ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਧੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਚਿੰਤਤ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਇਹ ਜਾਣਨ ਲਈ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਬਾਗ ਅਤੇ ਖਿੜਦੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਜਦੋਂ ਇਕ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤ, ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਤਾਂ ਹੈਂ? ਕੋਈ ਅਸੁਵਿਧਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ? ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?" ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਮਹਲ ਬਹੁਤ ਸੁਹਾਵਣਾ ਹੈ। ਬਾਗ ਬੜੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਹਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚਹਿਕ ਸੁਰੇਲੀ ਹੈ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਵਿਅੰਜਨ, ਉੰਗਣੀਆਂ, ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਸੌਣ-ਬੈਠਣ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਨਰਮ ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਪੂਰਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਜਨਮਭੂਮੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ? ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਨ ਤੇਰੇ ਹੀ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਨਾਲ ਹੈ। ਪਰ ਇਕ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਮਹਾਨ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਖਾਸ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਸਹਪਤਨੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ," ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦੂਜੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਬੈਠਿਆ ਤੇ ਓਹੀ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਦੂਜੀ ਧੀ ਨੇ ਵੀ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਪਤੀ ਜੀ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖਾਸ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਭੈਣਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੇਕ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਓਹੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਹਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਹਰ ਧੀ ਕੋਲੋਂ ਓਹੀ ਜਵਾਬ ਸੁਣਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਦਿਲ ਆਨੰਦ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਊਭਰੀ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਯੋਗਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਐਸਾ ਵਿਭਵ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਿਰਪਾ ਤੁਹਾਡੇ ਤਪ ਦੀ ਫਲ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਊਭਰੀ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਹਰ ਦਿਨ ਉਸਦਾ ਪਿਆਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, "ਕੀ ਮੇਰੇ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣਗੇ? ਜਵਾਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਗੇ? ਕੀ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਆਹੀ ਲੀਖਾਂ ਵੇਖਾਂਗਾ? ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ? ਕੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਾਂਗਾ?" ਇਹ ਸੋਚਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਇਆ, "ਹਾਏ! ਮੇਰੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ! ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਲੱਖ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ। ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਵੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਜੇ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਲੱਗ ਪੈਣ, ਜਵਾਨ ਹੋ ਜਾਣ, ਵਿਆਹ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਜਾਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਵੀ ਵੇਖਾਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਸੋਚਾਂ, 'ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖਾਂਗਾ,' ਤਾਂ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੌਤ ਨਾਲ ਵੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਜੋ ਮਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੀ ਜੋ ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਮੱਛੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਮੋਹ ਕਾਰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਮੋਹ ਮੈਂ ਖੁਦ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਮੋਹ ਤੋਂ ਹੀ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਲਾਲਸਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।" "ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਦੁੱਖ, ਹੁਣ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਧ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਇਹ 'ਮੇਰਾ' ਪਨ ਹੋਰ ਵਧਦਾ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਿਹੜਾ ਤਪ ਜਲ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਇਹ ਮੋਹ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਗਿਆ। ਮੱਛੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਜਾਗੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ।" "ਵੈਰਾਗੀ ਲਈ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ। ਮੋਹ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੋਹ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਜਿਹੜਾ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਪਣੇ ਅਸਲੀ ਸਰੂਪ ਲਈ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਸੰਪਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਮੈਂ austerity (ਤਪ) ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਅਕਥ, ਸੁਖਮ ਤੋਂ ਸੁਖਮ, ਅਪਾਰ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਕਾਲਾ ਦੋਹਾਂ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਮੇਰਾ ਮਨ, ਜੋ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹੇ—ਜੋ ਸਰਬ ਰੂਪੀ, ਸਰਬ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਅਨੰਤ, ਅਵਿਆਕਤ ਤੇ ਵਿਅਕਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਤਾਂ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ।" "ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਆਚਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਨੰਤ, ਸਭ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਆਦਿ, ਮੱਧ ਨਹੀਂ—ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਊਭਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਇਹ ਵਚਨ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਪੁੱਤਰ, ਘਰ, ਆਸਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਨਵਾਸੀ ਦੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਪੱਕੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਅਗਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਸੰਨਿਆਸੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ—ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਜਨਮਾ, ਆਦਿ-ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ—ਅਤੇ ਉਸ ਅਚਲ, ਅਨੰਤ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂਧਾਤਾ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਕਹਾਣੀ ਪੁਰੀ ਹੋਈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਸਾਊਭਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ, ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਲਿਖਦਾ, ਲਿਖਵਾਉਂਦਾ, ਸਮਝਦਾ ਜਾਂ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਛੇ ਜਨਮ ਤੱਕ ਨਾਂ ਤਾਂ ਮਾੜੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ, ਨਾਂ ਝੂਠਾ ਧਰਮ, ਨਾਂ ਅਯੋਗ ਮੋਹ, ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਮਨ ਧਰਮ ਤੋਂ ਭਟਕਣਗੇ। ਹੁਣ ਮਾਂਧਾਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਬਰੀਸ਼, ਜੋ ਮਾਂਧਾਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਹਾਰੀਤ ਜੰਮਿਆ। ਹਾਰੀਤ ਤੋਂ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਾਰੀਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੌਨੇਯਾ ਨਾਂ ਦੇ ਗੰਧਰਵ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸਾਠ ਕਰੋੜ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨਾਗ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਮੁੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆ ਲਿਆ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗੰਧਰਵ ਜਦ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਨ ਲੱਗੇ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਜਲ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੱਧੀ ਨੀਂਦ ਤੇ ਅੱਧੇ ਜਾਗ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਾਗ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਜਾ ਕੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਹੋਵੇਗਾ?" ਤਦ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਬੋਲੇ, "ਮੈਂ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਮਾਂਧਾਤਾ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਗ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ, ਜਲ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਨਾਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।