ਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਮੁੰਡਿਆ, ਪਾਰਦਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਵਾਲ਼ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਪਹਲਵਾਂ ਨੂੰ ਦਾਢੀਆਂ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਦ-ਪਾਠ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਛੱਡਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।