ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਯਾਤਰਾ ਬਾਰੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਹਿਮਾਨ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਿਥਿ ਆਏ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਪਾਣੀ, ਜਾਂ ਬਿਸਤਰਾ, ਚਟਾਈ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਦੇਣੀ ਪਵੇ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਆਦਿ ਧੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਸੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਧਾਰਣ ਲੱਕੜ ਦਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਹ ਬਿਸਤਰਾ ਨਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ, ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਬੜ-ਖਾਬੜ, ਗੰਦਾ, ਜੀਵਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਚਾਦਰ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਕਰਕੇ ਸੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਵੱਲ ਸੋਣ ਨਾਲ ਰੋਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵੀ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖੋ। ਇਹ ਕੰਮ ਸਹੀ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਭ ਮਹਿਲਾ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰਾਂ, ਜੈਸ਼ਠਾ ਆਦਿ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ, ਬਿਮਾਰ, ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਅਸ਼ੁਭ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਗਰਭਵਤੀ ਮਹਿਲਾ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ, ਅਣਮਨੁੱਖੀ, ਭੁੱਖੀ ਜਾਂ ਅਤਿ ਖਾਧੀ ਹੋਈ ਮਹਿਲਾ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਹੋਵੇ। ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਤਾਂ ਭੁੱਖਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਤਿ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਚੌਦਵੀਂ, ਅੱਠਵੀਂ, ਅਮਾਵੱਸ ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਨਵੇਂ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਮੌਕੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਤੇਲ, ਮਾਸ ਜਾਂ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਣਮੂਤਰ-ਭੋਜਨ ਨਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀ ਦੀ ਮਹਿਲਾ, ਅਣਉਚਿਤ ਥਾਂ, ਦਵਾਈ ਲੈਣ ਮਗਰੋਂ, ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਦੇਵਤਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸੰਭੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾ ਹੀ ਮੰਦਰ, ਚੌਰਾਹੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਅਡੇ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਉਪਵਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਬਾਕੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਤੇ, ਜਾਂ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਪਿਸਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਆਏ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸੰਭੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਸੰਭੋਗ ਕਰਨਾ ਅਸ਼ੁਭ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਪਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਕਰਨਾ ਰੋਗ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮਰਨ ਉਪਰੰਤ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਆਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਡਰ ਹੀ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਪਰੋਕਤ ਖਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਉਪਜਾਉ ਸਮਾਂ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਔਰਵਾ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਸਿੱਧ ਪੁਰਖਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੇ; ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਸੰਧਿਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਉੱਤਮ ਜੜੀਆਂ ਵਰਤਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਕਲਾਸ ਦੇ ਰਤਨ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਅਤੇ ਚਿਕਣਾ ਰੱਖੋ, ਸੁਗੰਧਤ ਰਹੋ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੋ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਲਾਓ। ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲਣਾ; ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲੋ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਗਿਣੋ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਧਨ ਜਾਂ ਵੈਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਹੀ ਖਰਾਬ ਸਵਾਰੀ ਚੜ੍ਹੋ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੀ ਛਾਂ ਲਓ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ, ਪਤਿਤ, ਪਾਗਲ, ਵੈਰੀ, ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਾਹਕਾਂ ਜਾਂ ਝੂਠੇ ਲੋਕਾਂ ਹਨ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖਰਚੀਲੇ, ਚੁਗਲਖੋਰ ਜਾਂ ਛਲਕਪਟ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਯਾਤਰਾ ਕਰੇ। ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੱਸੋ, ਨਾ ਸੜਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਓ, ਨਾ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ। ਦੰਦ ਨਾ ਘਿਸੋ, ਨਾ ਨੱਕ ਖੁਰਚੋ, ਜਦੋਂ ਉਬਾਸੀ ਆਵੇ ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਢੱਕੋ, ਤੇ ਸਾਹ ਜਾਂ ਖੰਘ ਦੂਜਿਆਂ ਵੱਲ ਨਾ ਮਾਰੋ। ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੱਸਣਾ ਜਾਂ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਾਦਨਾ; ਨਾ ਹੀ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਖਾਓ, ਨਾ ਘਾਹ ਕੱਟੋ, ਨਾ ਜ਼ਮੀਨ ਖੁਰਚੋ। ਨਾ ਹੀ ਦਾਡੀ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਖਾਓ ਜਾਂ ਮਲੋ, ਨਾ ਅੱਗ, ਗੰਦੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਿਦਧ ਕਰਮਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕੋ। ਕਿਸੇ ਪਰਾਈ ਨੰਗੀ ਮਹਿਲਾ ਵੱਲ ਨਾ ਤੱਕੋ, ਨਾ ਹੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਗਦੇ ਜਾਂ ਡੁੱਬਦੇ ਵੇਖੋ; ਨਾ ਮੁਰਦੇ ਦੀ ਘੁੰਘਣਾ ਲਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੀ ਘੁੰਘਣਾ ਸੋਮ ਰਸ ਵਰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੌਰਾਹਿਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਉਪਵਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਟ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਦੇਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਛਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਾ ਰੱਖੋ; ਨਾ ਇਕੱਲੇ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਓ। ਵਾਲ, ਹੱਡੀਆਂ, ਕੰਟੇ, ਗੰਦੇ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਯਜ్ఞ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ, ਰਾਖ, ਛਿਲਕੇ ਜਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਮਗਰੋਂ ਭਿੱਜੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਨਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਵਕਰੀਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੋ; ਨਾ ਸੱਪ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਨਾ ਲੰਮਾ ਖੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਬੈਠੇ ਰਹੋ। ਨਾ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਾਗਣਾ, ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੋਣਾ, ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਜਾਂ ਬੈਠਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੇਟਣਾ ਜਾਂ ਕਸਰਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਦੰਦਾਂ ਜਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਧੁੰਧ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਨਾ ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਸੋਣਾ ਜਾਂ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਯਜ्ञ, ਦੇਵ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਆਚਮਨ ਕਰਦਿਆਂ ਇੱਕ ਹੀ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਜਾਂ ਜਪ ਕਰਦਿਆਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਸੰਗਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਸਤਸੰਗਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚੇ ਜਾਂ ਹੇਠਲੇ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਵਿਵਾਦ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ, ਸੰਯਮ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾਈ, ਸਤਸੰਗਤ ਅਤੇ ਸਤਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।