ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਧਨਾਤਮਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲਿਆ—ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਜਨਮਾ, ਅਨਾਦਿ, ਅੰਤਹੀਨ, ਅਟੱਲ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਅਚੁਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅੰਤਹੀਨ, ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਂਧਾਤ੍ਰ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਕਥਾ ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸੌਭਰੀ ਦੀ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸਿਖਾਉਂਦਾ, ਸੁਣਦਾ, ਸੁਣਾਉਂਦਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ, ਸਮਝਦਾ, ਲਿਖਦਾ, ਲਿਖਵਾਉਂਦਾ, ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਛੇ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਨਾਂ ਤਾਂ ਮਾੜੇ ਸੰਤਾਨ ਹੋਣਗੇ, ਨਾਂ ਝੂਠਾ ਧਰਮ, ਨਾਂ ਅਯੋਗ ਕਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵਟ; ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਮਨ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਟੱਲੇਗਾ। ਹੁਣ ਮਾਂਧਾਤੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ। ਅੰਬਰੀਸ਼ਾ, ਜੋ ਮਾਂਧਾਤੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਾ ਸੀ। ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਾ ਤੋਂ ਹਾਰੀਤਾ ਹੋਇਆ; ਹਾਰੀਤਾ ਤੋਂ ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਾਰੀਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਮੌਨਯਾ ਨਾਮਕ ਗੰਧਰਵ sixty crore ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨਾਗ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰਾਜਸਤਾ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆ ਲਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਲ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦੇ, ਅਧ-ਖੁੱਲੀਆਂ ਕਮਲ-ਆਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ-ਜਾਗਦੇ ਦੇਵਤਾ-ਸਰਵਰ, ਸਾਰੇ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਬਿਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ—ਇਹ ਡਰ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਹੋਵੇ?" ਉਸ ਮਹਾਨ, ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਂਧਾਤੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਗ ਰਾਜਾ, ਜਲ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਨਾਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਏ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਨੂੰ ਲੈ ਆਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਨਰਮਦਾ ਨੇ ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ। ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਨੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਨਾਗ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਕੋਈ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਹੈ: "ਸਵੇਰੇ ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਨਮਸਕਾਰ ਤੇਰੇ ਨੂੰ, ਨਰਮਦਾ—ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ।" ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਪ ਨਹੀਂ ਡਸਦੇ; ਵਿਸ਼ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਚਾਰਿਆ। ਨਾਗ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਨੇ ਨਰਮਦਾ ਤੋਂ ਤ੍ਰਸਦੱਸ੍ਯੁ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਤ੍ਰਸਦੱਸ੍ਯੁ ਤੋਂ ਅਨਰਣਯਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਵਿਜੈ ਦੌਰਾਨ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਨਰਣਯਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਸ਼ਦਸ਼੍ਵ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਦਸ਼੍ਵ ਤੋਂ ਹਰਯਸ਼੍ਵ, ਹਰਯਸ਼੍ਵ ਤੋਂ ਹਸਤ, ਹਸਤ ਤੋਂ ਸੁਮਨਾ, ਸੁਮਨਾ ਤੋਂ ਤ੍ਰਿਧਨਵਾ, ਤ੍ਰਿਧਨਵਾ ਤੋਂ ਤ੍ਰੈਯਾਰੁਣੀ। ਤ੍ਰੈਯਾਰੁਣੀ ਤੋਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਚੰਡਾਲਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਸੁਕਾ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਲਈ, ਅਤੇ ਚੰਡਾਲਾਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਨਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵਟ-ਵ੍ਰਿਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਹਿਰਨ ਦਾ ਮਾਸ ਲੈ ਆਉਂਦਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਹ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਤੋਂ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਰੋਹਿਤਾਸ਼੍ਵ, ਫਿਰ ਹਰੀਤਾ, ਹਰੀਤਾ ਤੋਂ ਚੰਚੁ, ਚੰਚੁ ਤੋਂ ਵਿਜਯਵਸੁਦੇਵ, ਵਿਜਯਵਸੁਦੇਵ ਤੋਂ ਰੁਰੁਕਾ, ਰੁਰੁਕਾ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿਕਾ। ਵ੍ਰਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਾਹੂ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੈਹੈ, ਤਾਲਜੰਘ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਹਰਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਗਰਭ ਧਾਰਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਸੱਤ ਸਾਲ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਬਾਹੂ ਨੇ, ਵਧੀ ਉਮਰ ਕਰਕੇ, ਔਰਵਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮੌਤ ਪਾ ਲਈ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਤਦ ਔਰਵਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ—ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ, ਵਰਤਮਾਨ—ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਬਸ, ਬਸ, ਇਹ ਗਲਤ ਨਿਰਣੈ ਛੱਡੋ! ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਰਵਰ, ਮਹਾਨ ਬਲ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਵਾਲਾ, ਅਨੇਕ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, "ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਰਣੈ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ," ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਔਰਵਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਗਰਭ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਔਰਵਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਾਗਰ ਰੱਖਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਔਰਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ, ਸ਼ਾਸਤਰ, ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ ਅਸਤਰ—ਆਗਨੇਯ—ਸਿਖਾਇਆ।