ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੌਭਰੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇਉਂ ਆਗੇ ਵਧੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੇਟੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਕੁੜੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਰ ਚੁਣੇਗੀ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਚੋਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਬੇਟੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਦਾ ਹਾਥਣਾਂ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਦੇ ਅੱਗੂ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚੁਣਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਬੋਲ ਪਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਬਸ ਭੈਣ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ! ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਪਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਬਣੀ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਹੁਣ ਚੈਨ ਕਰ।" ਦੂਜੀ ਬੇਟੀ ਨੇ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ! ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਰੁਕਾਵਟ ਕਿਉਂ ਬਣ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜਦ ਉਹ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੈ!" ਐਸਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚੁਣਨ ਲਈ ਵੱਡਾ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਸੌਭਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਬੜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਪਰ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਕੁਝ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ—"ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?"—ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਨੇ ਮਨ ਮੋੜ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਦਿਤਾ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਬੇਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਲੈ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹਰ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਲਈ ਸੋਹਣੇ ਮਹੱਲ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਜਿੱਥੇ ਨਰਮ ਬਿਸਤਰੇ, ਸੁਹਣੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਡ, ਹੰਸ, ਬਗਲੇ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਧੁਰ ਧੁਨੀਆਂ, ਸੁਹਾਵਣੀ ਵਾਤਾਵਰਣ ਤੇ ਹਰ ਸੁਵਿਧਾ ਹੋਵੇ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕਲਾ-ਕੌਸ਼ਲ ਦਿਖਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹੱਲ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿਤੇ। ਸੌਭਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਅਖੂਤ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ, ਮਿਠਾਈਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਉਹ ਸੁਖੀ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹੱਲ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਡ ਵੇਖੇ। ਇੱਕ ਮਹੱਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਆਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤ, ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਸੁਖੀ ਹੈਂ ਜਾਂ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੈ? ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?" ਧੀ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਮਹੱਲ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਬਾਗ ਬੜੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਹਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਨ, ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹਨ, ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਆਸਨ ਨਰਮ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰੀ ਹੈ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਕੌਣ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਘਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਖ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਭੈਣਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਸਹੇਲੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ," ਤੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸਿਆ, ਰਾਜਾ ਦੂਜੇ ਮਹੱਲ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਬੈਠ ਕੇ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ। ਦੂਜੀ ਧੀ ਨੇ ਵੀ ਉਹੀ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਗਿਣਾਈਆਂ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਰਿਸ਼ੀ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।" ਐਸਾ ਹਰ ਮਹੱਲ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ—ਹਰ ਧੀ ਨੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੌਭਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਐਸਾ ਸੁਖ ਤੇ ਆਲੌਕਿਕਤਾ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਰਿਹਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜ-ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਹਰ ਦਿਨ, ਉਸਦਾ ਪਿਆਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਦਿਲ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਬੇਹੱਦ ਜੁੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਕੀ ਮੇਰੇ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚੱਲਣਗੇ? ਕੀ ਉਹ ਜਵਾਨ ਹੋਣਗੇ? ਕੀ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਵੇਖਾਂਗਾ? ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ? ਕੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਾਂਗਾ?" ਐਸੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹਾਏ! ਮੇਰੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਘੇਰਾਈ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ! ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ—ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਜਾਣ, ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਵੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਮੁੱਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਦੂਜੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਸੋਚਾਂ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖਾਂਗਾ,' ਤਾਂ ਫਿਰ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਜਨਮ ਲੈ ਲਵੇਗੀ। ਇਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੌਤ ਨਾਲ ਵੀ ਮੁੱਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਮਨ ਨੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਉਹ ਅਸਲਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੀ ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਜਲ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਮੋਹ ਮੈਂ ਆਪ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਇਸ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਲਾਲਚ ਵਧ ਗਈ। ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਦੁੱਖ, ਹੁਣ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਾਜ-ਧੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਕਈ ਗੁਣਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਮੋਹ ਹੋਰ ਵਧਦਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਇਹ ਮਲਕੀਅਤ ਦਾ ਮੋਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਧੀ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਇਹ ਮੋਹ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਗਿਆ। ਮੱਛੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਹੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਲਾਲਚ ਜਾਗੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਲੁੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਲਈ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹੀ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ; ਮੋਹ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੋਹ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਅਣਜਾਣ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ?" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿਸਚੈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਅਪਨੇ ਆਪ ਲਈ, ਮੋਹ ਤੇ ਮਲਕੀਅਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਭ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਅਲੌਕਿਕ ਤੇ ਅਣਗਣਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਕਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਮਨ, ਜੋ ਹੁਣ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਦਾ ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ-ਅਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਸਕਾਂ।" "ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਨੰਤ, ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਅਦੀ-ਮੱਧ ਰਹਿਤ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਆਖ ਕੇ, ਸੌਭਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥ—ਪੁੱਤਰ, ਘਰ, ਆਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ—ਅਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਨਵਾਸੀ ਦੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਲਏ, ਮਨ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਭਿਖਸ਼ੂ ਬਣ ਗਿਆ।