ਮਹਾਨ ਮਹਾਤਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਪਲਬਧੀਆਂ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਵਿਭਵ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਖ ਭੋਗੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਹਰ ਦਿਨ ਉਸ ਦੀ ਮਮਤਾ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ: "ਕੀ ਮੇਰੇ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਲੱਗਣਗੇ? ਕੀ ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਗੇ? ਕੀ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਆਹ ਸ਼ਾਦੀਆਂ ਵੇਖਾਂਗਾ? ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ? ਕੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਾਂਗਾ?" ਇਹ ਸੋਚਾਂ ਹਰ ਦਿਨ ਵਧਦੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁਲ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ: "ਹਾਏ! ਮੇਰੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ!" ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ—ਨਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਲੱਖ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ। ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਵੀਆਂ ਫਿਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਪਏ, ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੀ ਬੱਚੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਤਾਂਘ ਕਰੇਗਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਸੋਚਾਂ, 'ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ,' ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਜੇ ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਨਵੀਂ ਇੱਛਾ ਜਨਮ ਲੈ ਲਵੇਗੀ—ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਨੂੰ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੌਤ ਨਾਲ ਵੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਜੋ ਮਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਮੇਰੀ ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਮੱਛੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਇਹ ਮੋਹ ਮੈਂ ਆਪ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਇਸ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਅਤਿ ਵਾਧੂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਜੋ ਦੁੱਖ ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਰਾਜਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਧ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਮੋਹ ਨਾਲ, ਇਹ ਮਮਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੇਗੀ।" "ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿ ਗਈ; ਇਹ ਮੋਹ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਗਿਆ। ਮੱਛੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਆਦਿਕ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਜਾਗ ਪਈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸੀ ਵਿੱਚ ਲੁੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹੀ ਮੋਖ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ; ਮੋਹ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੋਹ ਨਾਲ ਡਿਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਸਲ ਅਤਮਾ ਲਈ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਸੰਪਤੀ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਰਮ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂਗਾ—ਉਸ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਅਗੋਚਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਸ਼ਮ, ਅਪਾਰ, ਸਫੈਦ ਤੇ ਕਾਲਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।" "ਮੇਰਾ ਮਨ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਰਹੇ—ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਪਰਕਟ ਤੇ ਪ੍ਰਕਟ ਸਰੀਰ ਅਨੰਤ ਹੈ—ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਨੰਤ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬਿਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ ਦੇ ਹਨ।" ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਸੌਭਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਪੁੱਤਰ, ਘਰ, ਆਸਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ—ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ—ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਭਿਖਸ਼ੂ ਬਣ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲਿਆ—ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਜਨਮਾ, ਬਿਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ ਦੇ, ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਅਮਰ ਹੈ—ਅਤੇ ਅਚੂਤ ਦਾ ਪਰਮ, ਅਨੰਤ, ਅਟੱਲ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਧਾਤਾ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਸੌਭਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਪੜ੍ਹੇ, ਪੜ੍ਹਾਏ, ਸੁਣੇ, ਸੁਣਾਏ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰੇ, ਸਮਝੇ, ਲਿਖੇ, ਲਿਖਵਾਏ, ਅਧਿਐਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਕਰੇ—ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਛੇ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਨਾਹ ਤਾਂ ਮਾੜੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗਾ, ਨਾਹ ਝੂਠੇ ਧਰਮ ਵੱਲ ਲੱਗੇਗਾ, ਨਾਹ ਹੀ ਅਯੋਗ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਮਨ ਕਦੇ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲੇਗਾ। ਹੁਣ ਮੰਧਾਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਬਰੀਸ਼, ਜੋ ਮੰਧਾਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਹਾਰੀਤ ਜਨਮੇ, ਅਤੇ ਹਾਰੀਤ ਤੋਂ ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਾਰੀਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਉਨੇਯਾ ਨਾਮਕ ਗੰਧਰਵ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੱਠ ਕਰੋੜ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਜਲ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੱਧ-ਖੁੱਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਅਤੇ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਜਾ ਕੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ—ਇਹ ਡਰ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਹੋਵੇਗਾ?" ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਪਰਮ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੰਧਾਤਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਜਲ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਨਾਗ ਲੋਕ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਨਰਮਦਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਲੈ ਗਈ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰੇਗਾ, ਉਸਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।" ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਹੈ: "ਸਵੇਰੇ ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਰਮਦਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਨਰਮਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ—ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ।" ਇਸ ਸ਼ਲੋਕ ਨੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੱਪ ਨਹੀਂ ਡੰਗਦੇ; ਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ ਉਸ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਉਸ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਕਦੇ ਟੁੱਟੇਗੀ ਨਹੀਂ। ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਨੇ ਨਰਮਦਾ ਤੋਂ ਤ੍ਰਸਦੱਸ੍ਯੂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਤ੍ਰਸਦੱਸ੍ਯੂ ਤੋਂ ਅਨਰਣਯ ਜਨਮੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੌਰਾਨ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।